Υπάρχουν στιγμές που μια δημοτική αρχή δεν κρίνεται από τα δελτία Τύπου της, τις φωτογραφίες της και τις δημόσιες πόζες της. Κρίνεται από το πώς χειρίζεται τις αποφάσεις, τα έργα, τα λεφτά και τους θεσμούς.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει το βαρύ πολιτικό πρόβλημα για τη δημοτική αρχή Βάκα.
Γιατί όταν καταγγέλλονται προσθαφαιρέσεις έργων, παρασκηνιακοί χειρισμοί και αλλοιώσεις πολιτικής ουσίας πίσω από κλειστές πόρτες, τότε δεν μιλάμε πια για «αστοχίες». Μιλάμε για νοοτροπία εξουσίας. Μιλάμε για μια διοίκηση που δείχνει να θεωρεί ότι το Δημοτικό Συμβούλιο είναι μηχανισμός επικύρωσης και όχι θεσμικό όργανο με κανόνες, διαφάνεια και λογοδοσία.
Αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο.
Όχι μόνο η σκιά που πέφτει πάνω στις αποφάσεις. Αλλά η αλαζονεία που υποβόσκει πίσω από αυτές. Η αντίληψη ότι όλα μπορούν να γίνουν «όπως βολεύει», αρκεί να μη γίνει πολύς θόρυβος. Η αντίληψη ότι οι πολίτες δεν καταλαβαίνουν, ότι η αντιπολίτευση θα φωνάξει λίγο και μετά θα περάσει, ότι η πόλη αντέχει άλλη μία θεσμική προσβολή.
Μόνο που η Χαλκίδα δεν αντέχει άλλο αυτό το μοντέλο.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για λεπτομέρειες γραφειοκρατίας. Μιλάμε για έργα. Μιλάμε για προτεραιότητες. Μιλάμε για ένα χρηματοδοτικό εργαλείο 24 εκατομμυρίων ευρώ από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, που θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα της πόλης. Και αντί η δημοτική αρχή να σταθεί στο ύψος της ευθύνης της, δίνει την εντύπωση ότι χειρίζεται ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα με όρους μικροπαρέας, εσωτερικών μαγειρεμάτων και πολιτικής αυθαιρεσίας.
Αυτό δεν είναι απλώς κακή διοίκηση. Είναι επικίνδυνη διοίκηση.
Είναι ο δρόμος που διαλύει την εμπιστοσύνη των πολιτών, που ευτελίζει τις συλλογικές διαδικασίες, που μετατρέπει το Δημοτικό Συμβούλιο από χώρο δημοκρατικής απόφασης σε σκηνικό νομιμοποίησης προειλημμένων επιλογών.
Και κάποια στιγμή πρέπει να ειπωθεί καθαρά:
η πόλη δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.
Τα έργα δεν είναι προσωπικό χαρτοφυλάκιο της δημάρχου.
Οι αποφάσεις δεν είναι πλαστελίνη για να κόβονται και να ράβονται αναλόγως των σκοπιμοτήτων.
Η κ. Βάκα οφείλει να δώσει καθαρές απαντήσεις. Όχι επικοινωνιακές υπεκφυγές. Όχι γνωστές φιλικές διαρροές. Όχι μισόλογα. Καθαρές απαντήσεις:
Ποιος εισηγήθηκε τι;
Ποιος άλλαξε τι;
Πότε έγινε;
Με ποια νομιμοποίηση;
Με ποια ευθύνη;
Γιατί όταν σε μια δημοκρατία οι αποφάσεις αρχίζουν να μυρίζουν παρασκήνιο, τότε η πολιτική ευθύνη είναι ήδη τεράστια. Και όταν στη μέση βρίσκονται δημόσιο χρήμα, έργα και θεσμική αξιοπιστία, κανείς δεν μπορεί να παίζει με τη φωτιά και να παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει τον κίνδυνο.
Η Χαλκίδα δεν έχει ανάγκη από άλλη μία διοίκηση που μπερδεύει την εντολή με το δικαίωμα αυθαιρεσίας.
Έχει ανάγκη από διοίκηση που να σέβεται την πόλη, τους θεσμούς και τη νοημοσύνη των πολιτών.
Γιατί αλλιώς, δεν θα μιλάμε απλώς για πολιτική φθορά.
Θα μιλάμε για πλήρη θεσμική αποσύνθεση με ευθύνη και υπογραφή.
Όποιος πειράζει αποφάσεις, παίζει με έργα και μεταχειρίζεται το Δημοτικό Συμβούλιο σαν εργαλείο διευθέτησης, δεν διοικεί τη Χαλκίδα. Τη βυθίζει. Και όσο η δημοτική αρχή Βάκα επιλέγει τη σκιά αντί για τη διαφάνεια, θα φορτώνεται όχι μόνο πολιτική φθορά, αλλά και το βάρος μιας πόλης που βλέπει το μέλλον της να θυσιάζεται στον βωμό του παρασκηνίου.