Ο Ταλ Ντίλιαν δεν βγήκε να μιλήσει από τύψεις. Βγήκε να μιλήσει γιατί κατάλαβε ότι δεν είναι πλέον προστατευμένος. Και όταν ένας άνθρωπος που βρίσκεται στον πυρήνα της βρόμικης ιστορίας του Predator αρχίζει να δείχνει προς «κυβερνήσεις» και «κρατικές αρχές ασφαλείας», το μήνυμα δεν είναι αθώο. Είναι προειδοποίηση. Είναι το πρώτο στάδιο ενός εκβιασμού με αποδέκτες όσους πίστεψαν ότι θα τον χρησιμοποιήσουν και μετά θα τον πετάξουν σαν καμένο χαρτί.
Το πραγματικό πρόβλημα για το σύστημα Μητσοτάκη δεν είναι η δήλωση. Είναι ο πανικός που γεννά το τι μπορεί να υπάρχει πίσω από τη δήλωση: συνομιλίες, διαδρομές, αρχεία, συνδέσεις, πρόσωπα, εντολές, σιωπές. Ένα ολόκληρο πλέγμα εξουσίας που επί χρόνια λειτούργησε με την αλαζονεία του ακατάδιωκτου, θεωρώντας ότι η υπόθεση θα θαφτεί κάτω από κουκούλωμα, θεσμική νωθρότητα και μιντιακή προστασία. Τώρα όμως το κουβάρι δεν μαζεύεται εύκολα.
Δεν “μίλησε”, απείλησε
Ας σταματήσουν οι αφέλειες. Ο Ντίλιαν δεν έκανε μια απλή δημόσια τοποθέτηση. Έστειλε σήμα. Υπενθύμισε σε όσους τον κάλυπταν, τον διαβεβαίωναν και τον κρατούσαν ήσυχο, ότι γνωρίζει πάρα πολλά για να αφεθεί να βυθιστεί μόνος του. Όταν ένας άνθρωπος του σκοτεινού παρακρατικού εμπορίου παρακολούθησης σπάει τη σιωπή του, δεν το κάνει για την αλήθεια. Το κάνει για να θυμίσει ότι κρατάει σπίρτα μέσα σε αποθήκη με βενζίνη.
Το Μαξίμου δεν φοβάται τα λόγια. Φοβάται τα ίχνη
Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι τι λέγεται δημοσίως, αλλά τι έχει μείνει καταγεγραμμένο. Ποιος μίλησε με ποιον. Ποιος υποσχέθηκε τι. Ποιος εγγυήθηκε προστασία. Ποιος διαβεβαίωσε ότι “η δουλειά θα κλείσει”. Σε τέτοιες υποθέσεις, οι λέξεις ξεχνιούνται, αλλά τα ίχνη μένουν. Και αυτά τα ίχνη μπορούν να φτάσουν παντού: από το παρακρατικό παρασκήνιο μέχρι τον σκληρό πυρήνα της εξουσίας, από τους διαμεσολαβητές μέχρι τα πρόσωπα που έκαναν πως δεν ξέρουν τίποτα ενώ όλα περνούσαν μπροστά από τα μάτια τους.
Το πρόβλημα δεν είναι πια νομικό. Είναι καθεστωτικό
Η υπόθεση Predator έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όρια ενός ακόμη “σκανδάλου”. Δεν μιλάμε απλώς για μια βρώμικη επιχείρηση παρακολουθήσεων. Μιλάμε για έναν μηχανισμό που άγγιξε υπουργούς, στρατιωτικούς, θεσμούς, πρόσωπα-κλειδιά και τελικά τον ίδιο τον πυρήνα της δημοκρατικής νομιμότητας. Όσο περισσότερο ανοίγει αυτή η υπόθεση, τόσο πιο καθαρά φαίνεται ότι δεν επρόκειτο για “παραφωνία”, αλλά για μέθοδο. Όχι για ατύχημα, αλλά για εργαλείο εξουσίας.
Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί όταν ο άνθρωπος που ξέρει πού είναι θαμμένα τα πτώματα αρχίζει να μιλά, δεν κινδυνεύει μόνο ο εκτελεστής. Κινδυνεύει ολόκληρο το οικοδόμημα που τον σκέπαζε. Και στο σκάνδαλο Predator, αυτό που τρέμει σήμερα δεν είναι ένας επιχειρηματίας. Είναι η ίδια η κορυφή του συστήματος.