Η ακρίβεια στα καύσιμα δεν είναι ούτε ατύχημα ούτε “εισαγόμενο φαινόμενο” μόνο. Είναι και συνειδητή πολιτική ληστείας στην αντλία. Την ώρα που η διεθνής αστάθεια πιέζει οικονομίες και κοινωνίες, στην Ελλάδα η κυβέρνηση αφήνει όρθιο έναν φορολογικό παραλογισμό: κρατά τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης και εισπράττει και ΦΠΑ πάνω σε αυτόν. Δηλαδή χαράτσι πάνω στο χαράτσι.
Ο πολίτης δεν πληρώνει απλώς ακριβά τη βενζίνη. Πληρώνει ένα κράτος που έχει μετατρέψει το ρεζερβουάρ σε φοροεισπρακτική παγίδα. Εργαζόμενοι, επαγγελματίες, αγρότες, συνταξιούχοι και οικογένειες της περιφέρειας ματώνουν καθημερινά, ενώ το Μαξίμου παρακολουθεί ατάραχο τη λεηλασία του εισοδήματος στην αντλία.
Ο φορολογικός παραλογισμός που συνεχίζεται συνειδητά
Με μέση τιμή αμόλυβδης γύρω στα 1,94 ευρώ το λίτρο, ο καταναλωτής πληρώνει 0,70 ευρώ ΕΦΚ ανά λίτρο. Και πάνω σε αυτόν τον ήδη βαρύ φόρο, το κράτος επιβάλλει και ΦΠΑ 24%, δηλαδή άλλα 0,168 ευρώ ανά λίτρο.
Αυτό σημαίνει ένα πράγμα:
το κράτος φορολογεί τον φόρο.
Όχι το προϊόν.
Όχι μόνο την κατανάλωση.
Αλλά και την ίδια τη φορολογική επιβάρυνση που έχει ήδη επιβάλει.
Αν αυτό δεν είναι κρατική απληστία, τότε τι είναι;
Από μόνος του ο ΦΠΑ πάνω στον ΕΦΚ φορτώνει τον πολίτη με 16,8 λεπτά στο λίτρο. Αν καταργούνταν αυτή η προκλητική στρέβλωση, η τιμή της αμόλυβδης θα έπεφτε περίπου στα 1,772 ευρώ το λίτρο.
Η αντλία ως μηχανή αφαίμαξης
Σε κάθε γέμισμα 50 λίτρων βενζίνης, ο πολίτης πληρώνει:
- 35,00 ευρώ ΕΦΚ
- 8,40 ευρώ ΦΠΑ πάνω στον ΕΦΚ
- 43,40 ευρώ συνολικά
Σε 50 λίτρα πετρελαίου κίνησης, πληρώνει:
- 20,50 ευρώ ΕΦΚ
- 4,92 ευρώ ΦΠΑ πάνω στον ΕΦΚ
- 25,42 ευρώ συνολικά
Αυτά δεν είναι “λεπτομέρειες της αγοράς”.
Είναι λεφτά βγαλμένα από το πορτοφόλι της κοινωνίας με το ζόρι.
Για τον εργαζόμενο που πάει κάθε μέρα στη δουλειά του, για τον διανομέα, για τον μικρομεσαίο, για τον αγρότη, για τον οικογενειάρχη στην επαρχία, αυτά τα 8 και τα 5 ευρώ δεν είναι ψιλά. Είναι η διαφορά ανάμεσα στην επιβίωση και στην ασφυξία.
Όταν η κυβέρνηση φορολογεί την ανάγκη, χτυπά όλη την οικονομία
Η ακριβή βενζίνη και το ακριβό diesel δεν εξαντλούνται στο ρεζερβουάρ. Περνούν παντού:
στις μεταφορές,
στο κόστος παραγωγής,
στην τροφοδοσία της αγοράς,
στις τελικές τιμές,
στην ίδια τη διαβίωση.
Άρα δεν πληρώνει μόνο ο οδηγός.
Πληρώνει όλη η κοινωνία.
Και όμως, η κυβέρνηση αρνείται να αγγίξει μια προφανή αδικία. Προτιμά να συνεχίζει να εισπράττει από την ανάγκη του πολίτη να κινηθεί, να δουλέψει, να παράξει, να ζήσει.
Η έμμεση φορολογία είναι η πιο άδικη φορολογία, γιατί δεν ρωτά ποιος αντέχει και ποιος όχι. Χτυπά τους πάντες, αλλά γονατίζει πρώτα τους πιο αδύναμους.
Το ελάχιστο που οφείλει να κάνει η κυβέρνηση είναι ένα:
να καταργήσει τώρα τον ΦΠΑ πάνω στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα κίνησης.
Η κοινωνία δεν αντέχει άλλη κοροϊδία, ούτε άλλο φορολογικό σαδισμό.
Όσο το κράτος βάζει φόρο πάνω στον φόρο, η αντλία θα παραμένει τόπος οργανωμένης λεηλασίας.
Και όποιος το διατηρεί αυτό, δεν μπορεί να μιλά για “στήριξη της κοινωνίας” — γιατί είναι μέρος του προβλήματος.