Η υποψηφιότητα της Ιωάννας Ιωάννου για τη θέση του αιρετού εκπροσώπου των εργαζομένων δεν παρουσιάζει μια απλή εκλογική καμπάνια. Παρουσιάζει ένα κατηγορητήριο για τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονταν αποφάσεις, χωρίς έγκαιρη ενημέρωση, χωρίς ουσιαστικό διάλογο και, όπως καταγγέλλεται, χωρίς πραγματική εκπροσώπηση των εργαζομένων.
Το φυλλάδιο δεν ζητά ψήφο· ζητά ετυμηγορία
Το κείμενο της υποψηφιότητας δεν περιορίζεται σε βιογραφικά στοιχεία και συνήθη συνδικαλιστικά συνθήματα. Χτίζει ένα σαφές αφήγημα: ότι ο αιρετός εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Διοικητικό Συμβούλιο δεν είναι διακοσμητική παρουσία, αλλά το μοναδικό θεσμικό αντίβαρο εκεί όπου αποφασίζονται η λειτουργία των τμημάτων, οι στελεχώσεις, οι υποδομές, οι προϋπολογισμοί, οι προμήθειες και η έγκριση εφημεριών, εξαιρέσιμων και υπερωριών.
Με απλά λόγια, το διακύβευμα δεν είναι μια καρέκλα. Είναι το ποιος θα μιλά όταν άλλοι αποφασίζουν για τις ζωές, τις βάρδιες και την καθημερινή φθορά των ανθρώπων του νοσοκομείου.
Οι καταγγελίες είναι βαριές και δείχνουν διοίκηση χωρίς λογοδοσία
Το πιο αιχμηρό σημείο του κειμένου είναι ότι παραθέτει συγκεκριμένα περιστατικά και ημερομηνίες, θέλοντας να δείξει πως ο Σύλλογος Εργαζομένων είτε δεν ενημερωνόταν έγκαιρα είτε δεν λάμβανε ποτέ απάντηση σε σοβαρά ζητήματα που έθετε.
Αναφέρονται αποφάσεις για μηνύσεις, πειθαρχικές παραπομπές, αποδυνάμωση τμήματος με μείωση κλινών, αιτήματα επανεξέτασης που έμειναν αναπάντητα, αλλά και προτάσεις για νέο Οργανισμό που – κατά την υποψήφια – δεν έλαβαν επαρκώς υπόψη τις πραγματικές ανάγκες του νοσοκομείου.
Αν αυτά αποτυπώνουν την πραγματική εικόνα, τότε δεν έχουμε μπροστά μας μια συνηθισμένη διοικητική δυσλειτουργία. Έχουμε ένα σύστημα που έμαθε να λειτουργεί ερήμην εκείνων που κρατούν το νοσοκομείο όρθιο.
Η κάλπη θα δείξει αν οι εργαζόμενοι θέλουν εκπροσώπηση ή νομιμοποίηση της αδράνειας
Η πιο πολιτική φράση του φυλλαδίου είναι και η πιο καθαρή: οι εργαζόμενοι καλούνται να αποφασίσουν αν θέλουν έναν εκπρόσωπο που εκφράζει τη φωνή τους ή απλώς ομόφωνες αποφάσεις χωρίς ουσιαστική αντίδραση.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Γιατί σε έναν χώρο όπως η δημόσια υγεία, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή. Και η τυπική παρουσία χωρίς σύγκρουση, χωρίς τεκμηριωμένη παρέμβαση και χωρίς πίεση προς τη διοίκηση, μετατρέπει την εκπροσώπηση σε σφραγίδα νομιμοποίησης προειλημμένων αποφάσεων.
Η εκλογή αιρετού εκπροσώπου δεν είναι μια εσωτερική, υπηρεσιακή λεπτομέρεια. Είναι τεστ αντοχής για τη δημοκρατία μέσα στο ίδιο το νοσοκομείο.
Όταν οι εργαζόμενοι φτάνουν να ζητούν όχι χάρη, αλλά απλώς να ακούγονται πριν αποφασίσουν άλλοι για αυτούς, τότε το πρόβλημα δεν είναι προεκλογικό. Είναι βαθιά θεσμικό. Και σε τέτοιες στιγμές, η κάλπη δεν βγάζει απλώς πρόσωπο. Βγάζει verdict: φωνή ή βολική σιωπή.