Η Περιφερειακή Αρχή Στερεάς Ελλάδας εμφανίζεται σήμερα να ζητά με ψήφισμα να σταματήσει η υπεράντληση από την Υλίκη και να χρηματοδοτηθεί τεχνική λύση από την ΕΥΔΑΠ και το ΥΠΕΝ. Μόνο που η ίδια είναι εκείνη που υπέγραψε τη σύμβαση του 2025 και παρέδωσε τον κρίσιμο έλεγχο.
Το αποτέλεσμα είναι πολιτικά εκκωφαντικό: η διοίκηση δεν υπερασπίζεται την Κωπαΐδα με σχέδιο, αλλά διαψεύδει δημοσίως τις ίδιες τις επιλογές της. Και στο μεταξύ, οι αγρότες πληρώνουν το κόστος μιας αποτυχίας που δεν προκάλεσαν.
Ζητούν από την ΕΥΔΑΠ να διορθώσει αυτό που οι ίδιοι υπέγραψαν
Το ψήφισμα της Περιφέρειας περιλαμβάνει τρία βασικά αιτήματα: να σταματήσει άμεσα η υπεράντληση από την Υλίκη για την ύδρευση, να συμβάλει η ΕΥΔΑΠ στην τεχνική λύση και στη χρηματοδότησή της, και να αποκατασταθεί η δυνατότητα άρδευσης πριν ξεκινήσει η αρδευτική περίοδος.
Και εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται η μεγάλη πολιτική αντίφαση. Η ίδια η Περιφερειακή Αρχή, που υπέγραψε τη σύμβαση του 2025 με την ΕΥΔΑΠ, εμφανίζεται τώρα να ζητά από τον ίδιο φορέα να αντιμετωπίσει τις συνέπειες εκείνης της επιλογής. Με άλλα λόγια, η Περιφέρεια καταθέτει ψήφισμα απέναντι στο αποτέλεσμα της δικής της πολιτικής.
Αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι δημόσια αυτοδιάψευση.
Παρέδωσαν τον έλεγχο και τώρα παριστάνουν τους αιφνιδιασμένους
Με τη σύμβαση του 2025, η ΕΥΔΑΠ απέκτησε καθοριστικό ρόλο στην παροχή από την Υλίκη, ενώ η Περιφέρεια αποδυνάμωσε στην πράξη τη δυνατότητά της να διασφαλίζει επάρκεια για την άρδευση. Από τη στιγμή που το νερό της Κωπαΐδας συνδέθηκε άμεσα με τις ανάγκες ύδρευσης της Αττικής, η εξέλιξη ήταν περισσότερο από προβλέψιμη.
Γιατί όταν παραδίδεις τον έλεγχο ενός κρίσιμου υδάτινου πόρου σε έναν φορέα που θα δώσει προτεραιότητα στην πρωτεύουσα, δεν χρειάζεται μαντικές ικανότητες για να δεις τι έρχεται: η Κωπαΐδα θα βρεθεί τελευταία στην ουρά.
Σήμερα λοιπόν η Περιφέρεια δεν μπορεί να εμφανίζεται ως παρατηρητής μιας κρίσης που η ίδια βοήθησε να διαμορφωθεί. Δεν αιφνιδιάστηκε. Πολιτικά εκτέθηκε.
Τα νούμερα καίνε και τον λογαριασμό τον πληρώνουν οι αγρότες
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Για να αρδευτεί η Κωπαΐδα απαιτούνται περίπου 200 έως 230 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού ετησίως. Από την Υλίκη, σε μια καλή χρονιά, η διαθέσιμη ποσότητα κυμαίνεται στα 80 έως 100 εκατομμύρια κυβικά. Φέτος, σύμφωνα με τα δεδομένα που τίθενται, η παροχή κατρακυλά στα 40 έως 50 εκατομμύρια, εξαιτίας της χαμηλής στάθμης και της αυξημένης πίεσης για ύδρευση της Αττικής.
Αυτό σημαίνει ότι το έλλειμμα δεν καλύπτεται ούτε με πλωτές αντλίες, ούτε με πρόχειρες τεχνικές παρεμβάσεις, ούτε βέβαια με ανακοινώσεις. Η διαθέσιμη ποσότητα δεν επαρκεί ούτε για το ένα τέταρτο των πραγματικών αναγκών.
Και ποιος πληρώνει τη διαφορά; Οι αγρότες. Με γεωτρήσεις, με αυξημένο κόστος άντλησης, με ηλεκτρικό ρεύμα που ανεβαίνει, με πρόσθετη επιβάρυνση εκατοντάδων ευρώ ανά εκμετάλλευση. Δηλαδή η Περιφέρεια υπέγραψε, η κρίση ήρθε, και τον λογαριασμό τον πήρε ο παραγωγός.
Η πιο κυνική εικόνα αυτής της υπόθεσης είναι μία: η διοίκηση που ευθύνεται για την επιλογή, σηκώνει τώρα ψήφισμα για να καταγγείλει τις συνέπειές της. Σαν να ζητά στήριξη όχι για να λύσει το πρόβλημα, αλλά για να μοιράσει την ευθύνη.
Η Κωπαΐδα όμως δεν σώζεται με ψηφίσματα, ούτε ποτίζεται με πολιτική υποκρισία. Χρειάζεται νερό, σοβαρό σχέδιο και διοίκηση με ευθύνη. Και αυτή την ώρα, η Περιφερειακή Αρχή δείχνει ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο, ούτε το τρίτο.