Λιποθυμίες γιατρών, ράντζα στα ΤΕΠ, ελλείψεις σε κρίσιμες ειδικότητες και χειρουργεία που κινδυνεύουν από την υποστελέχωση ακόμη και στην καθαριότητα
Δεν μιλάμε πια για «δυσλειτουργίες». Μιλάμε για εικόνες αθλιότητας μέσα στα δημόσια νοσοκομεία. Για ασθενείς που μένουν πάνω από δύο 24ωρα σε ράντζα στα ΤΕΠ. Για γιατρούς που καταρρέουν εν ώρα εφημερίας. Για κλινικές που λειτουργούν στο όριο. Για προσωπικό που έχει ξεπεράσει τα ανθρώπινα όρια.
Από το Ρέθυμνο και το Ηράκλειο μέχρι την Πάτρα, το ΚΑΤ και τη Νίκαια, το ΕΣΥ εκπέμπει σήμα κινδύνου. Πίσω από τις κυβερνητικές φιέστες, τις φωτογραφίες με βαμμένους τοίχους και τις μεγάλες δηλώσεις περί «αναβάθμισης», υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν κρύβεται: υποχρηματοδότηση, ελλείψεις, υπερεργασία και ασθενείς που αντιμετωπίζονται σαν βάρος σε ένα σύστημα που έχει αφεθεί να σαπίσει.
1. Όταν ο γιατρός λιποθυμά μπροστά στους ασθενείς
Στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου, ένας ορθοπεδικός γιατρός κατέρρευσε εν ώρα εφημερίας. Όχι σε κάποιο γραφείο, όχι στο τέλος της βάρδιας του, αλλά έξω από το ιατρείο του, μπροστά σε περίπου 50 ασθενείς που περίμεναν.
Αυτή η εικόνα τα λέει όλα.
Δεν είναι «μεμονωμένο περιστατικό». Είναι η κορυφή του παγόβουνου. Είναι το αποτέλεσμα των εφημεριών χωρίς ανάσα, των «εντέλλεσθε», της υπερεργασίας, της χρόνιας υποστελέχωσης και της πολιτικής που ζητά από τους υγειονομικούς να κρατήσουν όρθιο ένα σύστημα που δεν στηρίζεται επαρκώς.
Όταν ένας γιατρός καταρρέει από την εξάντληση μπροστά στους ασθενείς του, δεν καταρρέει μόνο ένας άνθρωπος. Καταρρέει η βιτρίνα του «όλα λειτουργούν».
2. Χειρουργεία χωρίς επαρκή καθαριότητα: κίνδυνος για ασθενείς και προσωπικό
Στο ΠΑΓΝΗ, το πρόβλημα δεν αφορά μόνο γιατρούς και νοσηλευτές. Αφορά ακόμη και την καθαριότητα στα χειρουργεία. Δηλαδή έναν από τους πιο κρίσιμους τομείς για την ασφάλεια των ασθενών.
Μετά από αποχωρήσεις εργαζομένων λόγω συνταξιοδότησης, λίγοι εργαζόμενοι καλούνται να καλύψουν εννέα χειρουργικές αίθουσες, ενώ οι ανάγκες είναι πολλαπλάσιες. Αυτό σημαίνει καθυστερήσεις, εντατικοποίηση, πιθανές αναβολές χειρουργείων και, το πιο επικίνδυνο, κίνδυνο ελλιπούς απολύμανσης.
Εδώ τελειώνουν τα επικοινωνιακά παιχνίδια.
Γιατί στα χειρουργεία δεν αρκούν τα συνθήματα. Χρειάζεται προσωπικό, χρόνος, πρωτόκολλα και ασφάλεια.
Και όταν αυτά λείπουν, το κόστος δεν το πληρώνει κάποιος αφηρημένος «μηχανισμός». Το πληρώνει ο ασθενής στο χειρουργικό τραπέζι.
3. Ράντζα, διάδρομοι και ασθενείς ξεχασμένοι στα ΤΕΠ
Στην Πάτρα, στα νοσοκομεία του Ρίου και του «Αγίου Ανδρέα», η εικόνα θυμίζει υγειονομική ασφυξία. Δεκάδες ασθενείς παραμένουν σε ράντζα και διαδρόμους των ΤΕΠ ακόμη και πάνω από δύο 24ωρα μετά την εφημερία.
Σύμφωνα με τις καταγγελίες, 46 ασθενείς — αριθμός που θα γέμιζε δύο ολόκληρες πτέρυγες — έμειναν στριμωγμένοι σε άκρως ακατάλληλες συνθήκες.
Αυτό δεν είναι περίθαλψη.
Είναι διαχείριση κατάρρευσης.
Ο ασθενής που περιμένει σε ράντζο δεν είναι στατιστικό μέγεθος. Είναι άνθρωπος με πόνο, αγωνία, αξιοπρέπεια. Και το προσωπικό που τρέχει ανάμεσα σε ράντζα, φορεία και διαδρόμους δεν είναι «ανθεκτικός πόρος». Είναι εργαζόμενοι στα όρια της φυσικής και ψυχικής αντοχής.
Χωρίς ουρολόγο το ΚΑΤ επί έξι χρόνια
Στο ΚΑΤ, ένα από τα μεγαλύτερα τραυματιολογικά νοσοκομεία της χώρας, καταγγέλλεται ότι δεν υπάρχει ουρολόγος εδώ και έξι χρόνια.
Έξι χρόνια.
Ασθενείς χρειάζεται να μεταφέρονται αλλού για ουρολογική εκτίμηση ή να αναζητούνται λύσεις από άλλα νοσοκομεία. Και αυτό συμβαίνει σε νοσοκομείο που διαχειρίζεται βαριά τραύματα, όπου η παρουσία βασικών ειδικοτήτων δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση ασφαλούς λειτουργίας.
Η απουσία ουρολογικής κλινικής σε τέτοιο νοσοκομείο δεν είναι διοικητική λεπτομέρεια. Είναι θεσμική αποτυχία.
Στη Νίκαια αφαιρούνται θέσεις εκεί που ήδη δεν περισσεύει κανείς
Στο Νοσοκομείο Νίκαιας, η αφαίρεση 23 οργανικών θέσεων ειδικευόμενων γιατρών, μεταξύ των οποίων 15 στην παθολογία, έρχεται να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο ένα ήδη πιεσμένο νοσοκομείο.
Οι ειδικευόμενοι δεν είναι «αριθμοί» σε οργανόγραμμα. Είναι γιατροί που καλύπτουν πραγματικές ανάγκες, εφημερίες, κλινικές, περιστατικά. Όταν μειώνονται οι θέσεις τους, δεν μειώνεται η ανάγκη των ασθενών. Αυξάνεται η πίεση στους υπόλοιπους.
Και όταν υπάρχουν δεσμεύσεις ότι οι θέσεις θα αναπληρωθούν, αλλά στο επόμενο νομοσχέδιο δεν υπάρχει πρόβλεψη, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο υγειονομικό. Είναι και πολιτικό.
Το ΕΣΥ δεν χρειάζεται σοβάδες. Χρειάζεται ανθρώπους.
Το μεγάλο ψέμα είναι ότι τα νοσοκομεία «αναβαθμίζονται» επειδή βάφονται τοίχοι, αλλάζουν ταμπέλες ή γίνονται ανακοινώσεις.
Το δημόσιο νοσοκομείο δεν είναι φωτογραφικό φόντο.
Είναι γιατρός, νοσηλευτής, τραυματιοφορέας, καθαρίστρια, τεχνικός, εργαστήριο, κλίνη, φάρμακο, ασθενοφόρο, εφημερία.
Όταν λείπουν όλα αυτά, το σύστημα δεν εκσυγχρονίζεται. Απλώς καμουφλάρεται.
Και η κοινωνία δεν χρειάζεται ένα ΕΣΥ-βιτρίνα. Χρειάζεται ένα ΕΣΥ που να αντέχει, να θεραπεύει και να σέβεται τον άνθρωπο.
Η κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα επιλογών.
Όταν οι γιατροί λιποθυμούν, όταν οι ασθενείς μένουν στα ράντζα, όταν βασικές ειδικότητες λείπουν για χρόνια, όταν τα χειρουργεία κινδυνεύουν από την έλλειψη καθαριότητας, τότε δεν μιλάμε για «πίεση του συστήματος».
Μιλάμε για εγκατάλειψη.
Και η εγκατάλειψη της δημόσιας Υγείας δεν είναι απλώς κυβερνητική αποτυχία. Είναι προσβολή απέναντι στον άρρωστο, στον γιατρό, στον νοσηλευτή και σε κάθε πολίτη που πληρώνει μια ζωή για να βρει, την κρίσιμη ώρα, ένα ράντζο στον διάδρομο