Η Χαλκίδα πληρώνει την αδράνεια: παραστάσεις χωρίς στέγη, σύλλογοι σε αναμονή και η αντιδήμαρχος Πολιτισμού Δήμητρα Σακελλαράκη σε ρόλο θεατή
Η Χαλκίδα βρίσκεται μπροστά σε μια ντροπιαστική πραγματικότητα: ένας βασικός πολιτιστικός χώρος της πόλης, το Θέατρο Παπαδημητρίου, παραμένει κλειστό εδώ και δύο χρόνια, χωρίς οι πολίτες, οι σύλλογοι και οι θεατρικές ομάδες να έχουν λάβει μια καθαρή απάντηση για το πότε θα επαναλειτουργήσει.
Το θέμα δεν είναι δευτερεύον. Δεν αφορά μόνο ένα κτίριο. Αφορά την ίδια την πολιτιστική ζωή της πόλης.
Και σε αυτή την υπόθεση η αρμόδια αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Παιδείας του Δήμου Χαλκιδέων, Δήμητρα Σακελλαράκη, δεν μπορεί να μένει έξω από το κάδρο των ευθυνών.
Όταν μια πόλη σαν τη Χαλκίδα δεν διαθέτει λειτουργικό δημοτικό θέατρο, τότε οι παραστάσεις μένουν χωρίς στέγη, οι ομάδες αναγκάζονται να αναζητούν λύσεις αλλού, οι σύλλογοι μπαίνουν σε αναμονή και οι πολίτες βλέπουν έναν δημόσιο χώρο να παραμένει ανενεργός.
Και όλα αυτά ενώ η αρμόδια αντιδήμαρχος όφειλε να έχει ήδη κινηθεί, να έχει πιέσει τις υπηρεσίες, να έχει ξεκαθαρίσει τις εκκρεμότητες και να έχει παρουσιάσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
Δεν αρκεί να περιγράφεται το πρόβλημα
Κανείς δεν ζητά να ανοίξει ένας χώρος χωρίς ασφάλεια. Αν υπάρχουν ζητήματα στατικής επάρκειας, πυρασφάλειας ή πολεοδομικών εκκρεμοτήτων, πρέπει να αντιμετωπιστούν σοβαρά και υπεύθυνα.
Όμως άλλο πράγμα η υπεύθυνη τεχνική διαδικασία και άλλο πράγμα η διοικητική ακινησία.
Δύο χρόνια μετά, το ερώτημα είναι απλό:
Ποιες ενέργειες έκανε η κ. Σακελλαράκη;
Ποιες υπηρεσίες ενεργοποιήθηκαν;
Ποιες μελέτες ολοκληρώθηκαν;
Υπάρχει χρηματοδότηση;
Υπάρχει τεχνικό σχέδιο;
Υπάρχει ημερομηνία επαναλειτουργίας;
Αν δεν υπάρχουν καθαρές απαντήσεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι πολιτικό και διοικητικό.
Η Χαλκίδα δεν μπορεί να περιμένει άλλο
Η Χαλκίδα έχει ανθρώπους που δημιουργούν. Έχει θεατρικές ομάδες, σχολεία, συλλόγους, πολιτιστικούς φορείς, καλλιτέχνες και πολίτες που θέλουν να συμμετέχουν σε δράσεις.
Τώρα μάλιστα, με το καλοκαίρι μπροστά, οι ανάγκες αυξάνονται. Οι εκδηλώσεις πολλαπλασιάζονται. Οι χώροι γίνονται απαραίτητοι.
Και όμως, το Θέατρο Παπαδημητρίου παραμένει κλειστό.
Η δημοτική αρχή δεν μπορεί να είναι θεατής. Ούτε η κ. Σακελλαράκη, ως αρμόδια αντιδήμαρχος Πολιτισμού, μπορεί να περιορίζεται σε γενικόλογες αναφορές. Η πόλη χρειάζεται συγκεκριμένες πράξεις, όχι άλλες διαβεβαιώσεις.
Ο πολιτισμός δεν είναι μόνο αφίσες και χαιρετισμοί
Ο πολιτισμός δεν φαίνεται μόνο στις φωτογραφίες, στις ανακοινώσεις και στους χαιρετισμούς. Φαίνεται κυρίως στις υποδομές.
Φαίνεται στο αν μια πόλη έχει ανοιχτούς χώρους.
Φαίνεται στο αν στηρίζει τους ανθρώπους της.
Φαίνεται στο αν μπορεί να φιλοξενήσει παραστάσεις, εκδηλώσεις και δημιουργία.
Όταν ένα δημοτικό θέατρο μένει κλειστό επί δύο χρόνια, η ευθύνη δεν μπορεί να χάνεται μέσα σε φακέλους, υπηρεσίες και διαδικασίες. Η πολιτική ηγεσία του τομέα Πολιτισμού οφείλει να δώσει λογαριασμό.
Και αυτή η ευθύνη βαραίνει ευθέως την αρμόδια αντιδήμαρχο, Δήμητρα Σακελλαράκη, αλλά και συνολικά τη δημοτική αρχή του Δήμου Χαλκιδέων.
Το Θέατρο Παπαδημητρίου δεν είναι ιδιωτική υπόθεση κανενός. Είναι περιουσία της Χαλκίδας.
Η πόλη δικαιούται να ξέρει πότε θα ανοίξει. Οι σύλλογοι δικαιούνται να ξέρουν πού θα κάνουν τις παραστάσεις τους. Οι δημότες δικαιούνται να γνωρίζουν γιατί ένας βασικός πολιτιστικός χώρος παραμένει κλειστός τόσο καιρό.
Η κ. Δήμητρα Σακελλαράκη οφείλει να απαντήσει καθαρά:
Πότε ανοίγει το Θέατρο Παπαδημητρίου;
Όχι με γενικόλογες αναφορές.
Όχι με υπεκφυγές.
Όχι με μετάθεση ευθυνών στις υπηρεσίες.
Δύο χρόνια λουκέτο είναι πολλά.
Και όταν δεν υπάρχει καθαρό χρονοδιάγραμμα, τότε η αδράνεια παύει να είναι δικαιολογία.
Γίνεται πολιτική ευθύνη.