Δύο χρόνια μετά το λουκέτο, η Χαλκίδα παραμένει χωρίς θέατρο, χωρίς καθαρές απαντήσεις και με ένα βαρύ ερώτημα: ποιοι επέτρεψαν να λειτουργεί ένας δημοτικός χώρος χωρίς τα στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας;
Στην πόλη της «βιτρίνας», εκεί όπου η δημοτική αρχή της κας Βάκα εμφανίζει τα πάντα ως επιτυχία, το Θέατρο Παπαδημητρίου ήρθε να γκρεμίσει το σκηνικό.
Πίσω από τα φώτα, τις κορδέλες, τις φωτογραφίες και τα δελτία τύπου, υπήρχε μια σκληρή πραγματικότητα: ένας δημοτικός χώρος πολιτισμού που οδηγήθηκε σε λουκέτο, όχι επειδή προέκυψε ένα απλό τεχνικό πρόβλημα, αλλά επειδή αποκαλύφθηκαν σοβαρές εκκρεμότητες σε θέματα ασφάλειας, πυρασφάλειας, νομιμότητας και αδειοδότησης.
Το Θέατρο Παπαδημητρίου έκλεισε το 2024, μετά από συνεχείς παρεμβάσεις και πιέσεις για την επικινδυνότητα της λειτουργίας του. Και σήμερα, Μάιο του 2026, η Χαλκίδα παραμένει ακόμη χωρίς θέατρο.
Δύο χρόνια μετά, ο Δήμος Χαλκιδέων εξακολουθεί να τρέχει πίσω από μελέτες, αναθέσεις, αποτυπώσεις, τακτοποιήσεις, πυρασφάλειες, στατικές επάρκειες και αδειοδοτήσεις. Μόνο οι σχετικές δαπάνες που έχουν ήδη αναρτηθεί ξεπερνούν, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, τις 44.000 ευρώ.
Και το αποτέλεσμα;
Το θέατρο παραμένει κλειστό.
Δεν φταίει μόνο η Βάκα — πολιτικά έκθετη και η Σακελλαράκη
Εδώ δεν μπορεί κανείς να κρύβεται πίσω από γενικόλογες απαντήσεις. Δεν μπορεί η κα Βάκα να εμφανίζεται ως δήμαρχος των έργων και των επιτυχιών, αλλά όταν έρχεται η ώρα της ευθύνης να εξαφανίζεται πίσω από τεχνικές υπηρεσίες, διαδικασίες και καθυστερήσεις.
Αλλά δεν είναι μόνη της πολιτικά εκτεθειμένη.
Η κα Σακελλαράκη, ως πρόσωπο της δημοτικής αρχής που συνδέθηκε πολιτικά με τον χώρο του πολιτισμού και τη διαχείριση τέτοιων ζητημάτων, δεν μπορεί να παριστάνει την απλή παρατηρήτρια. Δεν μπορεί να εμφανίζεται στις καλές στιγμές δίπλα στη «βιτρίνα» και στις δύσκολες να μην έχει καμία ευθύνη.
Όταν ένα δημοτικό θέατρο μένει κλειστό επί δύο χρόνια, όταν η πόλη στερείται τον βασικό της πολιτιστικό χώρο, όταν είχαν δοθεί δημόσιες διαβεβαιώσεις για επαναλειτουργία και αυτές δεν τηρήθηκαν, τότε η ευθύνη δεν είναι αόρατη.
Έχει ονοματεπώνυμο.
Και αφορά τόσο τη δήμαρχο κα Βάκα όσο και την κα Σακελλαράκη, στον βαθμό που είχε πολιτικό και διοικητικό ρόλο στη διαχείριση του πολιτιστικού αυτού αδιεξόδου.
Πώς λειτουργούσε τόσα χρόνια;
Το ερώτημα που καίει δεν είναι γιατί έκλεισε το θέατρο.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:
Πώς λειτουργούσε τόσα χρόνια;
Πώς φιλοξενούνταν παραστάσεις, σχολεία, παιδιά, πολιτιστικοί σύλλογοι και εκατοντάδες πολίτες σε έναν χώρο που σήμερα ο ίδιος ο Δήμος αδυνατεί ακόμη να νομιμοποιήσει και να επαναφέρει με ασφάλεια σε λειτουργία;
Ποιος έβαζε υπογραφές;
Ποιος έκανε πως δεν έβλεπε;
Ποιος γνώριζε τις εκκρεμότητες;
Ποιος επέτρεπε να λειτουργεί «κανονικά» ένας χώρος που στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι χρειαζόταν τόσες μελέτες, τόσες διορθώσεις και τόσες παρεμβάσεις;
Αυτά δεν είναι μικρά ερωτήματα. Είναι ερωτήματα δημόσιας ασφάλειας και πολιτικής ευθύνης.
Το πρόστιμο της Πυροσβεστικής δεν είναι λεπτομέρεια
Σύμφωνα με τα καταγγελλόμενα, η Πυροσβεστική διαπίστωσε παραβάσεις και επέβαλε πρόστιμο στον Δήμο Χαλκιδέων για σοβαρές ελλείψεις, όπως:
Μη τήρηση των απαιτούμενων εξόδων διαφυγής.
Μη ύπαρξη πιστοποιητικού ενεργητικής πυροπροστασίας.
Μη ύπαρξη βιβλίου ελέγχου και καλής λειτουργίας των μέσων πυροπροστασίας.
Αν όλα αυτά ίσχυαν σε έναν χώρο όπου έμπαιναν παιδιά, μαθητές, γονείς, καλλιτέχνες και πολίτες, τότε δεν μιλάμε για μια απλή γραφειοκρατική εκκρεμότητα.
Μιλάμε για διοικητική ανευθυνότητα.
Μιλάμε για πολιτική έκθεση.
Μιλάμε για μια δημοτική αρχή που οφείλει να δώσει εξηγήσεις, όχι να βγάζει φωτογραφίες.
Οι υποσχέσεις για Φεβρουάριο 2025 έγιναν σιωπή
Η υπόθεση γίνεται ακόμη πιο βαριά επειδή είχαν υπάρξει δημόσιες διαβεβαιώσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο για επαναλειτουργία του θεάτρου τον Φεβρουάριο του 2025.
Ο Φεβρουάριος του 2025 πέρασε.
Το 2025 πέρασε.
Φτάσαμε στον Μάιο του 2026.
Και η Χαλκίδα παραμένει χωρίς θέατρο.
Άρα, ποιος παραπλάνησε πολιτικά τους πολίτες; Ποιος έδωσε χρονοδιαγράμματα χωρίς αντίκρισμα; Ποιος εμφανίστηκε καθησυχαστικός ενώ το πρόβλημα αποδεικνύεται πολύ βαθύτερο;
Η κα Βάκα και η κα Σακελλαράκη οφείλουν να απαντήσουν. Όχι με μισόλογα. Όχι με δελτία τύπου. Όχι με επικοινωνιακή ομίχλη.
Με καθαρές απαντήσεις.
Η Χαλκίδα πλήρωσε — και θέατρο δεν έχει
Το πιο προκλητικό είναι ότι δεν μιλάμε για ακινησία χωρίς κόστος. Μιλάμε για συνεχείς αναθέσεις και δαπάνες. Μιλάμε για χρήματα των δημοτών που δίνονται για να θεραπευτούν προβλήματα που έπρεπε να μην είχαν αφεθεί ποτέ να γιγαντωθούν.
Πάνω από 44.000 ευρώ σε μελέτες και σχετικές διαδικασίες.
Και ακόμη το θέατρο κλειστό.
Αυτό δεν είναι επιτυχία. Δεν είναι κανονικότητα. Δεν είναι «όλα βαίνουν καλώς».
Είναι αποτυχία διαχείρισης.
Και όταν η αποτυχία αφορά χώρο δημόσιας συνάθροισης, τότε δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν ένα ακόμη τεχνικό θέμα στον σωρό.
Το Θέατρο Παπαδημητρίου δεν είναι απλώς ένα κλειστό κτίριο.
Είναι το σύμβολο μιας δημοτικής αρχής που έμαθε να κυβερνά με βιτρίνες, αλλά δυσκολεύεται να απαντήσει όταν πίσω από τη βιτρίνα αποκαλύπτονται ρωγμές.
Η κα Βάκα έχει την πρώτη πολιτική ευθύνη.
Η κα Σακελλαράκη δεν μπορεί να αποσείσει τη δική της συνυπευθυνότητα.
Και οι δύο οφείλουν να εξηγήσουν στους πολίτες της Χαλκίδας πώς ένα δημοτικό θέατρο λειτουργούσε τόσα χρόνια χωρίς να έχουν διασφαλιστεί, όπως αποδείχθηκε, όλα τα αναγκαία μέτρα νομιμότητας και ασφάλειας.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για χαλασμένα φώτα, ούτε για μια καθυστέρηση σε μια μελέτη.
Μιλάμε για παιδιά, πολίτες, εκδηλώσεις, δημόσιο χώρο, ασφάλεια και λογοδοσία.
Και όσο η Χαλκίδα παραμένει χωρίς θέατρο, τόσο πιο δυνατά θα ακούγεται το ίδιο ερώτημα:
Ποιος θα λογοδοτήσει επιτέλους για αυτή την πολιτική ντροπή;