🏺 Αυλίδα – Ιστορία, Παράδοση & Πολιτισμός 🦌
Με αφορμή την παρουσίαση του Περιφερειακού Προγράμματος Ανάπτυξης 2026–2030 από τον Περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας Φάνη Σπανό στο Δημοτικό Συμβούλιο Χαλκιδέων, ανοίγει ξανά ένα θέμα που απειλεί να αλλάξει ανεπανόρθωτα τον χαρακτήρα του τόπου μας.
Η αναφορά στον λεγόμενο «στρατηγικό στόχο» της μεταφοράς του εμπορευματικού λιμένα στην Αυλίδα δεν μπορεί να περάσει στα ψιλά.
Για την Αυλίδα, αυτό δεν είναι στρατηγικός στόχος.
Είναι στρατηγικό λάθος.
Η ουσία του προβλήματος: υγεία και περιβάλλον
Στην παρουσίαση ακούστηκαν πολλά για έργα, χρηματοδοτήσεις, αναπλάσεις, δρόμους και αναπτυξιακούς σχεδιασμούς.
Δεν ακούστηκε όμως τίποτα ουσιαστικό για τη μόλυνση στην περιοχή.
Δεν ακούστηκε καθαρό σχέδιο για την προστασία της υγείας των κατοίκων.
Δεν ακούστηκε τίποτα συγκεκριμένο για τις οσμές, τη σκόνη, τον αέρα, τη θάλασσα, τα υπόγεια νερά, τα ιζήματα και τη συνολική περιβαλλοντική επιβάρυνση.
Δεν ακούστηκε τίποτα για τις ήδη υπάρχουσες πιέσεις και τις επεκτάσεις δραστηριοτήτων στον κόλπο της Αυλίδας.
Και δεν ακούστηκε ποιος θα εγγυηθεί ότι ένα εμπορικό λιμάνι δεν θα ανοίξει τον δρόμο για ακόμη περισσότερες βαριές χρήσεις.
Γιατί ένα εμπορικό λιμάνι δεν φέρνει μόνο πλοία.
Φέρνει φορτηγά, σκόνη, θόρυβο, καυσαέρια, κυκλοφοριακή πίεση, φθορά δρόμων, ανάγκες αποθήκευσης, logistics και νέες πιέσεις γύρω από την περιοχή.
Κάνει τον τόπο πιο ελκυστικό για νέες βιομηχανικές, εμπορευματικές και αποθηκευτικές δραστηριότητες.
Και αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά:
Η Αυλίδα κινδυνεύει να μετατραπεί σταδιακά σε ζώνη εξυπηρέτησης φορτίων και βαριών χρήσεων, αντί να προστατευτεί ως κατοικημένος, ιστορικός και παραλιακός τόπος.
Αυλίδα, Χαλκίδα και πολιτιστική προοπτική
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την Αυλίδα.
Αφορά και τη Χαλκίδα.
Η Αυλίδα βρίσκεται στην είσοδο της Χαλκίδας. Είναι δίπλα στην πόλη, δίπλα σε κατοικημένες περιοχές, δίπλα σε παραλιακό μέτωπο που θα μπορούσε να έχει τουριστική και πολιτιστική προοπτική.
Είναι δίπλα στον αρχαιολογικό χώρο της Αυλιδείας Αρτέμιδος, έναν τόπο διεθνούς ιστορικής σημασίας.
Πώς λοιπόν μιλάμε για ανάδειξη, τουρισμό και πολιτισμό, όταν την ίδια στιγμή σχεδιάζονται νέες λιμενικές και εμπορευματικές πιέσεις δίπλα τους;
Πώς μιλάμε για αναβάθμιση της εισόδου της Χαλκίδας, αν αυτή κινδυνεύει να συνδεθεί με φορτηγά, αποθήκες, θόρυβο και βιομηχανική εικόνα;
Πώς μιλάμε για ανάπτυξη, όταν λείπει από τη συζήτηση η λέξη υγεία;
Το θεσμικό ζήτημα και το μονοθεματικό συμβούλιο
Εδώ υπάρχει και ένα σοβαρό θεσμικό ζήτημα.
Ο κ. Λειβαδίτης, πρώην Αντιδήμαρχος Αυλίδας και σήμερα σε θέση ευθύνης που σχετίζεται με τη δημοτική περιουσία μέσω της Δ.Α.Ε.ΠΕ.Χ., εμφανίζεται τώρα να μεταφέρει την αντίθεση των κατοίκων και να ζητά μονοθεματικό Δημοτικό Συμβούλιο για το θέμα.
Το ερώτημα είναι απλό:
Γιατί αυτή η θεσμική πίεση δεν ασκήθηκε έγκαιρα, πριν δημιουργηθούν τετελεσμένα;
Όταν προηγούμενες δηλώσεις του άφηναν να εννοηθεί ότι δεν υπήρχε πρόβλημα με το λιμάνι, η σημερινή μεταφορά της αντίθεσης των κατοίκων και της δικής του, έστω καθυστερημένα έχει πολιτική σημασία.
Όμως η καθυστερημένη αντίθεση δεν αρκεί.
Δεν αρκεί να ζητείται μονοθεματικό όταν το θέμα έχει ήδη παρουσιαστεί από τον Περιφερειάρχη ως στρατηγικός στόχος.
Δεν αρκεί να λέμε «να γίνει συζήτηση», αν δεν απαιτούνται ταυτόχρονα μελέτες, στοιχεία, χάρτες, περιβαλλοντικές δεσμεύσεις, κυκλοφοριακή αξιολόγηση και σαφής πολιτική θέση.
Ένα μονοθεματικό Δημοτικό Συμβούλιο έχει νόημα μόνο αν δεν γίνει για τα μάτια του κόσμου.
Έχει νόημα μόνο αν απαντήσει καθαρά:
Συμφωνεί ή διαφωνεί το Δημοτικό Συμβούλιο Χαλκιδέων με τη μεταφορά του εμπορικού λιμένα στην Αυλίδα;
Θα ζητήσει πάγωμα κάθε διαδικασίας μέχρι να παρουσιαστούν όλες οι μελέτες;
Θα απαιτήσει πλήρη περιβαλλοντική αξιολόγηση;
Θα ζητήσει μόνιμους σταθμούς μέτρησης ατμοσφαιρικής ρύπανσης;
Θα ζητήσει ελέγχους στη θάλασσα, στα ιζήματα, στα υπόγεια νερά και στο έδαφος;
Θα υπερασπιστεί την τουριστική και πολιτιστική προοπτική της εισόδου της Χαλκίδας;
Θα προστατεύσει τον αρχαιολογικό χώρο της Αυλιδείας Αρτέμιδος;
Θα βάλει την υγεία των κατοίκων πάνω από τα έργα;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν δημόσια από τον Περιφερειάρχη Φάνη Σπανό, τη Δημοτική Αρχή Χαλκιδέων, τους δημοτικούς συμβούλους, τους εκπροσώπους της Αυλίδας, τον κ. Λειβαδίτη και όσους είχαν ή έχουν θέσεις ευθύνης.
Το πραγματικό δίλημμα
Το εμπορικό λιμάνι στην Αυλίδα δεν είναι απλώς ένα έργο.
Είναι επιλογή κατεύθυνσης για ολόκληρη την περιοχή.
Ή θα πάμε προς μια Αυλίδα και μια είσοδο Χαλκίδας με πολιτισμό, θάλασσα, ήπια ανάπτυξη, τουριστική προοπτική και ποιότητα ζωής.
Ή θα πάμε προς μια ζώνη φορτίων, βαρέων οχημάτων, αποθηκών και αυξημένης περιβαλλοντικής αγωνίας.
Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα.
Και σε αυτό το δίλημμα κανείς δεν δικαιούται να κρύβεται.
Αν γίνει μονοθεματικό Δημοτικό Συμβούλιο, να γίνει με όρους αλήθειας:
με όλα τα έγγραφα,
με όλες τις μελέτες,
με τους αρμόδιους παρόντες,
με τους κατοίκους παρόντες,
με καθαρές θέσεις,
με δημόσια δέσμευση,
με απόφαση που να έχει πολιτικό βάρος.
Όχι για να εκτονωθεί η κοινωνική πίεση.
Όχι για να ειπωθεί ότι «το θέμα συζητήθηκε».
Όχι για να δοθεί πολιτικό άλλοθι σε αποφάσεις που έχουν ήδη δρομολογηθεί.
Η θέση μας
Η Αυλίδα δεν ζητά χάρη.
Ζητά σεβασμό.
Ζητά διαφάνεια.
Ζητά προστασία.
Ζητά να μη μετατραπεί η είσοδος της Χαλκίδας σε ζώνη φορτίων και βαριάς πίεσης.
Ζητά να μη θυσιαστεί η τουριστική και πολιτιστική προοπτική της περιοχής.
Ζητά να μη γίνει ο τόπος πιο ελκυστικός για νέες βιομηχανικές χρήσεις, την ώρα που οι κάτοικοι ήδη ζητούν απαντήσεις για το περιβάλλον και την υγεία τους.
Αυτό δεν είναι τοπικισμός.
Είναι δημόσια ευθύνη.
Γιατί η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι άλλοθι.
Η πρόοδος δεν μπορεί να σημαίνει υποβάθμιση.
Και ο «στρατηγικός στόχος» δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στην αγωνία μιας κοινωνίας που δεν ρωτήθηκε ουσιαστικά.
Το λιμάνι στην Αυλίδα δεν είναι στρατηγικός στόχος.
Είναι στρατηγικό λάθος.
(
Ψηφιακή μακέτα – Απεικόνιση της επαπειλούμενης βιομηχανικής επιβάρυνσης στην περιοχή μας).