Όταν ένα δημόσιο νοσοκομείο μιλά για πιστοποιήσεις, διαδικασίες και “αναβάθμιση”, αλλά την ίδια ώρα καταγράφονται ελλείψεις, διπλοπαρκαρισμένα, υπηρεσίες υπό πίεση και καταγγελίες εργαζομένων, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά λειτουργικό.
Το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν χρειάζεται άλλες ωραίες λέξεις.
Χρειάζεται απαντήσεις.
Γιατί το ερώτημα είναι απλό και σκληρό:
Το ISO σε μάρανε, ρε έρμε δάσκαλε; Με τι προσωπικό θα τηρηθούν οι διαδικασίες;
Οι πιστοποιήσεις στα χαρτιά είναι εύκολες.
Οι φάκελοι, οι σφραγίδες, τα λογότυπα και οι παρουσιάσεις γράφονται.
Το δύσκολο είναι να λειτουργεί ένα νοσοκομείο με επάρκεια, ασφάλεια, προσωπικό και πραγματική διοικητική τάξη.
Και εδώ αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα.
Πιστοποιήσεις χωρίς προσωπικό είναι κορνίζες
Ένα ISO δεν αντικαθιστά νοσηλευτές.
Δεν αντικαθιστά τραυματιοφορείς.
Δεν αντικαθιστά διοικητικούς υπαλλήλους.
Δεν αντικαθιστά τεχνικό προσωπικό.
Δεν αντικαθιστά ανθρώπους που σηκώνουν καθημερινά το βάρος του νοσοκομείου.
Όταν οι εργαζόμενοι καλούνται να καλύψουν κενά, όταν οι βάρδιες πιέζονται, όταν οι υπηρεσίες τρέχουν με μισές δυνάμεις, τότε η “ποιότητα” δεν μπορεί να είναι απλώς ένα πιστοποιητικό στον τοίχο.
Ποιότητα σημαίνει να υπάρχει άνθρωπος στη θέση του.
Ποιότητα σημαίνει να μη λειτουργεί το σύστημα με εξάντληση.
Ποιότητα σημαίνει να μην κρύβονται οι ελλείψεις πίσω από τεχνικούς όρους και διοικητικά δελτία.
Πρώτα στελέχωση.
Πρώτα ασφάλεια.
Πρώτα πραγματική λειτουργία.
Και μετά οι κορνίζες.
Το χάος στο parking και ο κίνδυνος για ασθενοφόρο
Δεν είναι μικρό θέμα το parking σε ένα νοσοκομείο.
Είναι θέμα πρόσβασης.
Είναι θέμα ασφάλειας.
Είναι θέμα λειτουργίας.
Όταν υπάρχουν αναφορές ότι στο πίσω parking, κοντά στο κυλικείο, υπήρχαν δεκάδες κενές θέσεις, ενώ την ίδια ώρα αυτοκίνητα ήταν διπλοπαρκαρισμένα δεξιά και αριστερά του δρόμου, τότε δεν μιλάμε για απλή αταξία.
Μιλάμε για κίνδυνο.
Αν ένα ασθενοφόρο δυσκολεύεται να περάσει, αν ο δρόμος στενεύει από παράνομη ή ανεξέλεγκτη στάθμευση, αν υπάρχουν κενές θέσεις αλλά κανείς δεν κατευθύνει σωστά την κυκλοφορία, τότε η ευθύνη δεν μπορεί να μεταφέρεται στον “κόσμο”.
Το νοσοκομείο δεν είναι πλατεία.
Δεν είναι χώρος όπου ο καθένας παρκάρει όπου βρει.
Είναι κρίσιμη δομή υγείας.
Και σε μια κρίσιμη δομή υγείας η πρόσβαση του ασθενοφόρου δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι προϋπόθεση ζωής.
Το Τμήμα Διατροφής και οι καταγγελίες για fast track ανάθεση
Σοβαρά ερωτήματα έχουν τεθεί και για το Τμήμα Διατροφής του Νοσοκομείου Χαλκίδας, μετά τις καταγγελίες των εργαζομένων για διαδικασίες που, σύμφωνα με όσα έχουν αναφερθεί, οδηγούν σε γρήγορη εξωτερική ανάθεση υπηρεσιών.
Το ζήτημα δεν είναι μόνο αν μια ανάθεση είναι τυπικά νόμιμη.
Το ζήτημα είναι αν είναι αναγκαία, τεκμηριωμένη, διαφανής και λειτουργικά σωστή.
Όταν οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι μια κρίσιμη υπηρεσία οδηγείται σε λύση outsourcing, τότε η διοίκηση οφείλει να απαντήσει καθαρά:
Γιατί επιλέγεται αυτή η λύση;
Υπάρχει επαρκής τεκμηρίωση;
Έχουν εξαντληθεί οι δυνατότητες ενίσχυσης με προσωπικό;
Ποιος ελέγχει την ποιότητα;
Ποιος ελέγχει το κόστος;
Ποιος έχει την ευθύνη αν κάτι πάει στραβά;
Η διατροφή σε ένα νοσοκομείο δεν είναι βοηθητική λεπτομέρεια.
Είναι μέρος της θεραπευτικής φροντίδας.
Αφορά ασθενείς, δίαιτες, ειδικές ανάγκες, υγειονομικούς κανόνες, καθημερινή λειτουργία.
Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν απλό διοικητικό κουτάκι που πρέπει να “κλείσει”.
Εσωτερικός έλεγχος: υπάρχουν διαδικασίες ή απλώς περνάνε τιμολόγια;
Ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα είναι ο εσωτερικός έλεγχος.
Σε ένα νοσοκομείο με προμήθειες, αναθέσεις, τιμολόγια, υπηρεσίες, υλικά, συμβάσεις και καθημερινές ανάγκες, ο εσωτερικός έλεγχος δεν είναι πολυτέλεια. Είναι θεσμική ασπίδα.
Υπάρχει πραγματικός εσωτερικός έλεγχος στο Νοσοκομείο Χαλκίδας;
Ποιος ελέγχει τα τιμολόγια;
Ποιος ελέγχει αν η υπηρεσία παραλήφθηκε σωστά;
Ποιος ελέγχει αν οι συμβάσεις εκτελούνται όπως πρέπει;
Ποιος διασταυρώνει ποσότητες, παραλαβές, κόστη και ανάγκες;
Γιατί η δημόσια υγεία δεν είναι μόνο γιατροί και νοσηλευτές.
Είναι και διοίκηση.
Είναι και οικονομική διαφάνεια.
Είναι και λογοδοσία.
Και όταν μιλάμε για δημόσιο χρήμα, κανείς δεν έχει δικαίωμα να απαντά με σιωπή.
Οι εργαζόμενοι δεν είναι το πρόβλημα – είναι αυτοί που κρατούν όρθιο το νοσοκομείο
Ας τελειώνει και αυτή η καραμέλα.
Το πρόβλημα δεν είναι οι εργαζόμενοι.
Το πρόβλημα είναι ότι το σύστημα τους ζητά να κρατήσουν όρθιο κάτι που συχνά δεν στηρίζεται επαρκώς από πάνω.
Οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που τρέχουν στις βάρδιες.
Αυτοί που σηκώνουν την πίεση.
Αυτοί που καλύπτουν τα κενά.
Αυτοί που έρχονται αντιμέτωποι με την αγανάκτηση πολιτών και ασθενών.
Και πολλές φορές, αντί να ακούγονται, αντιμετωπίζονται ως ενόχληση.
Όμως χωρίς αυτούς, κανένα ISO, καμία διοίκηση, καμία ανακοίνωση και καμία φωτογραφία δεν έχει αξία.
Το πρόβλημα είναι συνολικό
Το Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά.
Δεν είναι άλλο θέμα το parking.
Άλλο το προσωπικό.
Άλλο οι αναθέσεις.
Άλλο ο εσωτερικός έλεγχος.
Άλλο οι πιστοποιήσεις.
Όλα συνδέονται.
Ένα νοσοκομείο που θέλει να λέει ότι αναβαθμίζεται πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι λειτουργεί με τάξη.
Ότι έχει προσωπικό.
Ότι έχει έλεγχο.
Ότι έχει ασφάλεια.
Ότι έχει καθαρές διαδικασίες.
Ότι δεν μετατρέπει την καθημερινή πίεση σε βιτρίνα “διοικητικής επιτυχίας”.
Γιατί ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται για το χαρτί στον τοίχο.
Ενδιαφέρεται να βρει γιατρό.
Να βρει νοσηλευτή.
Να περάσει το ασθενοφόρο.
Να λειτουργεί η υπηρεσία.
Να υπάρχει διαφάνεια.
Να νιώθει ότι το δημόσιο νοσοκομείο είναι ασφαλές.
Το Νοσοκομείο Χαλκίδας δεν χρειάζεται επικοινωνιακή διαχείριση.
Χρειάζεται καθαρές απαντήσεις.
Με τι προσωπικό θα τηρηθούν οι διαδικασίες;
Με ποιο σχέδιο θα μπει τάξη στο parking;
Με ποια τεκμηρίωση προχωρούν οι αναθέσεις;
Με ποιον εσωτερικό έλεγχο περνούν τιμολόγια και συμβάσεις;
Με ποια λογοδοσία λειτουργεί η διοίκηση;
Γιατί το ISO μπορεί να γράφει “ποιότητα”.
Αλλά η πραγματική ποιότητα φαίνεται στον διάδρομο, στη βάρδια, στο ασθενοφόρο, στην κουζίνα, στο τιμολόγιο και στον άνθρωπο που περιμένει βοήθεια.
Πρώτα νοσοκομείο.
Μετά πιστοποιήσεις.
Πρώτα προσωπικό.
Μετά κορνίζες.