ΗΑριστερά πιστεύει πως οι πλατείες και οι δρόμοι τής ανήκουν. Επειδή έχει την οργανωτική ικανότητα να κινητοποιεί τα μέλη και τους φίλους της, αποπειράται, με αυτόν τον τρόπο, να επηρεάζει και τις εξελίξεις. Με την έκφραση για «αγώνες μέσα και έξω από το κοινοβούλιο» έχουν διαπαιδαγωγηθεί γενιές αριστερών. Ετσι, πολλές φορές οι απλοί πολίτες οσμίζονται πως κάτι έχει συμβεί όταν βλέπουν αριστερούς στους δρόμους. Μάλιστα, οι πιο «ψαγμένοι» προσδιορίζουν και σε ποια Αριστερά ανήκουν οι διαδηλωτές από τον τόνο που εκφωνούν τα συνθήματα. Η πληθυντική Αριστερά έμεινε δυσάρεστα έκπληκτη με τα δύο συλλαλητήρια για τη Μακεδονία, διότι αποδείχθηκε πως οι δρόμοι και οι πλατείες, έστω συγκυριακά, μπορεί να διεκδικηθούν και από τους «άλλους». Ηταν τόσο προφανές το χάσμα που χώριζε τους συγκεντρωμένους για τη Μακεδονία από την Αριστερά, που δεν της άφηνε κανένα περιθώριο για να οικειοποιηθεί, κατά τη συνήθη πρακτική της, αυτά τα συλλαλητήρια.
Δεν συνέβη το ίδιο με τις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη. Αρχικά, σύμπασα η Αριστερά απλώς ενσωμάτωσε τον θυμό που προκάλεσε η τραγωδία στον αντιπολιτευτικό της λόγο. Στη συνέχεια, όταν διαπίστωσε πως η πληγωμένη μάνα των Τεμπών είχε μια αυτόνομη δυναμική, επιχείρησε να την καθοδηγήσει ώστε να την καταστήσει σύμβολό της. Θυμάμαι περσόνες της Αριστεράς που βρίσκονταν σε έναν εξεγερσιακό οργασμό, με τη θέα των εκατομμυρίων πολιτών στις πλατείες, να φαντασιώνονται «ένα κίνημα από τα κάτω, που περιμένει να συναντηθεί με ένα κίνημα από τα επάνω». Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισαν οι αριστεροί όλων των τάσεων και των δογμάτων εκείνες τις όντως τεράστιες συγκεντρώσεις μού θύμιζε τη θέση του Π.Γ. του ΚΚΕ ότι στην κηδεία του Λαμπράκη «η εξουσία κυκλοφορούσε στους δρόμους της Αθήνας» και μεμφόταν την ηγεσία του Γραφείου Εσωτερικού που αδράνησε και δεν έσπευσε να την… πάρει.
Το αυθόρμητο σπανίως επιβιώνει και για τον λόγο αυτόν σπεύδουν αμέσως να το «αγκαλιάσουν» οι καθοδηγητές της Αριστεράς για να μην εκφυλιστεί.
Τελικά αποδείχθηκε πως στις δημοκρατίες οι πλατείες και τα «πεζοδρόμια» δεν ρίχνουν τις κυβερνήσεις. Αυτό μπορεί να συμβεί στα ολοκληρωτικά καθεστώτα, εκεί όπου η παραμικρή ρωγμή, μια μικρή σχισμή, μπορεί να γίνει ένα μεγάλο ρήγμα που θα ανατρέψει την τυραννία. Διότι στα δημοκρατικά πολιτεύματα, με τις θεσμικές ασφαλιστικές δικλίδες τους, το πλήθος που διαμαρτύρεται ή συμπαραστέκεται είτε είναι ετερόκλητο, οπότε στη δεδομένη κρίσιμη στιγμή οι δρόμοι χωρίζουν, είτε είναι ομοιογενές, άρα ιδεολογικά και πολιτικά ορισμένο με σαφήνεια. Οι αγανακτισμένοι –χωρίς εισαγωγικά– του 2011 ήταν στο ξεκίνημα ένα συνονθύλευμα πολιτών που στο τέλος σχηματοποιήθηκε στην «πάνω» και στην «κάτω» πλατεία, με τα γνωστά ιδεολογικά χαρακτηριστικά η κάθε μία.
Το αυθόρμητο σπανίως επιβιώνει και για τον λόγο αυτόν σπεύδουν αμέσως να το «αγκαλιάσουν» οι καθοδηγητές της Αριστεράς για να μην εκφυλιστεί. Το άλλο άκρο, αν κρίνω από την κατάληξη του κινήματος των Τεμπών, αν και θέλει, δεν μπορεί.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ