Χθες η δημοτική αρχή παρουσίασε με κάθε επισημότητα τη Χαλκίδα ως τη νέα «Έξυπνη Πόλη». Διαφάνειες, βίντεο, εφαρμογές, αισθητήρες, έξυπνες διαβάσεις, έξυπνη στάθμευση, τηλεϊατρική, ψηφιακές πλατφόρμες, ηλεκτρικά ποδήλατα, δωρεάν Wi-Fi και μεγάλα λόγια για το μέλλον.
Για λίγη ώρα, όποιος παρακολουθούσε την παρουσίαση θα μπορούσε να πιστέψει ότι η Χαλκίδα έχει ήδη μεταμορφωθεί σε μία ευρωπαϊκή πρότυπη πόλη.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.
Με το τέλος της εκδήλωσης, οι δημότες βγήκαν ξανά στους ίδιους δρόμους. Στους δρόμους με τις λακκούβες, τα διαδοχικά σκαψίματα, τις πρόχειρες αποκαταστάσεις, τις καθυστερήσεις στα έργα, τους ξεχειλισμένους κάδους και τις βλάβες που μετατρέπονται σε καθημερινότητα.
Εκεί όπου δεν υπάρχει PowerPoint.
Εκεί όπου δεν υπάρχουν εντυπωσιακά γραφικά.
Εκεί όπου υπάρχει μόνο η πραγματικότητα.
Η τεχνολογία δεν είναι ο αντίπαλος. Το αντίθετο. Μια σύγχρονη πόλη οφείλει να αξιοποιεί ψηφιακές υπηρεσίες, αισθητήρες, αυτοματισμούς και έξυπνες εφαρμογές. Αυτά όμως αποτελούν εργαλεία, όχι αυτοσκοπό.
Καμία εφαρμογή δεν κλείνει μια λακκούβα.
Κανένας αισθητήρας δεν αποκαθιστά μόνος του μια βλάβη.
Καμία πλατφόρμα δεν αντικαθιστά μια υπηρεσία που δεν λειτουργεί αποτελεσματικά.
Καμία «έξυπνη» διάβαση δεν μπορεί να κρύψει μια πόλη που σε πολλά σημεία της εξακολουθεί να παλεύει με τα στοιχειώδη.
Η δημοτική αρχή φαίνεται να επενδύει περισσότερο στην εικόνα παρά στην ουσία.
Πρώτα δημιουργείται το επικοινωνιακό αφήγημα και ύστερα αναζητείται η πραγματικότητα που θα το στηρίξει.
Όμως οι πόλεις δεν διοικούνται με παρουσιάσεις.
Δεν αξιολογούνται από τα δελτία Τύπου.
Δεν κρίνονται από τα βίντεο που προβάλλονται σε αίθουσες εκδηλώσεων.
Κρίνονται κάθε πρωί, όταν ο δημότης ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του.
Από το αν μπορεί να κυκλοφορήσει με ασφάλεια.
Από το αν οι υποδομές λειτουργούν.
Από το αν η καθαριότητα είναι επαρκής.
Από το αν οι υπηρεσίες ανταποκρίνονται χωρίς ατελείωτη αναμονή.
Από το αν τα έργα ολοκληρώνονται στην ώρα τους και όχι με συνεχείς παρατάσεις.
Η πραγματική «έξυπνη πόλη» δεν είναι αυτή που διαθέτει τις περισσότερες εφαρμογές.
Είναι αυτή που χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να λύνει πραγματικά προβλήματα.
Αν ένας αισθητήρας δείχνει ότι ο κάδος είναι γεμάτος αλλά τα σκουπίδια παραμένουν για ημέρες στον δρόμο, τότε το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη τεχνολογίας.
Είναι η έλλειψη αποτελεσματικής διοίκησης.
Αν μια εφαρμογή ενημερώνει για βλάβες αλλά η αποκατάσταση καθυστερεί, τότε δεν λείπει το λογισμικό.
Λείπει η οργάνωση.
Και όσο η δημοτική αρχή επιμένει να συγχέει την προβολή με την πρόοδο, τόσο θα μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στη Χαλκίδα που παρουσιάζεται στις οθόνες και στη Χαλκίδα που βιώνουν καθημερινά οι πολίτες.
Οι δημότες δεν έχουν ανάγκη από άλλη μία εντυπωσιακή παρουσίαση.
Έχουν ανάγκη από μια πόλη που λειτουργεί.
Από δρόμους που δεν ανοίγουν κάθε λίγους μήνες.
Από έργα που τελειώνουν.
Από καθαρές γειτονιές.
Από υπηρεσίες που απαντούν.
Από δημοτική διοίκηση που λύνει προβλήματα πριν αυτά γίνουν επικοινωνιακή κρίση.
Η τεχνολογία είναι απαραίτητη.
Δεν είναι όμως άλλοθι.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, η αξιολόγηση μιας δημοτικής αρχής δεν γίνεται στις αίθουσες παρουσιάσεων.
Γίνεται στο πεζοδρόμιο.
Και εκεί δεν υπάρχουν ειδικά εφέ.
Υπάρχει μόνο η πραγματικότητα.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό δίλημμα να μην είναι «Smart City ή Smart Show».
Ίσως το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ πιο απλό:
Θέλουμε μια πόλη που φαίνεται έξυπνη ή μια πόλη που λειτουργεί έξυπνα;
Η απάντηση δεν θα δοθεί από τις παρουσιάσεις.
Θα δοθεί στους δρόμους της Χαλκίδας.
ΠΗΓΗ ΑΝΝΑ ΠΑΠΠΑ