Για μία στιγμή, η χώρα νόμισε πως ξύπνησε σε άλλη πραγματικότητα: χωρίς ψέματα, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς το γνωστό παιχνίδι της μετάθεσης ευθυνών.
Ύστερα κοίταξε το ημερολόγιο. Πρωταπριλιά. Και όλα μπήκαν ξανά στη θέση τους: η αλήθεια ως ανέκδοτο, η ευθύνη ως σπάνιο είδος και η κοροϊδία ως επίσημη γλώσσα του πολιτικού συστήματος.
Η “μεγάλη ανακοίνωση” που δεν θα ερχόταν ποτέ
Σύμφωνα με το πιο απίθανο σενάριο της ημέρας, οι πολιτικοί αποφάσισαν ξαφνικά να μιλούν καθαρά.
Χωρίς μισόλογα.
Χωρίς στημένες συγγνώμες.
Χωρίς επικοινωνιακά τεχνάσματα βαφτισμένα “μεταρρυθμίσεις”.
Μόνο που σε αυτή τη χώρα, το να πει η εξουσία την αλήθεια ακούγεται πιο απίστευτο κι από το να λυθούν όλα τα προβλήματα σε μία νύχτα.
Η ευθύνη παραμένει το πιο σύντομο ανέκδοτο
Το δεύτερο μέρος του πρωταπριλιάτικου σεναρίου έλεγε πως κάποιοι θα έβγαιναν δημόσια να παραδεχθούν λάθη, αστοχίες και πολιτικές απάτες απέναντι στους πολίτες.
Εκεί, πλέον, το αστείο γινόταν επιστημονική φαντασία.
Γιατί στο εγχώριο πολιτικό σύστημα, η ευθύνη δεν αναλαμβάνεται — ανακυκλώνεται, θολώνει, μοιράζεται, χάνεται σε δηλώσεις, επιτροπές και δελτία τύπου μέχρι να ξεχαστεί εντελώς.
Το κράτος της βιτρίνας δεν κάνει πρωταπριλιάτικα, τα ζει κάθε μέρα
Η πιο σαρκαστική λεπτομέρεια είναι πως δεν χρειάζεται καν να επινοήσεις μεγάλο ψέμα για να πετύχει το αστείο.
Αρκεί να πεις ότι από αύριο θα μπουν πάνω από την εικόνα η ουσία, πάνω από τα συνθήματα το έργο και πάνω από την προπαγάνδα ο πολίτης.
Τότε όλοι θα γελάσουν.
Όχι επειδή είναι αστείο.
Αλλά επειδή ξέρουν πολύ καλά πόσο μακριά βρίσκεται αυτή η χώρα από το αυτονόητο.
Η Πρωταπριλιά δεν είναι απλώς μια μέρα για ψέματα. Στην ελληνική πολιτική είναι μια άβολη υπενθύμιση ότι το μεγαλύτερο αστείο δεν είναι το ψέμα της ημέρας — είναι το ψέμα που σερβίρεται όλο τον χρόνο σαν κανονικότητα.