Ελεγχόμενη στάθμευση χωρίς πάρκινγκ, χωρίς συγκοινωνία και χωρίς σοβαρό σχέδιο σημαίνει οικονομική ασφυξία, κυκλοφοριακό χάος και λουκέτα στο κέντρο
Τελικά, πρέπει να ειπωθεί καθαρά, χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς τις συνηθισμένες δημοτικές κορδέλες περί «βιώσιμης κινητικότητας», «αναβάθμισης» και «ευρωπαϊκής πόλης».
Ο Δήμος Χαλκιδέων, με τον τρόπο που σχεδιάζει την ελεγχόμενη στάθμευση, δεν οργανώνει την πόλη. Πηγαίνει να στραγγαλίσει την αγορά της.
Και όταν στραγγαλίζεις την πρόσβαση στο εμπορικό κέντρο, όταν εξαφανίζεις θέσεις στάθμευσης, όταν δεν έχεις δημιουργήσει περιφερειακά πάρκινγκ και όταν δεν προσφέρεις αξιόπιστη δημόσια συγκοινωνία, τότε το αποτέλεσμα είναι ένα:
Διώχνεις τον πελάτη και καταδικάζεις τον επαγγελματία.
Δεν χρειάζεται κανείς να είναι συγκοινωνιολόγος για να το καταλάβει. Χρειάζεται μόνο να ζει στη Χαλκίδα, να έχει οδηγήσει έστω μία φορά στο κέντρο και να γνωρίζει τι συμβαίνει καθημερινά στη Γέφυρα, στην Κώτσου, στα Δικαστήρια, στην Αγορά, στην παραλία και στους γύρω δρόμους.
Η πόλη ήδη ασφυκτιά.
Και αντί ο Δήμος να ανοίξει διεξόδους, ετοιμάζεται να κλείσει και τις τελευταίες.
Δεν υπάρχει σχέδιο – υπάρχει απαγόρευση
Η δημοτική αρχή επιχειρεί να παρουσιάσει την ελεγχόμενη στάθμευση ως λύση.
Λύση σε τι ακριβώς;
Δημιουργεί νέες θέσεις;
Όχι.
Δημιουργεί μεγάλα περιφερειακά πάρκινγκ;
Όχι.
Δημιουργεί δωρεάν δημοτική συγκοινωνία που θα μεταφέρει κατοίκους, εργαζομένους και επισκέπτες στο κέντρο;
Όχι.
Εξασφαλίζει θέσεις για τους χιλιάδες εργαζομένους που κατεβαίνουν κάθε πρωί στην αγορά, στις υπηρεσίες, στα Δικαστήρια, στο ΙΚΑ, στα γραφεία και στα καταστήματα;
Όχι.
Τότε τι ακριβώς κάνει;
Μοιράζει την έλλειψη.
Παίρνει τις ήδη ελάχιστες θέσεις στάθμευσης και αποφασίζει ποιος θα έχει το δικαίωμα να τις χρησιμοποιεί και ποιος θα εξορίζεται από το κέντρο.
Αυτό δεν είναι κυκλοφοριακός σχεδιασμός.
Είναι διαχείριση της απόγνωσης με κάρτες, πρόστιμα και διαγραμμίσεις.
Η Χαλκίδα δεν είναι μια συνηθισμένη πόλη
Οι υπεύθυνοι μοιάζουν να σχεδιάζουν πάνω σε έναν φανταστικό χάρτη.
Η Χαλκίδα δεν είναι μια πόλη απλωμένη σε πεδιάδα, με άπειρες δυνατότητες στάθμευσης γύρω από το κέντρο.
Η Χαλκίδα είναι μια πόλη γεωγραφικά εγκλωβισμένη. Από τη μία η θάλασσα. Από την άλλη οι γέφυρες. Ανάμεσα, ένα περιορισμένο οδικό δίκτυο που ήδη σηκώνει πολύ μεγαλύτερο βάρος από αυτό που αντέχει.
Η μισή ακτίνα του κέντρου είναι νερό.
Δεν μπορείς, λοιπόν, να εφαρμόζεις μηχανικά ένα σύστημα ελεγχόμενης στάθμευσης σαν να βρίσκεσαι σε μια πόλη με άπειρες περιμετρικές δυνατότητες.
Είναι σαν να παίρνεις μια κυψέλη από το βουνό και να τη στήνεις δίπλα στη θάλασσα. Οι μέλισσες χάνουν τη μισή ακτίνα δράσης τους. Δεν έχουν πού να κινηθούν.
Το ίδιο θα συμβεί με τα αυτοκίνητα.
Δεν θα εξαφανιστούν επειδή το αποφάσισε ο Δήμος.
Θα γυρίζουν ασταμάτητα γύρω από το κέντρο, θα συσσωρεύονται στους ίδιους δρόμους, θα διπλοπαρκάρουν, θα προκαλούν ουρές, εκνευρισμό και πλήρη παράλυση.
Ο ποδηλατόδρομος αφαίρεσε θέσεις – τώρα έρχεται το δεύτερο χτύπημα
Η πόλη έχει ήδη χάσει δεκάδες θέσεις στάθμευσης από παρεμβάσεις που έγιναν χωρίς να εξασφαλιστούν ισοδύναμες λύσεις.
Και τώρα, αντί να αποκατασταθεί η ισορροπία, έρχεται νέα συμπίεση.
Νέες απαγορεύσεις.
Νέοι περιορισμοί.
Νέες ζώνες.
Νέα πρόστιμα.
Αλλά ούτε μία νέα σοβαρή υποδομή.
Η λογική είναι απλή και καταστροφική:
Αφαιρούμε θέσεις, περιορίζουμε την πρόσβαση και μετά κατηγορούμε τους πολίτες επειδή δεν χωράνε.
Αυτό είναι το επίπεδο του σχεδιασμού;
Να δημιουργείται το πρόβλημα και μετά να τιμωρείται εκείνος που το υφίσταται;
Ο εργαζόμενος πού θα αφήσει το αυτοκίνητο;
Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που δεν κατεβαίνουν στο κέντρο για βόλτα.
Κατεβαίνουν για να εργαστούν.
Υπάλληλοι καταστημάτων, λογιστές, δικηγόροι, γιατροί, δημόσιοι υπάλληλοι, διανομείς, τεχνικοί, επαγγελματίες και εργαζόμενοι που ξεκινούν νωρίς το πρωί και φεύγουν αργά το απόγευμα.
Αυτοί οι άνθρωποι πού θα σταθμεύουν;
Θα πληρώνουν καθημερινά για να μπορούν να δουλεύουν;
Θα κάνουν κύκλους επί μισή ώρα;
Θα αφήνουν τα αυτοκίνητά τους χιλιόμετρα μακριά;
Θα τιμωρούνται επειδή η πόλη δεν έχει βασικές υποδομές;
Ο Δήμος δεν έχει δώσει σοβαρή απάντηση.
Και όταν δεν υπάρχει απάντηση για τον εργαζόμενο, τότε το σχέδιο δεν είναι κοινωνικά δίκαιο.
Είναι ένα μέτρο που μεταφέρει το κόστος στους ίδιους ανθρώπους που ήδη πληρώνουν ακριβά για να κρατούν την πόλη ζωντανή.
Ο πελάτης θα φύγει – δεν θα περιμένει τον Δήμο να οργανωθεί
Ο καταναλωτής δεν είναι αιχμάλωτος της δημοτικής πολιτικής.
Δεν είναι υποχρεωμένος να περάσει σαράντα λεπτά μέσα στο μποτιλιάρισμα για να αγοράσει ένα ζευγάρι παπούτσια, να πάει στο φαρμακείο, να πιει έναν καφέ ή να κάνει τις δουλειές του.
Όταν βλέπει ότι το κέντρο είναι απροσπέλαστο, θα κάνει το αυτονόητο.
Θα φύγει.
Θα πάει στα μεγάλα καταστήματα εκτός κέντρου.
Θα επιλέξει χώρους με δωρεάν πάρκινγκ.
Θα προτιμήσει εκεί όπου δεν θα βρίζει, δεν θα κορνάρει και δεν θα κινδυνεύει να πάρει κλήση.
Κάθε πελάτης που απομακρύνεται από το κέντρο είναι χαμένος τζίρος για τη μικρή επιχείρηση της Χαλκίδας.
Είναι λιγότερα έσοδα.
Λιγότερες ώρες εργασίας.
Λιγότερες θέσεις εργασίας.
Περισσότερα λουκέτα.
Αυτός είναι ο πραγματικός λογαριασμός της ελεγχόμενης στάθμευσης όταν εφαρμόζεται χωρίς υποδομές.
Ο Δήμος ζητά τέλη από τους επαγγελματίες και ταυτόχρονα διώχνει τους πελάτες τους
Αυτή είναι ίσως η πιο προκλητική πλευρά της υπόθεσης.
Ο Δήμος ζητά από τους επαγγελματίες να πληρώνουν δημοτικά τέλη, τραπεζοκαθίσματα, άδειες, υποχρεώσεις και κάθε είδους επιβάρυνση.
Την ίδια στιγμή, όμως, σχεδιάζει ένα σύστημα που θα κάνει δυσκολότερη την πρόσβαση των πελατών τους.
Δηλαδή ο επαγγελματίας καλείται να πληρώνει για ένα κατάστημα στο κέντρο, αλλά ο Δήμος φροντίζει ώστε ο πελάτης να μην μπορεί να φτάσει εύκολα σε αυτό.
Αυτό δεν είναι στήριξη της αγοράς. Είναι θεσμικός στραγγαλισμός της.
Δεν μπορείς να λες ότι νοιάζεσαι για την τοπική επιχειρηματικότητα και ταυτόχρονα να μετατρέπεις το κέντρο σε απαγορευμένη ζώνη για όποιον δεν είναι μόνιμος κάτοικος.
Δεν μπορείς να μιλάς για ζωντανή πόλη και να διώχνεις εκείνους που την κρατούν ζωντανή.
Δεν μπορείς να μιλάς για ανάπτυξη και να δημιουργείς συνθήκες οικονομικής ερήμωσης.
Το κέντρο κινδυνεύει να γεμίσει άδεια καταστήματα
Το εμπορικό κέντρο δεν πεθαίνει από τη μία ημέρα στην άλλη.
Πεθαίνει σταδιακά.
Πρώτα μειώνεται η κίνηση.
Μετά πέφτει ο τζίρος.
Μετά περιορίζεται το προσωπικό.
Μετά συσσωρεύονται χρέη.
Και στο τέλος κατεβαίνει το ρολό.
Αυτός είναι ο δρόμος στον οποίο οδηγείται η Χαλκίδα, όταν ο Δήμος αντιμετωπίζει την αγορά σαν εμπόδιο και όχι σαν βασικό πυλώνα της πόλης.
Το κέντρο δεν χρειάζεται άλλους πειραματισμούς.
Δεν χρειάζεται περισσότερη ταλαιπωρία.
Δεν χρειάζεται ένα σύστημα που θα ευνοεί μόνο εκείνον που έχει ήδη εξασφαλισμένη θέση και θα διώχνει όλους τους υπόλοιπους.
Χρειάζεται πρόσβαση.
Χρειάζεται πάρκινγκ.
Χρειάζεται συγκοινωνία.
Χρειάζεται σχέδιο.
Πρώτα οι λύσεις και μετά οι απαγορεύσεις
Η ελεγχόμενη στάθμευση δεν είναι εκ φύσεως λάθος.
Λάθος είναι να εφαρμόζεται χωρίς τις απαραίτητες προϋποθέσεις.
Πρώτα δημιουργείς περιφερειακούς χώρους στάθμευσης.
Πρώτα εξασφαλίζεις δωρεάν ή πολύ φθηνή μεταφορά προς το κέντρο.
Πρώτα οργανώνεις τις θέσεις για τους εργαζομένους.
Πρώτα συζητάς σοβαρά με τον Εμπορικό Σύλλογο, τα σωματεία, τους καταστηματάρχες, τους κατοίκους και τους επαγγελματίες.
Πρώτα παρουσιάζεις μελέτη πραγματικών επιπτώσεων στην αγορά.
Και μετά προχωράς σε περιορισμούς.
Όχι το αντίστροφο.
Όχι πρώτα οι κλήσεις και μετά οι υποσχέσεις.
Όχι πρώτα ο αποκλεισμός και μετά η «αξιολόγηση».
Όχι πρώτα η οικονομική ζημιά και μετά η δικαιολογία ότι «το μέτρο θα διορθωθεί στην πορεία».
Η αγορά της Χαλκίδας δεν είναι πειραματόζωο.
Ας απαντήσει καθαρά η δημοτική αρχή
Η δημοτική αρχή οφείλει να απαντήσει χωρίς υπεκφυγές:
Πόσες νέες θέσεις στάθμευσης δημιουργούνται;
Πού θα σταθμεύουν οι εργαζόμενοι;
Πού θα σταθμεύουν οι επισκέπτες των Δικαστηρίων, του ΙΚΑ, των υπηρεσιών και της αγοράς;
Ποια δωρεάν συγκοινωνία θα τους μεταφέρει;
Ποια μελέτη αποδεικνύει ότι δεν θα πληγεί ο τζίρος των καταστημάτων;
Ποια διαβούλευση προηγήθηκε;
Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη εάν αυξηθούν τα λουκέτα;
Και το κυριότερο:
Θέλει ο Δήμος ένα εμπορικό κέντρο ζωντανό ή ένα κέντρο γεμάτο κάρτες κατοίκων, πρόστιμα και άδεια μαγαζιά;
Δεν οργανώνουν το κέντρο – το κλείνουν
Αν το σχέδιο εφαρμοστεί χωρίς υποδομές, το αποτέλεσμα είναι ήδη γνωστό.
Περισσότερη κίνηση.
Περισσότερα διπλοπαρκαρίσματα.
Περισσότερος εκνευρισμός.
Λιγότεροι πελάτες.
Μικρότερος τζίρος.
Περισσότερα λουκέτα.
Ας σταματήσουν, λοιπόν, να κρύβονται πίσω από τεχνικές λέξεις και ωραίες παρουσιάσεις.
Η ουσία είναι μία:
Όταν δυσκολεύεις την πρόσβαση στην αγορά, χτυπάς την ίδια την αγορά.
Και όταν το κάνεις χωρίς να έχεις δημιουργήσει εναλλακτικές λύσεις, δεν πρόκειται για λάθος.
Πρόκειται για πολιτική επιλογή με συγκεκριμένα θύματα.
Τους επαγγελματίες.
Τους εργαζομένους.
Τους καταναλωτές.
Την ίδια τη Χαλκίδα.
Πάρτε το σχέδιο πίσω πριν κατέβουν τα ρολά
Η ελεγχόμενη στάθμευση πρέπει να αποσυρθεί μέχρι να παρουσιαστεί ολοκληρωμένο και εφαρμόσιμο σχέδιο με:
μεγάλα περιφερειακά πάρκινγκ, δωρεάν μεταφορά προς το κέντρο, θέσεις για εργαζομένους, πραγματική διαβούλευση και σαφή προστασία της τοπικής αγοράς.
Μέχρι τότε, κάθε προσπάθεια επιβολής της είναι κοινωνικά άδικη, οικονομικά επικίνδυνη και πολιτικά προκλητική.
Η Χαλκίδα δεν χρειάζεται άλλη μία απαγόρευση.
Χρειάζεται σοβαρή διοίκηση.
Χρειάζεται λύσεις.
Χρειάζεται μια δημοτική αρχή που θα ανοίγει δρόμους και δεν θα κατεβάζει ρολά.
Γιατί, τελικά, αυτό που σχεδιάζεται δεν είναι ελεγχόμενη στάθμευση.
Είναι ελεγχόμενη οικονομική ασφυξία.
Και αν δεν σταματήσει τώρα, αύριο τα λουκέτα στο κέντρο θα έχουν ονοματεπώνυμο.