Το 2010 το ΔΝΤ, σε ρεπορτάζ της «Καθημερινής» με τίτλο «Λευκή τρύπα», είχε εκτιμήσει τη δημόσια περιουσία μας στα 300 δισ. ευρώ. Αργότερα, μετά τη χρεοκοπία, την ύφεση και την απαξίωση των πάντων, η Τρόικα την «ξαναμέτρησε» πολύ χαμηλότερα: 50 δισ. ευρώ.
Και κάπου εδώ αρχίζει η πραγματική ιστορία — όχι η λογιστική.
Από τα 300 δισ. στα 12,84 δισ.: η «αξιοποίηση» που κατέληξε ξεπούλημα
Τελικά, από το ΤΑΙΠΕΔ το Δημόσιο εισέπραξε (ξεπουλώντας ή/και παραχωρώντας σχεδόν τα πάντα) μόλις 12,84 δισ. ευρώ.
Αεροδρόμια, δρόμοι, λιμάνια, συχνότητες, ακίνητα πρεσβειών στο εξωτερικό, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΟΠΑΠ, τράπεζες μέσω ΤΧΣ — ένα τεράστιο κομμάτι δημόσιας ισχύος, που μετατράπηκε σε «έσοδο» μικρότερο από αυτό που θα περίμενες ακόμα και από μια μέτρια αξιοποίηση, όχι από εκποίηση στρατηγικών assets.
Και το πιο εξοργιστικό;
Τα χρήματα αυτά «πήγαν στη μείωση του χρέους», αλλά το χρέος — παρά το PSI, παρά το ξεπούλημα — παραμένει εδώ και σε απόλυτους αριθμούς είναι υψηλότερο από την αφετηρία.
Αυτό δεν είναι επιτυχία. Είναι αποτυχία με δελτίο Τύπου.
Το Υπερταμείο: ακόμη μεγαλύτερη κοροϊδία
Όσο για το Υπερταμείο, η εικόνα είναι ακόμη πιο ωμή:
- απέδωσε στο Δημόσιο μόλις 583,34 εκατ. ευρώ
- και από αυτά, 99,30 εκατ. ευρώ χρησιμοποιήθηκαν για επενδύσεις
Δηλαδή: στήθηκε ένας μηχανισμός που υποτίθεται ότι θα «έχτιζε αξία» για τη χώρα και στην πράξη απέδωσε ψίχουλα, ενώ συνεχίζει να πουλάει ή να εκχωρεί ό,τι μπορεί — μέχρι και στρατόπεδα ή ακίνητα του Υπουργείου Άμυνας.
Ναι, καλά διαβάσατε: η χώρα ξεγυμνώνεται, όχι οικονομικά μόνο — γεωπολιτικά, στρατηγικά, θεσμικά.
Το πραγματικό έγκλημα: δεν πουλήθηκαν «τούβλα», πουλήθηκαν μελλοντικά έσοδα και εθνική ισχύς
Ας το πούμε καθαρά.
Όταν παραχωρείς:
- αεροδρόμια,
- λιμάνια,
- βασικές υποδομές,
- μονοπωλιακές ροές,
- δικαιώματα και δημόσια ακίνητα,
δεν πουλάς «περιουσία».
Πουλάς μέλλον: μελλοντικά έσοδα, φορολογική βάση, δυνατότητα πολιτικής, αναπτυξιακό μοχλό, στρατηγική αυτονομία.
Και μετά λες στον πολίτη: «Δεν έχουμε λεφτά για επενδύσεις».
Προφανώς. Έδωσες τις ροές σε άλλους και κράτησες το λογαριασμό.
Και η ιδιωτική περιουσία; Η δεύτερη ληστεία, μέσα στην πρώτη
Αν μέσα στη δημόσια περιουσία έγινε το «ξεπούλημα», στην ιδιωτική έγινε η «σύνθλιψη»:
- απαξίωση εισοδημάτων
- πλειστηριασμοί
- υποθήκες παντού
- αγροτική γη δεμένη
- σπίτια δεμένα
- επιχειρήσεις στραγγαλισμένες
Όχι γιατί «δεν υπήρχε άλλος δρόμος», αλλά γιατί ο δρόμος που διάλεξαν είχε μία προτεραιότητα:
να σωθούν οι αριθμοί, όχι οι άνθρωποι.
Και παρ’ όλα αυτά… υπάρχουν ακόμα πολιτικοί που λένε «τα μνημόνια δεν ήταν έγκλημα»
Κυρίως από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Εύλογα, ίσως, αφού παραμένουν στην εξουσία παρά το ότι χρωστούν μαζί άνω του 1 δισ. ευρώ, χωρίς ρεαλιστική πιθανότητα να τα αποπληρώσουν — ούτε φυσικά τους τα ζητάει κανείς με σοβαρότητα.
Και οι τράπεζες;
Οι νέοι μέτοχοι ευεργετήθηκαν από το κράτος (δηλαδή από όλους εμάς), ενώ το σύστημα συνολικά λειτουργεί με λογική:
κοινωνικοποιούμε τη ζημιά — ιδιωτικοποιούμε το κέρδος.
- Ποιος έκανε την «αποτίμηση» των 300 δισ. και ποιος την «έριξε» στα 50 δισ.; Με ποια μεθοδολογία;
- Πόσο από το «τίμημα» ήταν πραγματικό χρήμα και πόσο ήταν παραχώρηση μελλοντικών ροών;
- Ποιος ελέγχει αν οι παραχωρήσεις απέδωσαν καλύτερες υπηρεσίες/τιμές για τον πολίτη;
- Γιατί ένα Υπερταμείο με τέτοιο χαρτοφυλάκιο έφερε μόνο 99,3 εκατ. σε επενδύσεις;
- Ποιος ωφελήθηκε πραγματικά από τη μεταφορά assets και ροών;
- Γιατί δεν υπάρχει ένας δημόσιος, καθαρός πίνακας: «τι δώσαμε – τι πήραμε – τι πληρώνουμε κάθε χρόνο»;
Αν μια χώρα εκχωρεί στρατηγικά assets, μελλοντικά έσοδα και εθνική ισχύ, για να εισπράξει ποσά που δεν αλλάζουν ούτε κατά διάνοια το παραγωγικό της πρόβλημα — και στο τέλος το χρέος παραμένει βουνό — τότε δεν μιλάμε για «διάσωση».
Μιλάμε για τη μεγαλύτερη ληστεία εν καιρώ ειρήνης, βαφτισμένη «μεταρρύθμιση».