Σκουπίδια, βρωμιά, γκράφιτι, φθορές και μια είσοδος που παραπέμπει σε εγκαταλελειμμένο υπόγειο. Αυτή είναι η εικόνα που συναντά ο πολίτης και ο επισκέπτης στη Χαλκίδα.
Η «έξυπνη πόλη» δεν κρίνεται στις παρουσιάσεις, στις εφαρμογές και στα ωραία λόγια. Κρίνεται εκεί όπου ο πολίτης έχει μια απολύτως βασική ανάγκη: στην καθαριότητα, την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια.
Η εικόνα από τις δημόσιες τουαλέτες είναι αποκαλυπτική. Η κάθοδος προς τον χώρο μοιάζει με είσοδο εγκαταλελειμμένου κτιρίου: σπασμένοι σοβάδες, ρωγμές, ξερά χόρτα, γκράφιτι και σκουπίδια στα σκαλιά και στο εσωτερικό. Η πόρτα ανοιχτή, με λουκέτο να κρέμεται, ολοκληρώνει την εικόνα μιας υποδομής που υπάρχει τυπικά, αλλά έχει αφεθεί πρακτικά στην τύχη της.
Και όμως, μιλάμε για δημόσιες τουαλέτες. Όχι για κάποια δευτερεύουσα πολυτέλεια. Μιλάμε για στοιχειώδη υποδομή για ηλικιωμένους, οικογένειες, εργαζόμενους, ανθρώπους με προβλήματα υγείας και επισκέπτες μιας πόλης που θέλει να προβάλλεται ως τουριστικός και σύγχρονος προορισμός.
Πόσα ακόμη άρθρα πρέπει να γραφτούν για τα αυτονόητα; Πόσες φωτογραφίες εγκατάλειψης πρέπει να δημοσιευθούν μέχρι να υπάρξει καθαρισμός, επισκευή, σταθερή επιτήρηση και κανονική λειτουργία;
Η τεχνολογία είναι μέσο. Δεν είναι άλλοθι.
Γιατί η πραγματική αξιολόγηση της «έξυπνης πόλης» δεν γίνεται στις μακέτες. Γίνεται στα πεζοδρόμια, στους δρόμους, στα πάρκα — και, δυστυχώς, ακόμη και στα σκαλιά μιας δημόσιας τουαλέτας που σήμερα εκθέτει τη Χαλκίδα.