Την ώρα που η κυβέρνηση πουλάει «σταθερότητα» και «ανάπτυξη», η πραγματική Ελλάδα καίγεται από την ακρίβεια, στεγνώνει από τη φοροληστεία και βυθίζεται σε μια καθημερινότητα που δεν θυμίζει ευρωπαϊκή χώρα, αλλά μηχανισμό αφαίμαξης της κοινωνίας.
Καύσιμα ακριβότερα από την Ιταλία, μισθοί πολύ χαμηλότεροι, πληθωρισμός πάνω από την Ευρωζώνη, τραπεζικά και εισπρακτικά κέρδη-μαμούθ, ΦΠΑ που εκτοξεύεται και πολίτες που καλούνται να χειροκροτούν την ίδια τους τη φτωχοποίηση. Αυτή δεν είναι «πρόοδος». Είναι οργανωμένη λεηλασία με πολιτική υπογραφή.
Καύσιμα-φωτιά, μισθοί-στάχτη
Ας τελειώνουμε με τα κυβερνητικά παραμύθια. Όταν η βενζίνη στην Ελλάδα είναι ακριβότερη από την Ιταλία, ενώ ο μέσος μισθός του Έλληνα υπολείπεται δραματικά του Ιταλού, τότε δεν μιλάμε για «διεθνείς πιέσεις», ούτε για «εισαγόμενο πρόβλημα». Μιλάμε για μια εγχώρια αποτυχία που έχει μετατραπεί σε καθεστώς.
Το ακόμη πιο προκλητικό είναι το υγραέριο κίνησης: σχεδόν διπλάσια τιμή σε σχέση με την Ιταλία. Δηλαδή, ακόμη και ο πολίτης που επέλεξε μια φθηνότερη μορφή μετακίνησης για να σωθεί από την ακρίβεια, τιμωρείται ξανά. Στην Ελλάδα του 2026 δεν τιμωρείται η αισχροκέρδεια. Τιμωρείται ο άνθρωπος που δουλεύει, μετακινείται και προσπαθεί να σταθεί όρθιος.
Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια που τα συστημικά κόμματα κρύβουν: το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι οι τιμές είναι υψηλές. Το πρόβλημα είναι ότι είναι υψηλές για έναν λαό με μισθούς εξαθλίωσης. Η ακρίβεια στην Ελλάδα δεν είναι μια απλή οικονομική στρέβλωση. Είναι πολιτικό έγκλημα απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία.
Πληθωρισμός πάνω, κοινωνία κάτω
Η νέα άνοδος του πληθωρισμού στην Ελλάδα δεν είναι μια απλή δυσάρεστη είδηση. Είναι η απόδειξη ότι η χώρα συνεχίζει να πρωταγωνιστεί στα χειρότερα, την ώρα που η κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει μια επίπλαστη εικόνα ανθεκτικότητας. Η Ευρωζώνη κινείται χαμηλότερα, χώρες όπως η Ιταλία και η Κύπρος γράφουν αισθητά καλύτερες επιδόσεις, αλλά η Ελλάδα παραμένει κολλημένη στο γνώριμο μοτίβο: ακριβότερη ζωή, ασθενέστερη κοινωνία.
Και εδώ ακριβώς αρχίζει ο μεγάλος κίνδυνος: ο στασιμοπληθωρισμός. Αν η ανάπτυξη συνεχίσει να υποβαθμίζεται ενώ οι τιμές επιμένουν να καίνε τα νοικοκυριά, τότε το αφήγημα της κυβέρνησης θα καταρρεύσει με πάταγο. Και μαζί του θα βγουν στην επιφάνεια όλα όσα σήμερα συγκαλύπτονται: τα εξωτερικά ελλείμματα, οι εύθραυστες ισορροπίες, τα χρέη, η βαθύτερη αδυναμία της ελληνικής οικονομίας να σταθεί χωρίς συνεχή αφαίμαξη των πολιτών.
Το ακόμη χειρότερο είναι πως η κοινωνία έχει αφεθεί χωρίς ουσιαστική άμυνα. Όταν το κόστος ζωής ανεβαίνει πιο γρήγορα από τα εισοδήματα, όταν η κατανάλωση στραγγαλίζεται, όταν ο οικογενειακός προϋπολογισμός δεν βγαίνει ούτε για τα στοιχειώδη, τότε η οικονομική πίεση μετατρέπεται σε κοινωνική αποσύνθεση. Και αυτή τη φορά δεν θα φταίει «η διεθνής συγκυρία». Θα φταίει η πολιτική επιλογή να φορτώνεται πάντα ο λογαριασμός στους ίδιους.
ΦΠΑ-μαμούθ, μερίσματα-χρυσός, πολίτες στο απόσπασμα
Ενώ η κοινωνία γονατίζει, οι αριθμοί αποκαλύπτουν ποιοι πραγματικά ωφελούνται. Τα έσοδα από τον ΦΠΑ εκτοξεύθηκαν θεαματικά μέσα σε λίγα χρόνια, πολύ περισσότερο από όσο αυξήθηκε το πραγματικό ΑΕΠ. Τι σημαίνει αυτό στα απλά ελληνικά; Ότι το κράτος γεμίζει τα ταμεία του πάνω στην ακρίβεια, πάνω στις ανατιμήσεις, πάνω στη διαρκή αφαίμαξη της κατανάλωσης. Ο λεγόμενος «πληθωριστικός φόρος» δεν είναι θεωρία. Είναι η καθημερινή ληστεία στο ράφι, στο πρατήριο, στον λογαριασμό, στο σούπερ μάρκετ.
Την ίδια στιγμή, οι τράπεζες, τα funds και οι εισπρακτικοί μηχανισμοί συνεχίζουν να θησαυρίζουν. Τα μερίσματα μοιράζονται αφειδώς, ενώ τα σπίτια των Ελλήνων περνούν από χέρι σε χέρι σαν λάφυρα μιας καλά οργανωμένης επιχείρησης μεταφοράς πλούτου από τους πολλούς στους λίγους. Και όλα αυτά βαφτίζονται «εξυγίανση», «κανονικότητα», «χρηματοπιστωτική σταθερότητα». Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια επιχείρηση λεηλασίας με πολιτική κάλυψη, θεσμική ανοχή και κοινωνικό κόστος που δεν μετριέται μόνο σε ευρώ, αλλά και σε αξιοπρέπεια.
Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η κυβέρνηση επαναλαμβάνει μονότονα ότι «μειώνει φόρους» και «στηρίζει τα εισοδήματα». Μόνο που η πραγματικότητα τη διαψεύδει με τον πιο βίαιο τρόπο: η Ελλάδα απομακρύνεται αντί να συγκλίνει, οι πολίτες γίνονται φτωχότεροι αντί να ανακουφίζονται και η χώρα παραμένει ουραγός σε αγοραστική δύναμη. Όταν η προπαγάνδα συγκρούεται με το ψυγείο, τον μισθό και τη βενζίνη, κερδίζει πάντα η αλήθεια.
Το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο η κυβερνητική υποκρισία. Είναι ότι ένα ολόκληρο σύστημα έχει στηθεί για να πλουτίζουν οι λίγοι και να πληρώνουν οι πολλοί, με τα συστημικά κόμματα να αλλάζουν ρόλους αλλά να υπηρετούν την ίδια γραμμή: φόροι για τον λαό, ανοχή στα καρτέλ, στήριξη στις τράπεζες, ψίχουλα για την κοινωνία. Αυτή δεν είναι Ελλάδα της προόδου. Είναι Ελλάδα της ληστείας, της παρακμής και της πολιτικά οργανωμένης φτωχοποίησης. Και το ερώτημα πια δεν είναι αν πάμε καλά. Το ερώτημα είναι πόσο ακόμη θα ανέχεται ο λαός να τον κλέβουν και να του ζητούν να λέει κι ευχαριστώ.