Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι απλώς ένα ακόμη πρόσωπο που εμφανίστηκε στη δημόσια σφαίρα. Είναι το αντίθετο από αυτό που το ελληνικό πολιτικό σύστημα γνωρίζει, ανέχεται και αναπαράγει εδώ και δεκαετίες. Και γι’ αυτό ακριβώς τη φοβάται.
Δεν προέρχεται από πολιτικά τζάκια.
Δεν ανήκει σε κομματικούς σωλήνες.
Δεν χρωστά καρέκλες, θέσεις και προστασία.
Δεν είναι προϊόν μηχανισμών. Είναι αποτέλεσμα κοινωνικής ανάγκης.
Δεν ζητά εξουσία – ζητά δικαιοσύνη
Σε μια χώρα όπου η πολιτική έχει μετατραπεί σε επάγγελμα, η Καρυστιανού αποτελεί επικίνδυνη εξαίρεση. Δεν μπήκε στον δημόσιο χώρο για να ανέβει κοινωνικά, να πλουτίσει ή να «χτίσει προφίλ». Μπήκε γιατί αναγκάστηκε. Γιατί το κράτος σκότωσε, συγκάλυψε και μετά ζήτησε σιωπή.
Και αυτή τη σιωπή δεν τη δέχτηκε.
Εδώ βρίσκεται η θεμελιώδης ποιοτική διαφορά της από το σύνολο σχεδόν των εν ενεργεία πολιτικών:
εκείνοι διαχειρίζονται το σύστημα, εκείνη το αμφισβητεί.
Η πολιτική της δεν είναι λόγια – είναι πράξεις
Χωρίς αξιώματα, χωρίς έδρανα, χωρίς ασυλίες, κατάφερε περισσότερα από υπουργούς και κυβερνήσεις:
- έσπασε τη θεσμική ομερτά,
- ανάγκασε τη Δικαιοσύνη να κινηθεί,
- επανέφερε τη λέξη «ευθύνη» στον δημόσιο λόγο.
Αυτό είναι πολιτική στην πιο καθαρή της μορφή.
Και είναι πολιτική που δεν ελέγχεται.
Γιατί τη χτυπούν – και θα τη χτυπήσουν περισσότερο
Αν η Μαρία Καρυστιανού αποφασίσει να εμπλακεί ενεργά στην πολιτική, το σύστημα θα ενεργοποιήσει όλα του τα όπλα:
- απαξίωση από τα συστημικά ΜΜΕ,
- δημοσκοπική εξαφάνιση,
- «αποκαλύψεις» χαρακτήρα,
- φόβο, λάσπη, εξάντληση.
Όχι επειδή είναι αδύναμη.
Αλλά επειδή είναι ανεξέλεγκτη.
Οι μηχανισμοί εξουσίας στην Ελλάδα δεν φοβούνται τα κόμματα. Τα ελέγχουν.
Φοβούνται τα πρόσωπα που δεν μπορούν να ενσωματώσουν.
Η αλήθεια που δεν λέγεται δυνατά
Η Ελλάδα δεν μπορεί να αλλάξει όσο η πολιτική εξουσία αναπαράγεται από τους ίδιους μηχανισμούς, με τους ίδιους κανόνες, για τα ίδια συμφέροντα.
Όποιος πιστεύει ότι ένα «καλό» κόμμα μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα σώσει τη χώρα, απλώς δεν έχει καταλάβει το πρόβλημα.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι η λύση επειδή είναι τέλεια.
Είναι λύση επειδή δεν ανήκει στο πρόβλημα.
Δεν χρειάζεται άδεια – χρειάζεται κοινωνία
Αν κάτι μπορεί να κάνει τη διαφορά, δεν είναι η αποδοχή του συστήματος προς την Καρυστιανού. Είναι η στήριξη της κοινωνίας απέναντι στο σύστημα.
Γιατί καμία καθαρή φωνή δεν επιβιώνει μόνη της.
Ή τη στηρίζεις, ή τη βλέπεις να συνθλίβεται.
Η Μαρία Καρυστιανού είναι σήμερα ο καθρέφτης μας.
Αν την αντέξουμε, ίσως αντέξουμε και την αλήθεια για τη χώρα που ζούμε.
Αν όχι, τότε το σύστημα θα συνεχίσει απλώς να κυβερνά ανενόχλητο.
Και αυτή θα είναι αποκλειστικά δική μας ευθύνη.