Η Χαλκίδα οδηγείται συνειδητά σε κυκλοφοριακή και κοινωνική ασφυξία. Όχι από κάποιο έκτακτο φυσικό φαινόμενο, αλλά από έναν σχεδιασμό που αντιμετωπίζει μια ολόκληρη πόλη ως «παράπλευρη απώλεια». Η Υψηλή Γέφυρα Ευρίπου, αρτηρία ζωής για την Εύβοια και τη Στερεά Ελλάδα, μετατρέπεται με διοικητικές αποφάσεις σε βόμβα υψηλού κινδύνου.
Ο επίσημος σχεδιασμός προβλέπει:
- 30 ημέρες στένωση και σοβαρούς περιορισμούς κυκλοφορίας
- 10 ημέρες πλήρη διακοπή
Σαράντα ημέρες με μια πόλη-κόμβο να λειτουργεί χωρίς πραγματικό εναλλακτικό σχέδιο. Χωρίς επιχειρησιακή πρόβλεψη. Χωρίς εγγυήσεις για την ανθρώπινη ζωή.
Κυκλοφοριακό χάος με υπογραφή – Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;
Οι συνέπειες δεν είναι θεωρητικές:
- εργαζόμενοι χάνουν ώρες και μεροκάματα,
- μαθητές καθυστερούν συστηματικά,
- η τοπική αγορά στεγνώνει,
- ο αστικός ιστός μπλοκάρει.
Και πάνω από όλα: ασθενοφόρα, πυροσβεστικά και οχήματα πολιτικής προστασίας κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν. Σε μια πόλη όπου κάθε λεπτό έχει σημασία, ο χρόνος αντιμετωπίζεται σαν αναλώσιμος.
Το ερώτημα είναι ωμό και αναπόφευκτο:
Αν χαθεί ανθρώπινη ζωή επειδή ένα ασθενοφόρο δεν έφτασε ποτέ, ποιος θα λογοδοτήσει;
Η Παλιά Γέφυρα δεν είναι «σχέδιο Β»
Η Παλιά Γέφυρα παρουσιάζεται σιωπηρά ως εφεδρεία. Όμως:
- δεν έχει παρουσιαστεί δημόσια πλήρης και επικαιροποιημένος τεχνικός έλεγχος,
- κανείς δεν εγγυάται ότι αντέχει τον αυξημένο και συνεχόμενο φόρτο,
- οποιαδήποτε βλάβη ή εμπλοκή θα σημάνει ολική κατάρρευση της πόλης.
Η Παλιά Γέφυρα δεν είναι δίχτυ ασφαλείας. Είναι τελευταίο όριο αντοχής. Κι όταν μια πόλη κυβερνάται με τη λογική «ας ελπίσουμε να μη συμβεί κάτι», τότε δεν μιλάμε για αμέλεια. Μιλάμε για θεσμική ανευθυνότητα.
Καμία σοβαρή εναλλακτική, καμία θαλάσσια λύση
Ο Οργανισμός Λιμένων και οι συναρμόδιοι φορείς δεν έχουν παρουσιάσει:
- οργανωμένα θαλάσσια δρομολόγια για επιβάτες και φορτηγά,
- σχέδιο αποσυμφόρησης μέσω κοντινών λιμενικών σημείων,
- συνδυασμένες μεταφορές για να μειωθεί ο όγκος των ΙΧ.
Σε μια παραθαλάσσια πόλη, η θάλασσα απουσιάζει πλήρως από τον σχεδιασμό. Όχι από αδυναμία — από έλλειψη πολιτικής βούλησης.
Οι λύσεις υπάρχουν – αλλά δεν εφαρμόζονται
Και όμως, οι λύσεις είναι συγκεκριμένες και άμεσα υλοποιήσιμες:
- Έκτακτα δρομολόγια πλοίων για επιβάτες και φορτηγά (Χαλκίδα – Νέα Αρτάκη – Λάμψακο).
- Υποχρεωτική εκτροπή βαρέων οχημάτων προς τη γραμμή Ωρωπός – Ερέτρια για Βόρεια και Νότια Εύβοια.
- Μικρά θαλάσσια μέσα για αστικές μετακινήσεις (Κάνηθος – Δροσιά – Αυλίδα).
- Ηλεκτρονικές πινακίδες και δυναμική ρύθμιση κυκλοφορίας, όχι στατικές αποφάσεις γραφείου.
- Μόνιμος, αδιαπραγμάτευτος διάδρομος επειγόντων, που δεν θα κλείνει ποτέ.
- Τηλεργασία και τηλεκπαίδευση στο κρίσιμο διάστημα, για να μειωθεί ο φόρτος.
Όλα τα παραπάνω μπορούν να χρηματοδοτηθούν από κρατικούς πόρους. Τα πλεονάσματα υπάρχουν. Αυτό που λείπει είναι η προτεραιότητα στον άνθρωπο.
Δεν είναι έργο – είναι ρίσκο
Η Χαλκίδα δεν αντιδρά από ιδιοτροπία. Αντιδρά γιατί βλέπει να στήνεται μπροστά της ένα σχέδιο χωρίς δικλείδες ασφαλείας, σε μια πόλη που δεν αντέχει άλλα πειράματα.
Από «γέφυρα ζωής», η Υψηλή Γέφυρα κινδυνεύει να γίνει σύμβολο διοικητικής αδιαφορίας. Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν υπήρξε ταλαιπωρία, αλλά αν το κράτος προστάτευσε ή εξέθεσε τους πολίτες του.
Η Χαλκίδα δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Και δεν θα αποδεχθεί να πληρώσει με χάος ή ζωές την απουσία σοβαρού σχεδιασμού.