Δεν είναι «μπλόκα».
Είναι κραυγή επιβίωσης.
Και δεν είναι «ταλαιπωρία εκδρομέων».
Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που χρόνια τώρα σπρώχνει την ελληνική ύπαιθρο στο χείλος του γκρεμού και, όταν αυτή αντιδρά, της κουνάει το δάχτυλο μιλώντας για «τάξη» και «μειοψηφίες».
Η κυβέρνηση δηλώνει ότι «η υπομονή τελείωσε».
Η αλήθεια είναι ότι τελείωσε η υπομονή των αγροτών εδώ και καιρό.
Τι ζητούν οι αγρότες – και γιατί δεν είναι υπερβολή
Οι άνθρωποι που κρατούν όρθια την παραγωγή ζητούν τα αυτονόητα:
- Ρεύμα που να βγαίνει. Όχι επικοινωνιακές μειώσεις στην κιλοβατώρα, αλλά συνολικό κόστος (τιμή + πάγια) που να μην καταπίνει το εισόδημα. Όταν τα πάγια από ετήσια έγιναν μηνιαία, κάθε «μείωση» καταντά ανέκδοτο.
- Αφορολόγητο πετρέλαιο χωρίς αστερίσκους. Όχι «εφαρμογές», όχι γρίφους, όχι αποκλεισμούς. Καθαρά, απλά, για όλους.
- ΕΛΓΑ με πραγματικές αποζημιώσεις. Όχι “100%” στα λόγια και 60% στην πράξη. Όχι αποζημιώσεις-ψίχουλα μετά από μήνες. Ζητούν εγγυημένη χρηματοδότηση, γιατί οι καταστροφές δεν περιμένουν δελτία Τύπου.
- Στήριξη εισοδήματος που να καλύπτει τη ζημιά, όχι ποσά που απλώς μοιράζουν τη φτώχεια σε περισσότερους.
Με δυο λόγια: ζητούν να μπορούν να δουλέψουν και να ζήσουν.
Τι προσφέρει η κυβέρνηση – και γιατί δεν πείθει
Η κυβέρνηση απαντά με «εξειδίκευση μέτρων» και τα παρουσιάζει ως τελική προσφορά. Δηλώνει ότι «δεν θα υπάρξουν άλλα» και αφήνει να αιωρείται το μαστίγιο των προστίμων.
- Λέει για ρεύμα στα 8 λεπτά, αλλά αποφεύγει να αγγίξει τον ελέφαντα στο δωμάτιο: τα εξοντωτικά πάγια.
- Λέει για αφορολόγητο πετρέλαιο, αλλά το τυλίγει σε γραφειοκρατία που κανείς δεν ξέρει ποιον τελικά θα καλύψει.
- Λέει για 160 εκατ. “αναδιανομή”, δηλαδή παίρνουμε λίγα, τα σπάμε σε πολλούς και βαφτίζουμε τη μιζέρια πολιτική.
- Λέει για ΕΛΓΑ 100%, χωρίς να βάζει στο τραπέζι το μοναδικό ερώτημα που μετρά: από πού τα λεφτά;
Και όταν οι αγρότες δεν πείθονται, η απάντηση δεν είναι διάλογος. Είναι απειλή.
«Μειοψηφία»; Όχι. Βολικός εχθρός
Το αφήγημα είναι γνωστό και φτηνό:
«Μια μειοψηφία ταλαιπωρεί τους πολλούς».
Έτσι βαφτίζεται ο παραγωγός “εχθρός της κοινωνίας” για να κρυφτεί η πολιτική ανεπάρκεια. Έτσι μετατρέπεται ο αγρότης σε πρόβλημα, αντί να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της αγροτικής πολιτικής.
Γιατί η αλήθεια πονάει:
χωρίς αγρότες δεν υπάρχει τρόφιμο, δεν υπάρχει ύπαιθρος, δεν υπάρχει χώρα.
Πρόστιμα αντί για πολιτική – συνταγή αποτυχίας
Η κυβέρνηση σκέφτεται πρόστιμα, αστυνομία, καταστολή.
Αυτό δεν είναι λύση. Είναι ομολογία αδυναμίας.
Κανένα μπλόκο δεν λύθηκε ποτέ με τιμωρία.
Λύθηκε μόνο όταν υπήρξε καθαρή συμφωνία, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και εμπιστοσύνη.
Όταν το κράτος επιλέγει να δείξει πυγμή αντί για σοβαρότητα, δεν επιβάλλει τάξη. Βαθαίνει τη ρωγμή.
Το πραγματικό δίλημμα
Η χώρα δεν αντέχει αποκλεισμένους δρόμους.
Αλλά δεν αντέχει και αποκλεισμένη παραγωγή.
Αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι θα «καθαρίσει» με τελεσίγραφα, κάνει λάθος.
Αν νομίζει ότι το πρόβλημα είναι επικοινωνιακό, θα το βρει μπροστά της κοινωνικά και πολιτικά.
Γιατί αυτό που βλέπουμε στους δρόμους δεν είναι πείσμα.
Είναι απόγνωση.
Και η απελπισία, όταν συναντά αλαζονεία, δεν υποχωρεί.
Συγκρούεται.
