Όταν άλλες παραλίες αποκτούν ράμπες για ΑμεΑ και ηλικιωμένους, η Αυλίδα μένει να ρωτά: «Εμείς γιατί όχι;»
Η Αυλίδα φαίνεται πως μένει, για ακόμη μία χρονιά, εκτός σχεδιασμού για την τοποθέτηση ραμπών πρόσβασης στη θάλασσα για άτομα με κινητικά προβλήματα, ηλικιωμένους και πολίτες που έχουν ανάγκη ασφαλούς πρόσβασης στην παραλία.
Το θέμα ανέδειξε δημόσια ο Νικόλαος Αλμπάνης, εκφράζοντας την έντονη αγανάκτησή του, μετά από ανάρτηση της Δημάρχου Χαλκιδέων Έλενας Βάκα, από την οποία, όπως υποστηρίζει, προκύπτει ότι έξι περιοχές του Δήμου Χαλκιδέων θα αποκτήσουν ράμπες πρόσβασης, αλλά καμία παραλία της Αυλίδας δεν περιλαμβάνεται στον σχεδιασμό.
Και εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα.
Τι άλλαξε από τον Αύγουστο του 2025;
Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ίδιος, στις 13 Αυγούστου 2025 η Δήμαρχος Χαλκιδέων είχε κάνει λόγο για περιοχές στις οποίες θα τοποθετούνταν ράμπες πρόσβασης για την καλοκαιρινή περίοδο του 2026, με την Παραλία Αυλίδας να εμφανίζεται τότε μέσα στον σχεδιασμό.
Αν αυτό ισχύει, τότε η απάντηση που οφείλει να δοθεί είναι απλή και καθαρή:
Τι άλλαξε;
Άλλαξε η χρηματοδότηση;
Άλλαξαν οι τεχνικές προϋποθέσεις;
Υπήρξε πρόβλημα αδειοδότησης;
Υπήρξε καθυστέρηση από υπηρεσίες;
Ή απλώς η Αυλίδα βγήκε αθόρυβα από τον χάρτη των προτεραιοτήτων;
Γιατί όταν μιλάμε για πρόσβαση στη θάλασσα, δεν μιλάμε για πολυτέλεια. Μιλάμε για δικαίωμα.
Η προσβασιμότητα δεν είναι δημόσιες σχέσεις
Οι ράμπες πρόσβασης στις παραλίες δεν είναι διακοσμητικό έργο. Δεν είναι φωτογραφία εγκαινίων. Δεν είναι μία ακόμη ανακοίνωση για να γεμίσει η καλοκαιρινή ατζέντα.
Είναι το μέσο με το οποίο ένας άνθρωπος με κινητική δυσκολία μπορεί να μπει στη θάλασσα χωρίς να εξαρτάται από κανέναν. Είναι αξιοπρέπεια. Είναι ισότητα. Είναι στοιχειώδης κοινωνική πολιτική.
Γι’ αυτό και η απουσία της Αυλίδας από έναν τέτοιο σχεδιασμό δεν μπορεί να περνάει στα ψιλά.
Διότι η περιοχή έχει κατοίκους. Έχει ηλικιωμένους. Έχει ανθρώπους με αναπηρίες. Έχει οικογένειες. Έχει δημότες που πληρώνουν τέλη, φόρους και υποχρεώσεις όπως όλοι οι υπόλοιποι.
Δεν είναι περιοχή δεύτερης κατηγορίας.
Οι τοπικοί εκπρόσωποι οφείλουν απαντήσεις
Ο κ. Αλμπάνης ζητά δημόσια τοποθέτηση από την Αντιδήμαρχο Αυλίδας Μαρία Βάθη και τον δημοτικό σύμβουλο Ελευθέριο Λειβαδίτη.
Και σωστά ζητά.
Γιατί οι τοπικοί εκπρόσωποι δεν υπάρχουν μόνο για τις φωτογραφίες, τις γιορτές και τις χειραψίες. Υπάρχουν για να υπερασπίζονται την περιοχή όταν αυτή μένει εκτός κρίσιμων παρεμβάσεων.
Η Αυλίδα χρειάζεται απάντηση. Όχι γενικόλογα. Όχι «θα το δούμε». Όχι «είναι στις προτεραιότητές μας».
Χρειάζεται συγκεκριμένη απάντηση:
Θα μπει ράμπα πρόσβασης σε παραλία της Αυλίδας το καλοκαίρι του 2026 ή όχι;
Και αν όχι, γιατί;
Δεν είναι γκρίνια. Είναι διεκδίκηση
Πολλές φορές όσοι επιμένουν σε τέτοια ζητήματα βαφτίζονται «κουραστικοί». Όμως η πραγματική κούραση δεν είναι να ζητάς τα αυτονόητα.
Η πραγματική κούραση είναι να βλέπεις την περιοχή σου να μένει διαρκώς πίσω.
Η πραγματική κούραση είναι να ακούς υποσχέσεις και μετά να ανακαλύπτεις ότι στον τελικό σχεδιασμό απουσιάζεις.
Η πραγματική κούραση είναι να πρέπει κάθε φορά να αποδεικνύεις ότι και η Αυλίδα έχει δικαίωμα σε έργα, φροντίδα και ισότιμη μεταχείριση.
Αν η Αυλίδα είχε αναφερθεί στον σχεδιασμό και τώρα λείπει, ο Δήμος Χαλκιδέων οφείλει να εξηγήσει δημόσια τι συνέβη.
Αν δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστικός σχεδιασμός για την περιοχή, τότε οφείλει να το πει καθαρά.
Αλλά αυτό που δεν μπορεί να συνεχιστεί είναι το γνωστό έργο: άλλοι να παίρνουν παρεμβάσεις, άλλοι να παίρνουν ανακοινώσεις και η Αυλίδα να παίρνει υπομονή.
Γιατί η πρόσβαση στη θάλασσα για ΑμεΑ και ηλικιωμένους δεν είναι χάρη.
Είναι υποχρέωση.