Ο περισσότερος κόσμος στην Ελλάδα δεν γνωρίζει κάτι κρίσιμο:
ότι οι τεχνικοί σύμβουλοι είναι εκείνοι που διαμορφώνουν τα ερωτήματα με τα οποία εξετάζονται οι μάρτυρες.
Στις εικόνες αποτυπώνεται, όπως καταγγέλλεται, η παραποίηση της χημικής σύστασης του εδάφους, ώστε να αποκρυφτεί το παράνομο φορτίο που κατέληξε στη δεξιά πλευρά του σημείου.
Και επειδή πάντα θα βρεθούν τα γνωστά τρολάκια να ρωτήσουν «γιατί μόνο δεξιά και όχι και αριστερά;», η απάντηση είναι σαφής:
αριστερά αντικαταστάθηκε ολόκληρη η κροκάλα στήριξης των ραγών, οι στρωτήρες, αλλά και οι ίδιες οι γραμμές.
Κοιτάζοντας, μάλιστα, τους γνωστούς πρωταγωνιστές αυτής της υπόθεσης — αυτούς που εδώ και σχεδόν έναν χρόνο παρελαύνουν μπροστά στα μάτια όλων μας — γεννιέται ένα αμείλικτο ερώτημα:
Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ένας άνθρωπος για να συνεχίζει να στηρίζει ένα έγκλημα με 58 νεκρούς και 146 τραυματίες;
Στο όνομα τίνος;
Της κυβέρνησης του μπαζώματος;
Της κυβέρνησης των fake news;
Της διαχρονικής συνενοχής ενός συστήματος που, αντί να αποκαλύπτει, συγκαλύπτει;
Γιατί δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Είναι αλυσίδα.
Είναι οι επίσημες εκδοχές που επιχείρησαν να βαφτίσουν αλλιώς το λαθρεμπόριο του Μπράλου το 2008.
Είναι υπουργός που στις 08/03/2023 παραδέχθηκε δημόσια ότι, αν ο κόσμος γνώριζε πως τα τρένα δεν ήταν ασφαλή, δεν θα πατούσε κανείς.
Είναι οι συγγενείς που λοιδορήθηκαν ως «ψεκασμένοι».
Είναι τα συμπεράσματα της Γάνδης που δεν μπήκαν εκεί που έπρεπε.
Είναι η έκθεση της ΕΟΔΑΣΑΑΜ που, όπως καταγγέλλεται, δεν εντάχθηκε στη δικογραφία.
Είναι η άρνηση να μετρηθούν ακόμη και τα ελάσματα.
Είναι η εικόνα δικαστικών να κλαίνε και να λιποθυμούν μέσα σε μια δίκη που βαραίνει τη συνείδηση ολόκληρης της χώρας.
Ας το καταλάβουν όλοι:
αυτά δεν είναι “αφηγήματα”, ούτε “θεωρίες”, ούτε “υπερβολές”.
Αυτά είναι πειστήρια.
Και όσο περισσότερο επιχειρούν να τα θάψουν, τόσο πιο εκκωφαντικά θα επιστρέφουν μπροστά τους.