Η Χαλκίδα μπήκε ξανά στο επίκεντρο, αυτή τη φορά όχι για κάποιο έργο πνοής, αλλά για τα πλωτά φράγματα και τα προστατευτικά δίχτυα που τοποθετούνται στις παραλίες, με στόχο να κρατήσουν μακριά μέδουσες και λαγοκέφαλους.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικό ερώτημα:
τα δίχτυα μπήκαν για την προστασία των λουόμενων ή για να προστατευτεί η εικόνα όσων τρέχουν πίσω από τα προβλήματα αφού πρώτα τα αφήσουν να διογκωθούν;
Ο λαγοκέφαλος δεν είναι αστείο. Είναι επικίνδυνο είδος, κυρίως γιατί δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να καταναλωθεί, ενώ το δάγκωμά του μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό. Άρα καλά κάνουν οι αρμόδιοι και παίρνουν μέτρα πρόληψης.
Όμως άλλο πρόληψη και άλλο επικοινωνιακός πανικός.
Δεν μπορεί κάθε καλοκαίρι να ανακαλύπτουμε ξαφνικά ένα πρόβλημα, να τρέχουμε να βάλουμε δίχτυα, κορδέλες, ανακοινώσεις και φωτογραφίες, και μετά να παρουσιάζουμε την αυτονόητη υποχρέωση ως τεράστια επιτυχία.
Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν σοβαρότητα.
Ζητούν να ξέρουν ποιες παραλίες προστατεύονται πραγματικά. Ποιος ελέγχει τα δίχτυα. Ποιος τα συντηρεί. Πόσο κόστισαν. Ποια επιστημονική γνωμοδότηση υπάρχει. Τι γίνεται αν σκιστούν. Τι οδηγίες υπάρχουν για τους λουόμενους. Πού πρέπει να απευθυνθεί κάποιος αν δει λαγοκέφαλο ή αν υπάρξει τραυματισμός.
Γιατί η ασφάλεια δεν είναι πανό. Δεν είναι δελτίο Τύπου. Δεν είναι φωτογραφία πάνω από ένα πλωτό φράγμα.
Η ασφάλεια είναι σχέδιο.
Και εδώ είναι που η αυτοδιοίκηση πρέπει να σταματήσει να λειτουργεί με τη λογική «ό,τι φαίνεται, υπάρχει». Η θάλασσα δεν προστατεύεται με επικοινωνία. Οι πολίτες δεν καθησυχάζονται με μισές αλήθειες. Και τα προβλήματα δεν λύνονται όταν τα θυμόμαστε μόνο την ώρα που γίνονται πρωτοσέλιδο.
Ο λαγοκέφαλος είναι σύμπτωμα ενός μεγαλύτερου προβλήματος: αλλαγή στο θαλάσσιο περιβάλλον, αύξηση της θερμοκρασίας, ξενικά είδη, ελλιπής παρακολούθηση, απουσία σταθερού μηχανισμού ενημέρωσης.
Άρα ναι, να μπουν δίχτυα όπου χρειάζεται.
Αλλά να μπει και ένα φράγμα στην προχειρότητα.
Να μπει ένα φράγμα στην αδιαφάνεια.
Να μπει ένα φράγμα στη λογική του «τρέχουμε τελευταία στιγμή και μετά το βαφτίζουμε έργο».
Γιατί οι λαγοκέφαλοι μπορεί να μείνουν έξω από τις παραλίες.
Το πρόβλημα είναι ποιος θα κρατήσει έξω από τη δημόσια ζωή την ανευθυνότητα που επιπλέει χρόνια.