Σε κάθε μεγάλη σύγκρουση, η δημόσια συζήτηση παγιδεύεται σε ένα ψεύτικο δίλημμα: ή με τη Δύση ή με το Ιράν. Όμως το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο. Μπορεί κανείς να κλείνει τα μάτια μπροστά σε ένα καθεστώς που καταπιέζει τον ίδιο του τον λαό, φυλακίζει την ελευθερία και μετατρέπει τη θρησκεία σε μηχανισμό εξουσίας και πλουτισμού;
Το Ιράν δεν είναι οι πολίτες του. Δεν είναι οι γυναίκες που βγήκαν στους δρόμους, δεν είναι οι νέοι που απαίτησαν αξιοπρέπεια, δεν είναι οι χιλιάδες που πλήρωσαν με αίμα το αυτονόητο. Το Ιράν του καθεστώτος είναι οι Φρουροί της Επανάστασης, η καταστολή, η διαφθορά, η οικογενειακή διαδοχή και η υποκρισία μιας εξουσίας που κηρύσσει «ιερότητα» και ζει μέσα στη χλιδή.
Το Ιράν δεν είναι ο λαός του, είναι ο δυνάστης του
Το πιο επικίνδυνο λάθος είναι η ταύτιση ενός λαού με το καθεστώς που τον καταπιέζει.
Οι Ιρανοί που βγήκαν στους δρόμους δεν ζητούσαν αυτοκρατορικά οράματα, ούτε θρησκευτική πειθαρχία. Ζητούσαν όσα για εμάς θεωρούνται αυτονόητα: ελευθερία, δικαιώματα, αναπνοή, ζωή χωρίς φόβο.
Απέναντί τους δεν βρέθηκε ένας «συντηρητικός μηχανισμός». Βρέθηκε ένα σύστημα εξουσίας που έχει μάθει να επιβιώνει με βία, παρακολούθηση, εκφοβισμό και αίμα.
Γι’ αυτό και η στήριξη στο καθεστώς της Τεχεράνης στο όνομα του αντιδυτικισμού είναι πολιτική και ηθική τύφλωση. Δεν μπορείς να λες ότι είσαι με τους λαούς και ταυτόχρονα να ξεπλένεις τους δυνάστες τους.
Οι Φρουροί της Επανάστασης: το πραγματικό κράτος μέσα στο κράτος
Οι Φρουροί της Επανάστασης δεν είναι απλώς στρατιωτικός μηχανισμός. Είναι η ραχοκοκαλιά του καθεστώτος.
Ελέγχουν την ασφάλεια, την καταστολή, κρίσιμες υποδομές, την οικονομία, την ενεργειακή ισχύ, τον περιφερειακό επεκτατισμό και τελικά την ίδια τη διαδοχή της εξουσίας.
Είναι αυτοί που φρουρούν όχι τη χώρα, αλλά το σύστημα. Όχι τα σύνορα, αλλά τα προνόμια. Όχι τον λαό, αλλά την επιβίωση μιας ελίτ που έχει χτίσει την εξουσία της πάνω στον φόβο και στη σιωπή.
Κι όταν ένα καθεστώς ακουμπά τόσο πολύ σε έναν τέτοιο μηχανισμό, παύει να είναι απλώς θεοκρατικό. Γίνεται στρατιωτικοποιημένη δικτατορία με θρησκευτικό μανδύα.
Από το τουρμπάνι στη χλιδή: η υποκρισία της “ιεράς” εξουσίας
Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο δεν είναι μόνο η καταστολή. Είναι η χυδαία αντίθεση ανάμεσα στη ρητορική της «επανάστασης» και στον πλούτο των ανθρώπων του καθεστώτος.
Εκείνοι που μιλούν για θυσία, πίστη και ηθική εμφανίζονται να συνδέονται με αμύθητες περιουσίες, πολυτελή ακίνητα, διεθνή δίκτυα πλούτου και έναν τρόπο ζωής που δεν θυμίζει ούτε ασκητισμό ούτε λαϊκή ηγεσία.
Αυτό ακριβώς είναι η καρδιά της ιρανικής υποκρισίας: ένα καθεστώς που καταγγέλλει τη Δύση, αλλά μεταφέρει εκεί τον πλούτο του. Που επικαλείται τον Θεό, αλλά λατρεύει τα προνόμια. Που μιλά στο όνομα των φτωχών, αλλά ζει σαν αυτοκρατορία.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι απλώς η αυταρχική ιδεολογία. Είναι ότι η ιδεολογία αυτή έγινε το εργαλείο για μια τεράστια πολιτική, οικονομική και οικογενειακή αρπαγή.
Δεν είμαστε με το Ιράν του καθεστώτος, γιατί δεν στεκόμαστε ποτέ με εκείνους που φυλακίζουν έναν λαό και ντύνουν τη βία με ιερότητα. Το Ιράν των αγιατολάχ δεν είναι αντίσταση. Είναι τυραννία με τουρμπάνι, αρβύλα και χρυσά κλειδιά για τα παλάτια της εξουσίας.