Δεν χρειάζεται θόρυβο για να αποδείξει την αξία της. Η μητέρα είναι η παρουσία που συχνά φαίνεται δεδομένη, μέχρι να καταλάβουμε πως πάνω της στηρίχθηκε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας.
Η Γιορτή της Μητέρας δεν είναι απλώς μία ακόμη ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια υπενθύμιση. Μια στάση μέσα στην καθημερινότητα, για να κοιτάξουμε κατάματα τον άνθρωπο που για πολλούς υπήρξε η πρώτη αγκαλιά, η πρώτη ασφάλεια, η πρώτη λέξη, η πρώτη θυσία.
Η μητέρα δεν είναι μόνο εκείνη που γεννά. Είναι εκείνη που μεγαλώνει, που προστατεύει, που συγχωρεί, που αντέχει, που ξενυχτά, που αγωνιά, που πολλές φορές σωπαίνει για να μη φορτώσει τα παιδιά της με το δικό της βάρος. Είναι η γυναίκα που μπορεί να κουβαλάει μέσα της φόβους, κούραση, πίκρες και αγωνίες, αλλά μπροστά στο παιδί της βρίσκει πάντα έναν τρόπο να σταθεί όρθια.
Η αγάπη που δεν ζητά ανταλλάγματα
Η μητρική αγάπη έχει κάτι το σχεδόν ακατανόητο. Δεν λειτουργεί με όρους ισορροπίας, ανταπόδοσης ή συμφέροντος. Δίνει πριν της ζητηθεί. Ανησυχεί πριν υπάρξει κίνδυνος. Πονά πριν καν μιλήσει το παιδί. Χαίρεται με μια μικρή επιτυχία σαν να κέρδισε η ίδια ολόκληρο τον κόσμο.
Πόσες φορές μια μάνα είπε «δεν πειράζει» ενώ μέσα της πονούσε; Πόσες φορές είπε «είμαι καλά» ενώ ήταν εξαντλημένη; Πόσες φορές έκρυψε τη στενοχώρια της πίσω από ένα χαμόγελο, μόνο και μόνο για να μη σκοτεινιάσει η καρδιά των παιδιών της;
Αυτές οι μικρές, σιωπηλές θυσίες είναι η πραγματική ιστορία της μητρότητας. Όχι οι μεγάλες δηλώσεις, αλλά οι αμέτρητες καθημερινές πράξεις που χτίζουν ζωές.
Μητέρα: ρίζα, μνήμη και καταφύγιο
Η μητέρα είναι συχνά η ρίζα μιας οικογένειας. Είναι εκείνη που θυμάται γενέθλια, φάρμακα, εξετάσεις, ρούχα, λογαριασμούς, φόβους, όνειρα. Είναι εκείνη που καταλαβαίνει από τη φωνή αν κάτι δεν πάει καλά. Που μπορεί να διαβάσει τη σιωπή πριν ακόμα ειπωθεί η αλήθεια.
Και όσο μεγαλώνουμε, ίσως καταλαβαίνουμε περισσότερο. Όσα κάποτε μας φαίνονταν υπερβολικά, ήταν αγωνία. Όσα μας κούραζαν, ήταν φροντίδα. Όσα θεωρούσαμε δεδομένα, ήταν αγάπη με κόπο, χρόνο και προσωπικό τίμημα.
Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα δεν είναι μόνο για λουλούδια, ευχές και αναρτήσεις. Είναι ημέρα ευγνωμοσύνης. Είναι ημέρα συγγνώμης, όπου χρειάζεται. Είναι ημέρα επιστροφής, έστω και με ένα τηλεφώνημα, μια αγκαλιά, μια κουβέντα που άργησε να ειπωθεί.
Και για τις μητέρες που λείπουν
Η Γιορτή της Μητέρας έχει και μια σιωπηλή πλευρά. Για όσους δεν έχουν πια τη μητέρα τους κοντά, η μέρα αυτή μπορεί να πονά. Μια φωτογραφία, μια μυρωδιά, μια παλιά κουβέντα, ένα φαγητό, ένα βλέμμα που έμεινε στη μνήμη, γίνονται τρόποι παρουσίας.
Γιατί η μάνα δεν φεύγει ποτέ ολοκληρωτικά. Μένει στον τρόπο που μιλάμε, στον τρόπο που αγαπάμε, στον τρόπο που αντέχουμε. Μένει στις συμβουλές που κάποτε δεν ακούγαμε και τώρα πιάνουμε τον εαυτό μας να επαναλαμβάνει.
Η τελική λέξη είναι ευχαριστώ
Σήμερα, λοιπόν, ας μην αρκεστούμε σε μια τυπική ευχή. Ας πούμε το «ευχαριστώ» όσο υπάρχει χρόνος. Ας το πούμε καθαρά, χωρίς ντροπή και χωρίς αναβολή.
Για τα ξενύχτια.
Για τις αγωνίες.
Για τις σιωπηλές θυσίες.
Για την αγκαλιά που έγινε σπίτι.
Για την αγάπη που δεν μέτρησε ποτέ τι έδωσε και τι πήρε πίσω.
Χρόνια πολλά σε όλες τις μητέρες.
Σε όσες είναι δίπλα μας.
Σε όσες μας κοιτούν από ψηλά.
Σε όσες έγιναν μάνες με την καρδιά, με την πράξη, με τη φροντίδα και με την αγάπη.
Γιατί μάνα δεν είναι μόνο μια λέξη.
Είναι ο άνθρωπος που, πολλές φορές, κράτησε όρθιο ολόκληρο τον κόσμο μας.