Δεν πρόκειται για «λάθη». Πρόκειται για συνειδητές επιλογές που φόρτωσαν την κοινωνία, μετέφεραν εξουσίες, απορρύθμισαν θεσμούς και έκαναν την οικονομία εξαρτημένη.
Και μετά; Μετά ήρθε το γνωστό παραμύθι: «δεν γινόταν αλλιώς», «ήταν αναγκαίο», «προχωράμε».
Όχι. Δεν “προχωράμε” χωρίς λογοδοσία.
Η δεκάδα της ντροπής
(1) ΔΝΤ με γεμάτα δημόσια συρτάρια ρευστότητας — και σήμερα “μαξιλάρι” που δουλεύει σε repos.
(2) PSI: «κούρεμα» που πούλησαν ως θρίαμβο, με το σύστημα να σώζεται και τη χώρα να μένει δεμένη.
(3) Τρία μνημόνια: όχι “προγράμματα”, αλυσίδες.
(4) Υπερταμείο 99 ετών: δημόσια περιουσία σε καθεστώς μακράς επιτήρησης — και κανείς δεν ιδρώνει.
(5) ΑΑΔΕ: η εφορία εκτός κλασικού πολιτικού ελέγχου — “ανεξαρτησία” που βαφτίστηκε εξυγίανση.
(6) Τράπεζες: τις πληρώσαμε ξανά και ξανά — κι ύστερα τις χάσαμε κιόλας.
(7) Ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί μέσα στην κρίση: το κοινωνικό σοκ έγινε «διαδικασία».
(8) Υπουργοί που καμαρώνουν για μνημόνια: η αποτυχία έγινε βιογραφικό.
(9) Μισθοί/συντάξεις: ονομαστική σφαγή, παραγωγικό μοντέλο μηδέν — και μετά «ανάπτυξη».
(10) Ψήφος: μετά από όλα αυτά, ξανά τα ίδια — γιατί το σύστημα ξέρει να αναπαράγεται.
«Η χώρα σε 4 λέξεις»
Περιουσία — Φόροι — Τράπεζες — Σπίτια.
«Το κόλπο»
Κάθε φορά η ίδια συνταγή:
Δάνειο → όρος → μεταφορά εξουσίας → κοινωνικό κόστος → επικοινωνιακή λήθη.
5 καρφιά (για να μη χαθεί η ουσία)
- Ποιος εγγυάται ότι δεν θα ξαναζήσουμε νέο “κύκλο επιτήρησης”;
- Πότε θα ειπωθεί καθαρά τι πλήρωσε ο φορολογούμενος για τις τράπεζες και τι πήρε πίσω;
- Πόση δημόσια περιουσία δεσμεύτηκε — και ποιο είναι το μετρήσιμο όφελος για τον πολίτη;
- Γιατί η μικρή ιδιοκτησία αντιμετωπίστηκε ως «παράπλευρη απώλεια»;
- Γιατί κανείς δεν πληρώνει πολιτικό κόστος ανάλογο της ζημιάς;
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλο “αφήγημα”. Χρειάζεται λογαριασμό.
Κι αν δεν μπορούν να τον δώσουν, ας σταματήσουν τουλάχιστον να παριστάνουν τους σωτήρες.
Γιατί το μόνο παγκόσμιο ρεκόρ που συνεχίζει να γράφεται, είναι η ατιμωρησία.