Κυρία Ειρήνη Γκιτάκου, Πρόεδρε των Εργαζομένων στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής, σήμερα σας δόθηκε μία τεράστια ευκαιρία!
Επιτέλους, ο Άδωνις Γεωργιάδης καταδέχθηκε να περάσει την πόρτα του Δαφνίου. Και εσείς τι κάνατε;
Τον αφήσατε να φύγει! 
Γιατί δεν του φορέσατε αμέσως τη λευκή μπλούζα;
Όχι του ασθενούς — του εργαζομένου!
Να κάνει μία κανονική 24ωρη εφημερία. Χωρίς κάμερες, χωρίς μικρόφωνα, χωρίς τηλεοπτικά παράθυρα και χωρίς συμβούλους να του ψιθυρίζουν πόσο υπέροχα λειτουργεί το ΕΣΥ.
Να του δίνατε έναν διάδρομο γεμάτο περιστατικά.
Μία βάρδια με ελάχιστο προσωπικό.
Τρία τηλέφωνα να χτυπούν ταυτόχρονα.
Και έναν συγγενή ασθενούς να τον ρωτάει:
«Υπουργέ μου, αφού όλα πάνε τόσο καλά, γιατί εδώ μέσα τρέχουν όλοι και δεν φτάνουν;»
Εκεί να βλέπαμε πόσο γρήγορα θεραπεύεται η κυβερνητική αλαζονεία όταν έρχεται σε άμεση επαφή με την πραγματικότητα!
Εισαγωγή έπρεπε να του κάνετε, κυρία Γκιτάκου.
Εισαγωγή στην πραγματική καθημερινότητα των εργαζομένων του ΕΣΥ!
Και στο σατιρικό δελτίο εξόδου να γράφατε:
«Παρουσίασε οξεία δυσανεξία στην κριτική».
«Εμφάνισε έντονη τηλεοπτική υπερκινητικότητα».
«Επέμενε ότι όλα λειτουργούν άψογα, ακόμη και όταν έλειπαν άνθρωποι, χρόνος και μέσα».
«Συνιστάται καθημερινή επαφή με εργαζομένους και πλήρης αποχή από πανηγυρικές δηλώσεις».
Δεν χρειαζόταν ψυχιατρική διάγνωση. Η πολιτική διάγνωση έχει βγει εδώ και καιρό:
Χρόνια κυβερνητική αυταρέσκεια, με βαριά συμπτώματα επικοινωνιακής υπερβολής!
Τον είχατε μέσα στο Δαφνί και τον αφήσατε να φύγει χωρίς ούτε μία θεραπευτική… εφημερία;
Θα σας ευγνωμονούσε η πλειοψηφία του ελληνικού λαού!