Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Είναι ότι υπάρχουν — και τα κρατάνε κλειδωμένα. Σε μια χώρα που μετράει νοίκια, ρεύματα, καύσιμα και τρόφιμα με το ευρώ, δισεκατομμύρια ευρωπαϊκών πόρων μένουν στα χαρτιά. Και μετά μας λένε «δεν γίνεται αλλιώς».
Δεν λείπουν τα κονδύλια. Λείπει η βούληση.
Το ΕΣΠΑ δεν είναι «δωράκι της Ευρώπης». Είναι εργαλείο ανάπτυξης και κοινωνικής ανάσας.
Κι όμως, αντί να κινείται γρήγορα εκεί που καίει η πραγματικότητα, μένει:
- σε διαρκείς καθυστερήσεις προκηρύξεων
- σε γραφειοκρατικά φίλτρα που πνίγουν τον μικρό
- σε αλλαγές όρων στο δρόμο που πετάνε έξω σοβαρούς επενδυτές
- σε έργα βιτρίνας αντί για έργα ανάγκης
«Χαμένα κονδύλια σήμερα, λιτότητα αύριο»
Όταν οι πόροι δεν απορροφώνται έγκαιρα, το αποτέλεσμα είναι διπλό:
- Χάνεται χρόνος (και ο χρόνος σε κρίση είναι χρήμα και ζωή)
- Μεγαλώνει η πίεση για νέα μέτρα, νέους φόρους, νέα «ισοδύναμα»
Και, όπως πάντα, ο λογαριασμός πάει εκεί που “πιάνει”: στον πολίτη.
Το κόλπο είναι παλιό: «Δεν προλάβαμε»
Κάθε κύκλος χρηματοδότησης έχει χρονοδιαγράμματα.
Και κάθε φορά ακούμε τα ίδια:
- «οι υπηρεσίες δεν προλαβαίνουν»
- «οι δήμοι δεν είναι ώριμοι»
- «φταίνε οι διαδικασίες»
- «φταίνε οι άλλοι»
Κι όμως, όταν είναι να τρέξει κάτι που βολεύει τους λίγους, ξαφνικά όλα γίνονται.
Ποιος κρατάει τα λεφτά στα συρτάρια και γιατί;
- Πόσες δράσεις έμειναν πίσω, ενώ η αγορά στενάζει;
- Πόσα έργα «ωρίμασαν» μόνο στα δελτία τύπου;
- Ποιοι αποκλείονται από τους όρους και ποιοι “χωράνε” πάντα;
- Ποιος θα λογοδοτήσει για κάθε μήνα καθυστέρησης;
Η αλήθεια με μια φράση
Τα ευρωπαϊκά χρήματα δεν είναι λάφυρο διοίκησης.
Ανήκουν στην κοινωνία.
Και όταν μένουν στα συρτάρια, δεν είναι «αστοχία». Είναι πολιτική επιλογή — με συνέπειες που πληρώνουμε όλοι.
Αν το ΕΣΠΑ δεν φτάνει στον πολίτη, τότε δεν έχουμε πρόβλημα «απορρόφησης».
Έχουμε πρόβλημα δημοκρατίας, προτεραιοτήτων και λογοδοσίας.