Στη Χαλκίδα, εκεί που ο Ευβοϊκός ενώνει τις αντιφάσεις και τα σκουπίδια παίζουν κρυφτό με τους κατοίκους, γεννήθηκε μια νέα θεσμική μορφή: η Μυστικοδήμαρχος. Ούτε απλή δήμαρχος, ούτε δημαρχεύουσα· μα έμπειρη στην τέχνη της αοριστολογίας, του αναβλητισμού και της περιβαλλοντικής εξαΰλωσης.
Οι Μυστικοσυμβούλοι
Η Μυστικοδήμαρχος διαθέτει ένα τιμημένο επιτελείο από ειδικούς… που κανείς δεν πρέπει να ξέρει ποιοι είναι. Σαν τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, μόνο που αυτοί υπηρετούν τον θρόνο της σιωπής. Δεν αναρτώνται, δεν ανακοινώνονται, δεν εργάζονται σε δημόσια θέα. Ίσως δεν υπάρχουν καν. Ίσως είναι ιδέα. Ίσως είναι κουμπάροι.
Το Θέατρο της Αορατότητας
Θέατρο Παπαδημητρίου: ένας χώρος πολιτισμού που έκλεισε για πυρασφάλεια, αλλά τελικά έμεινε κλειστός για λόγους μεταφυσικούς. Κανείς δεν ξέρει πότε θα ανοίξει. Ούτε η δήμαρχος. Ούτε οι υπηρεσίες. Μόνο ο Άγιος Ιωάννης ο Θεατροφύλαξ — προστάτης των κλειστών αιθουσών.
Η Οδός Ανθέων και η Οδός «Στοπ»
Στην Έξω Παναγίτσα, η κατολίσθηση φωνάζει «κάντε με μελέτη». Και ο Δήμος, με την κομψότητα αργόστροφης χελώνας, λέει: «Δεν προλάβαμε, περιμένουμε υπουργείο, καιρού επιτρέποντος». Εν τω μεταξύ, η οδός Ανθέων μετατρέπεται σε κλίση προσευχής — για τους κατοίκους που κοιμούνται με το αυτί στη γη.
Το Θαύμα των 15.000 τόνων
Μία φορά κι έναν καιρό, στη Χαλκίδα, παρήχθησαν λιγότερα σκουπίδια! Τόσο λιγότερα, που χάθηκαν 15.000 τόνοι. Μερικά πήγαν στη Θήβα, άλλα στην Ιστιαία, και τα υπόλοιπα… στον ΧΥΤΑ που έκλεισε αλλά δέχεται ακόμα. Χωρίς άδεια, χωρίς σχέδιο, αλλά με απόλυτη πίστη ότι “δεν χρειάζεται έγκριση”.
Αληθινό θαύμα. Ή αλλιώς: η Παναγία η Ανακυκλώτρια