Ο υπουργός Μετανάστευσης άνοιξε με θόρυβο μια συζήτηση για την απαγόρευση της μπούργκας στην Ελλάδα, παρότι το ίδιο του το επιχείρημα παραδέχεται ότι δεν υπάρχει ουσιαστική έκταση του φαινομένου. Όταν η πολιτική ψάχνει αντίπαλο και δεν τον βρίσκει, κατασκευάζει σύμβολα.
Πίσω από τον υποτιθέμενο «φεμινισμό» της απαγόρευσης, διακρίνεται κάτι πολύ πιο γνώριμο: μια παλιά ακροδεξιά συνταγή δημόσιου φόβου, τηλεοπτικής έντασης και εκλογικής στόχευσης. Όχι λύση σε πρόβλημα, αλλά επικοινωνιακή επένδυση πάνω σε μια βολική σκιά.
: Πρόβλημα χωρίς πραγματικό αντικείμενο
Η πρώτη ύλη της υπόθεσης είναι αποκαλυπτική: ο ίδιος ο υπουργός δεν μιλά για ένα διαδεδομένο κοινωνικό φαινόμενο, αλλά για ελάχιστες περιπτώσεις, ίσως και συμβολικού μόνο χαρακτήρα. Κι όμως, επέλεξε να το ανεβάσει στο κέντρο της δημόσιας ατζέντας, λες και η χώρα απειλείται από κάτι που πρακτικά δεν συναντάται.
Αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι κατασκευή θεάματος. Είναι η γνωστή μέθοδος του πολιτικού αντιπερισπασμού: όταν δεν έχεις να δείξεις ουσία, παράγεις ένταση.
Ο “ανθρωπισμός” ως πολιτικό αξεσουάρ
Η επίκληση των δικαιωμάτων των γυναικών ακούγεται βολική, αλλά δεν γίνεται πειστική όταν δεν συνοδεύεται από πραγματικές πολιτικές ένταξης, προστασίας και χειραφέτησης. Τα δικαιώματα δεν υπηρετούνται με απαγορεύσεις-βιτρίνα, ούτε με τηλεοπτικά συνθήματα που δείχνουν πυγμή χωρίς να αγγίζουν την κοινωνική ρίζα του ζητήματος.
Όποιος θέλει να στηρίξει γυναίκες και ανήλικες σε καθεστώς καταναγκασμού, χτίζει δίκτυα προστασίας, πρόσβαση στην εκπαίδευση, κοινωνική μέριμνα και θεσμική ασφάλεια. Δεν σηκώνει ιδεολογικές σημαίες πάνω σε ένα σχεδόν ανύπαρκτο θέμα μόνο και μόνο για να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της «τάξης».
Προεκλογικός θόρυβος με ακροδεξιά υλικά
Η πρωτοβουλία Πλεύρη δεν μοιάζει με θεσμική παρέμβαση. Μοιάζει με πολιτικό μήνυμα προς ένα συγκεκριμένο κοινό: σκληρή γραμμή, πολιτισμικός πανικός, εύκολη πόλωση και σταθερό φλερτ με τα πιο δεξιά αντανακλαστικά του εκλογικού σώματος.
Είναι η ίδια συνταγή που μετατρέπει το μεταναστευτικό από πεδίο διακυβέρνησης σε πεδίο κραυγών. Την ώρα που η χώρα έχει πραγματικές ανάγκες σε νόμιμη εργασία, σε λειτουργική μεταναστευτική διαχείριση και σε σοβαρούς κανόνες ένταξης, ο υπουργός επιλέγει να χτίσει πολιτική καριέρα πάνω σε ένα ύφασμα που σχεδόν δεν υπάρχει.
Ο Θάνος Πλεύρης δεν άνοιξε μια αναγκαία συζήτηση. Άνοιξε μια άδεια βιτρίνα, για να πουλήσει ιδεολογική αυστηρότητα εκεί όπου δεν υπάρχει πραγματική μάχη. Και όταν ένας υπουργός χρειάζεται φαντάσματα για να δείξει πυγμή, τότε το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η μπούργκα. Είναι η πολιτική γύμνια πίσω από τον θόρυβο.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ