Αν η ηγεσία της Δικαιοσύνης θέλει πράγματι να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, ας σταματήσει τα επικοινωνιακά σκηνικά και ας κοιτάξει κατάματα τις υποθέσεις που έχουν συνθλίψει το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Γιατί η κοινωνία δεν ζητά άλλες φωτογραφίες, άλλες ημερίδες και άλλες βαρύγδουπες διακηρύξεις. Ζητά δικαιοσύνη απέναντι στα ισχυρά συμφέροντα, στα πολιτικά πρόσωπα, στα οργανωμένα κέντρα επιρροής και σε κάθε μηχανισμό που πνίγει την αλήθεια.
Αντί, λοιπόν, για συνέδρια με τον ΣΕΒ περί «αποκατάστασης εμπιστοσύνης», υπάρχουν πέντε συγκεκριμένα βήματα που θα έπειθαν πραγματικά τους πολίτες ότι η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί ως θεσμικό άλλοθι της εξουσίας.
Πρώτον, στις επικείμενες δίκες για τα funds και τους servicers, να προστατευθούν οι πολίτες και όχι τα τραπεζικά συμφέροντα που χρόνια αλέθουν κοινωνία και περιουσίες.
Δεύτερον, στο έγκλημα των Τεμπών, να διερευνηθεί επιτέλους αν υπάρχουν κακουργηματικές ευθύνες υπουργών και όχι να σερβίρονται στην κοινωνία βολικές, αποστειρωμένες εκδοχές πλημμελημάτων.
Τρίτον, στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, να αναζητηθούν οι πραγματικές ποινικές διαστάσεις για τα πολιτικά πρόσωπα που εμπλέκονται. Ο θεσμικός δρόμος υπάρχει. Αυτό που λείπει δεν είναι το εργαλείο, αλλά η απόφαση να χρησιμοποιηθεί.
Τέταρτον, στην υπόθεση των υποκλοπών και του Predator, να διερευνηθεί ο πυρήνας της εξουσίας και όχι να εξαντλείται η υπόθεση σε μια βολική, απονευρωμένη διαδικασία για ιδιώτες και πλημμελήματα.
Πέμπτον, να γίνουν τώρα δεκτά τα αιτήματα του Πάνου Ρούτση, του πατέρα των Τεμπών που βρίσκεται σε απεργία πείνας στο Σύνταγμα. Όχι άλλη αναμονή. Όχι άλλη θεσμική αναβολή. Όχι άλλο σκοτάδι.
Η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη δεν ξαναχτίζεται με συνέδρια δημοσίων σχέσεων, ούτε με θεσμικές κορδέλες μπροστά σε οικονομικά κέντρα ισχύος. Ξαναχτίζεται μόνο όταν οι πολίτες δουν ότι ο νόμος σταματά να γονατίζει μπροστά στους ισχυρούς και αρχίζει, επιτέλους, να στέκεται όρθιος απέναντί τους.