Κάπου εκεί έξω, υπάρχεις. Το ξέρω.
Δεν σε έχω γνωρίσει ακόμα – ή ίσως σε έχω και δεν το κατάλαβα. Ίσως περάσαμε ο ένας δίπλα στον άλλον και δεν είπαμε λέξη. Ίσως κοιταχτήκαμε, για μια στιγμή μόνο, και το προσπεράσαμε.
Δεν ψάχνω την τελειότητα. Δεν με νοιάζει αν έχεις όλα όσα “πρέπει”. Με νοιάζει να γελάς αληθινά. Να μην φοβάσαι το βάθος. Να μπορείς να σταθείς δίπλα μου όταν όλα πάνε στραβά, και να ξέρω ότι δεν είμαι μόνος.
Θέλω να ξυπνάω δίπλα σου και να νιώθω ασφάλεια. Όχι γιατί δεν θα με αφήσεις, αλλά γιατί θα με επιλέγεις κάθε μέρα ξανά.
Σ’ έχω σκεφτεί σε όλες τις εκδοχές σου: με μαλλιά λυτά ή δεμένα, με βλέμμα γλυκό ή πεισματάρικο, με τη φωνή σου να μου λέει “όλα καλά”, όταν εγώ τα βλέπω όλα μαύρα.
Δεν σε ψάχνω μανιασμένα, ούτε σε βιάζομαι. Αλλά προσεύχομαι να σε βρω. Γιατί ο κόσμος είναι όμορφος – μα με κάποιον να τον μοιράζεσαι, γίνεται μαγικός.
Όταν έρθεις, δεν θα έχω έτοιμες απαντήσεις. Θα έχω απλώς μια καρδιά ανοιχτή και μια θέση δίπλα μου που σε περιμένει.