Γ.Ν. Χαλκίδας: Όταν η άδεια γίνεται βάρδια και η βάρδια εξαφανίζεται στα χαρτιά

Καταγγελία-φωτιά από τον Σύλλογο Εργαζομένων: εργαζόμενοι φέρονται να εμφανίζονται την ίδια ημέρα και σε άδεια και σε νυχτερινή εργασία – Αν ισχύει, δεν μιλάμε για απλό λάθος προγράμματος, αλλά για αλλοίωση της πραγματικής εικόνας λειτουργίας του Νοσοκομείου

Υπάρχουν στιγμές που ένα υπηρεσιακό χαρτί λέει περισσότερα από όσα γράφει. Και η καταγγελία του Συλλόγου Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Χαλκίδας είναι μία από αυτές.

Διότι εδώ δεν έχουμε μια απλή διαφωνία για βάρδιες. Δεν έχουμε μια τυπική συνδικαλιστική ανακοίνωση. Έχουμε μια καταγγελία που, αν επιβεβαιωθεί, αγγίζει τον πυρήνα της νομιμότητας μέσα σε έναν δημόσιο οργανισμό υγείας: εργαζόμενοι να εμφανίζονται στο ίδιο 24ωρο και σε άδεια και σε νυχτερινή εργασία.

Δηλαδή, στα χαρτιά να απουσιάζουν.
Και στα ίδια χαρτιά να εργάζονται.
Να είναι και εκτός υπηρεσίας και μέσα στη βάρδια.
Να χρεώνονται άδεια και ταυτόχρονα να εμφανίζονται ως προσωπικό που καλύπτει νυχτερινή ανάγκη.

Αυτό δεν είναι «μπέρδεμα».
Δεν είναι «γραφειοκρατικό λάθος».
Δεν είναι «τεχνική αστοχία».

Είναι μια εικόνα που χρειάζεται άμεση, καθαρή και γραπτή απάντηση.

Η καταγγελία που δεν μπορεί να μπει κάτω από το χαλί

Ο Σύλλογος Εργαζομένων του Γ.Ν. Χαλκίδας αναφέρει ότι είχε ήδη απευθυνθεί εγγράφως στη Διοίκηση του Νοσοκομείου, με αριθμό πρωτοκόλλου 39/20-03-2026, επισημαίνοντας σοβαρές παρατυπίες στον τρόπο κατάρτισης των προγραμμάτων εργασίας.

Και εδώ αρχίζει το πρώτο μεγάλο ερώτημα:

Γιατί δεν έχει δοθεί απάντηση;

Όταν ένας Σύλλογος Εργαζομένων καταγγέλλει ότι οι άδειες και οι νυχτερινές βάρδιες εμφανίζονται με τρόπο που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, η Διοίκηση δεν μπορεί να σιωπά. Δεν μπορεί να περιμένει. Δεν μπορεί να αφήνει το θέμα να σέρνεται.

Γιατί η σιωπή, σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν είναι ουδετερότητα. Είναι πρόβλημα.

Και όταν το φαινόμενο, σύμφωνα με την καταγγελία, συνεχίζεται, τότε η υπόθεση παύει να είναι απλώς διοικητική αμέλεια. Γίνεται ζήτημα θεσμικής ευθύνης.

Άδεια ή εργασία; Και τα δύο μαζί δεν γίνεται

Η λογική είναι απλή. Τόσο απλή που δεν χρειάζεται νομικό λεξικό για να την καταλάβει κανείς.

Η άδεια σημαίνει ότι ο εργαζόμενος απέχει από την εργασία.
Η νυχτερινή βάρδια σημαίνει ότι ο εργαζόμενος παρέχει πραγματική εργασία.
Άρα, στο ίδιο χρονικό διάστημα, δεν μπορεί να συμβαίνουν και τα δύο.

Δεν μπορεί ένας εργαζόμενος να είναι ταυτόχρονα απόντας και παρών.
Δεν μπορεί να είναι σε άδεια και να καλύπτει νύχτα.
Δεν μπορεί η υπηρεσία να τον εμφανίζει σαν να λείπει και ταυτόχρονα σαν να δουλεύει.

Αν εργάστηκε, πρέπει να καταγραφεί ότι εργάστηκε.
Αν ήταν σε άδεια, δεν πρέπει να εμφανίζεται σε βάρδια.
Αν έγινε λάθος, πρέπει να διορθωθεί.
Αν έγινε σύστημα, πρέπει να ελεγχθεί.

Εδώ βρίσκεται η ουσία.

Το πραγματικό ερώτημα: ποιος κερδίζει από την παραποίηση της εικόνας;

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο έναν εργαζόμενο που μπορεί να χάσει μια ημέρα άδειας. Είναι πολύ βαθύτερο.

Αν εργαζόμενοι εμφανίζονται ταυτόχρονα σε άδεια και εργασία, τότε αλλοιώνεται η πραγματική εικόνα του προσωπικού. Αλλοιώνεται η εικόνα των αναγκών. Αλλοιώνεται η εικόνα της λειτουργίας του Νοσοκομείου.

Και τότε προκύπτουν ερωτήματα που δεν είναι απλώς υπηρεσιακά:

Πόσοι εργαζόμενοι έχουν χρεωθεί άδειες ενώ στην πράξη εργάστηκαν;
Πόσες νυχτερινές βάρδιες καταχωρήθηκαν με αυτόν τον τρόπο;
Πληρώθηκαν σωστά οι εργαζόμενοι;
Εμφανίστηκε ψευδώς ότι καλύπτονται βάρδιες ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει έλλειψη προσωπικού;
Ποιος καταρτίζει τα προγράμματα;
Ποιος τα ελέγχει;
Ποιος τα εγκρίνει;
Ποιος υπογράφει;

Και κυρίως:

Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;

Δεν είναι μόνο εργατικό ζήτημα – είναι ζήτημα ασφάλειας

Σε ένα νοσοκομείο, οι βάρδιες δεν είναι αριθμοί σε ένα excel. Είναι άνθρωποι. Είναι τμήματα. Είναι ασθενείς. Είναι ευθύνη.

Όταν η καταγραφή των βαρδιών δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα, δεν πλήττεται μόνο ο εργαζόμενος. Πλήττεται και η ασφάλεια του συστήματος.

Γιατί αν το πρόγραμμα δείχνει ότι όλα είναι καλυμμένα, ενώ η κάλυψη γίνεται με στρεβλώσεις, τότε η Διοίκηση εμφανίζει μια εικόνα κανονικότητας που μπορεί να μην υπάρχει.

Και αυτό είναι επικίνδυνο.

Διότι άλλο πράγμα είναι ένα νοσοκομείο που λειτουργεί με επαρκές προσωπικό και άλλο πράγμα ένα νοσοκομείο που κρατιέται όρθιο με «μαγειρεμένες» καταχωρήσεις, χρωστούμενα ρεπό, άδειες που δεν δίνονται και εργαζόμενους που καλούνται να βγάλουν το βάρος χωρίς να φαίνεται η πραγματική έκταση του προβλήματος.

Τα ποινικά ερωτήματα αχνοφαίνονται

Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει αυθαίρετα για ποινικές ευθύνες χωρίς έλεγχο, στοιχεία και θεσμική διερεύνηση.

Όμως όταν ένα δημόσιο έγγραφο, ένα πρόγραμμα εργασίας ή μια υπηρεσιακή καταχώρηση δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα, τότε τα ερωτήματα δεν σταματούν στο επίπεδο της «κακής οργάνωσης».

Αχνοφαίνονται και βαρύτερα ζητήματα.

Διότι αν ένας εργαζόμενος εμφανίζεται σε άδεια ενώ εργάζεται, ή εμφανίζεται να εργάζεται ενώ τυπικά απουσιάζει, τότε κάποιος πρέπει να εξηγήσει τι ακριβώς καταχωρήθηκε, με ποια βάση, με ποια εντολή και με ποια συνέπεια στη μισθοδοσία, στις άδειες, στα ρεπό και στην υπηρεσιακή εικόνα του Νοσοκομείου.

Δεν είναι κατηγορία.
Είναι ερώτημα.
Και είναι ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί πριν γίνει καταγγελία σε αρμόδιες αρχές.

Γιατί άλλο το λάθος.
Άλλο η αμέλεια.
Άλλο η ανοχή.
Και άλλο η συστηματική αλλοίωση υπηρεσιακών δεδομένων.

Η Διοίκηση οφείλει να απαντήσει τώρα

Ο Σύλλογος ζητά από τη Διοίκηση να δώσει σαφείς οδηγίες και να αποκαταστήσει τη νομιμότητα. Ζητά από τους προϊσταμένους να καταγράφουν σωστά τις βάρδιες. Ζητά από τους εργαζόμενους να μην αποδέχονται τέτοιες καταχωρήσεις και να ενημερώνουν άμεσα τον Σύλλογο.

Αυτά είναι τα αυτονόητα.

Το μη αυτονόητο είναι γιατί χρειάζεται ανακοίνωση για να ειπωθούν.

Σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, η πραγματική εργασία πρέπει να καταγράφεται ως πραγματική εργασία. Η άδεια πρέπει να είναι άδεια. Το νυχτερινό πρέπει να είναι νυχτερινό. Το ρεπό πρέπει να είναι ρεπό.

Δεν μπορεί όλα να γίνονται λάστιχο.

Και δεν μπορεί το προσωπικό να πληρώνει με τα δικαιώματά του την υποστελέχωση, την πίεση, την προχειρότητα ή την υπηρεσιακή αδιαφάνεια.

Τρία ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν γραπτώς

1. Πόσες διπλές καταχωρήσεις υπάρχουν;

Η Διοίκηση οφείλει να ελέγξει όλα τα προγράμματα και να απαντήσει συγκεκριμένα. Όχι γενικόλογα. Όχι προφορικά. Όχι «θα το δούμε».

Με αριθμούς, ημερομηνίες και τμήματα.

2. Ποιοι εργαζόμενοι ζημιώθηκαν;

Αν εργαζόμενοι χρεώθηκαν ημέρες άδειας ενώ εργάστηκαν, αυτές οι ημέρες πρέπει να επιστραφούν. Αν εργάστηκαν νύχτα, πρέπει να πληρωθούν νόμιμα. Αν χάθηκαν ρεπό, πρέπει να αποκατασταθούν.

3. Ποιος υπέγραψε την εικόνα;

Τα προγράμματα δεν γεννιούνται μόνα τους. Κάποιος τα φτιάχνει. Κάποιος τα ελέγχει. Κάποιος τα εγκρίνει. Κάποιος τα αποδέχεται.

Άρα υπάρχει αλυσίδα ευθύνης.

Και αυτή η αλυσίδα δεν μπορεί να εξαφανιστεί πίσω από τη λέξη «λάθος».

Δεν είναι προσωπική υπόθεση – είναι θεσμικό ζήτημα

Το θέμα δεν αφορά αντιπαράθεση εργαζομένων με προϊσταμένους. Δεν αφορά προσωπικές κόντρες. Δεν αφορά «ποιος φωνάζει περισσότερο».

Αφορά το εάν ένα δημόσιο νοσοκομείο λειτουργεί με διαφάνεια, νομιμότητα και σεβασμό στο προσωπικό του.

Αφορά το εάν οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα να ξέρουν τι γράφεται στα προγράμματά τους.
Αφορά το εάν οι άδειές τους καταναλώνονται νόμιμα.
Αφορά το εάν η νυχτερινή εργασία τους αναγνωρίζεται και αμείβεται.
Αφορά το εάν η Διοίκηση παρουσιάζει πραγματική ή ωραιοποιημένη εικόνα λειτουργίας.

Και τελικά αφορά τους ασθενείς.

Γιατί ένα νοσοκομείο που δεν λέει την αλήθεια για το προσωπικό του, δεν μπορεί να πείσει ότι προστατεύει πλήρως ούτε τους εργαζόμενους ούτε τους πολίτες που το έχουν ανάγκη.

Η προειδοποίηση του Συλλόγου

Ο Σύλλογος Εργαζομένων δηλώνει ότι δεν θα αποδεχθεί τη συνέχιση αυτής της κατάστασης και προειδοποιεί με επίσημες καταγγελίες στις αρμόδιες αρχές, καθώς και με κάθε συνδικαλιστική και νομική ενέργεια.

Και πολύ σωστά.

Διότι όταν ένας εργαζόμενος βλέπει την άδειά του να χρεώνεται ενώ έχει δουλέψει, δεν πρέπει να το δέχεται.
Όταν ένας εργαζόμενος βλέπει νυχτερινή εργασία να καταγράφεται με τρόπο θολό, δεν πρέπει να σιωπά.
Όταν ένα πρόγραμμα δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν λεπτομέρεια.

Η λεπτομέρεια είναι το πρόσχημα.
Η ουσία είναι η νομιμότητα.

Στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας η Διοίκηση πρέπει να απαντήσει καθαρά:

Μπορεί ένας εργαζόμενος να είναι την ίδια ημέρα και σε άδεια και σε νυχτερινή βάρδια;

Αν η απάντηση είναι όχι, τότε να διορθωθούν αμέσως όλες οι καταχωρήσεις, να αποκατασταθούν οι άδειες, να πληρωθούν όσα οφείλονται και να αναζητηθούν ευθύνες.

Αν η απάντηση είναι ναι, τότε να το πουν γραπτώς. Με υπογραφή. Με σφραγίδα. Με πλήρη ανάληψη ευθύνης.

Γιατί οι εργαζόμενοι δεν είναι κουτάκια σε πρόγραμμα.
Δεν είναι αριθμοί για να βγαίνουν οι βάρδιες.
Δεν είναι αναλώσιμο υλικό ενός συστήματος που τους θέλει παρόντες όταν δουλεύουν και απόντες όταν πρέπει να τους αναγνωρίσει δικαιώματα.

Και ένα δημόσιο νοσοκομείο δεν μπορεί να λειτουργεί με μισές αλήθειες.

Ή υπάρχει άδεια.
Ή υπάρχει εργασία.
Και αν κάποιοι τα βάζουν και τα δύο μαζί στα χαρτιά, τότε δεν φταίνε τα χαρτιά.

Φταίνε αυτοί που τα γράφουν, αυτοί που τα εγκρίνουν και αυτοί που σιωπούν.