Μου αφαίρεσαν ψευδαισθήσεις, ανθρώπους, βεβαιότητες που νόμιζα πως ήταν αιώνιες.
Με άφησαν κουρασμένο, μερικές φορές άδειο, συχνά μόνο με τις σκέψεις μου.
Αλλά μου έμαθαν κι ένα θεμελιώδες πράγμα: πως δεν είναι ό,τι χάνεις ήττα.
Μερικές φορές είναι ο χώρος που γίνεται ελεύθερος.
Έμαθα να μην εκλιπαρώ για προσοχή.
Να μην χτυπώ εκεί όπου υπάρχει σιωπή.
Να μένω, ναι… αλλά μόνο όπου υπάρχει αμοιβαιότητα.
Έκανα λάθη.
Αγάπησα άσχημα.
Έδωσα πάρα πολλά.
Κι όμως, είμαι ακόμα εδώ. Όρθιος.
Λίγο περισσότερο ο εαυτός μου.
Αν πρέπει να συνοψίσω: δεν υπολογίζω τους τραυματισμούς.
Μετρώ τα γεγονότα και βλέπω ότι δεν πρόδωσα τον εαυτό μου.
Δεν μπορώ να υποσχεθώ θαύματα.
Υπόσχομαι παρουσία, όρια και κουράγιο, όποτε χρειαστεί.
Μετά απ’ όλα…
Με λιγότερο θόρυβο και πολύ περισσότερη αλήθεια.