Δέκατη τρίτη ημέρα πολέμου και η αλήθεια είναι πιο βρώμικη από τα επίσημα ανακοινωθέντα: η Μέση Ανατολή φλέγεται, η ναυσιπλοΐα δέχεται πλήγματα, το πετρέλαιο γίνεται ξανά όπλο και η Ουάσιγκτον προσπαθεί να βαφτίσει «στρατηγική επιτυχία» ένα μέτωπο που ξεχειλώνει επικίνδυνα.
Ο Ντόναλντ Τραμπ μιλά για Ιράν «κοντά στην ήττα», την ώρα που ο λογαριασμός για τις ΗΠΑ φουσκώνει, οι δεξαμενές στρατηγικών αποθεμάτων ανοίγουν και ολόκληρη η περιοχή πληρώνει με αίμα, φωτιά και ενεργειακό σοκ. Όταν χρειάζεσαι πόλεμο για να δείξεις πυγμή και πετρέλαιο για να κρύψεις τις συνέπειες, δεν κυβερνάς — τζογάρεις με τον πλανήτη.
Η “χειρουργική” επέμβαση έγινε περιφερειακή πυρκαγιά
Οι συγκρούσεις δεν μένουν πια στα στενά όρια ενός διμερούς χτυπήματος. Η φωτιά απλώνεται από το Ιράν και το Ισραήλ μέχρι τον Λίβανο, τα ιρακινά ύδατα και τον Κόλπο, με εμπορικά πλοία και τάνκερ να γίνονται στόχοι μέσα σε μια αλυσίδα αποσταθεροποίησης που απειλεί να τινάξει στον αέρα όχι μόνο τη στρατιωτική ισορροπία, αλλά και το παγκόσμιο εμπόριο.
Κι όμως, η Δύση επιμένει να παρουσιάζει αυτή την κλιμάκωση σαν ελεγχόμενη πίεση. Δεν είναι. Είναι η κλασική συνταγή ενός πολέμου που ξεκινά ως «μήνυμα» και εξελίσσεται σε χάος χωρίς καθαρή έξοδο.
Ο λογαριασμός γράφεται σε δολάρια, αλλά πληρώνεται από κοινωνίες
Πάνω από 11 δισεκατομμύρια δολάρια στην πρώτη εβδομάδα για τις ΗΠΑ, με το πραγματικό κόστος να θεωρείται ακόμα μεγαλύτερο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Ουάσιγκτον ανοίγει και τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου για να συγκρατήσει το οικονομικό σοκ που η ίδια συνέβαλε να πυροδοτηθεί.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της «ισχύος»: πρώτα ανάβεις τη φωτιά, μετά ανοίγεις τις κρατικές εφεδρείες για να πείσεις ότι ελέγχεις τις φλόγες. Το τίμημα, όμως, δεν το πληρώνουν οι πολεμοκάπηλοι των επιτελείων. Το πληρώνουν οι κοινωνίες, οι αγορές, οι καταναλωτές, οι λαοί που θα δουν ξανά ακρίβεια, αστάθεια και φόβο να επιστρέφουν απότομα.
Η “νίκη” του Τραμπ μυρίζει προπαγάνδα και βάλτωμα
Ο Τραμπ δηλώνει ότι το Ιράν είναι κοντά στην ήττα, αλλά φροντίζει να αφήνει και ανοιχτό το ενδεχόμενο συνέχισης των χτυπημάτων. Αυτό δεν είναι σχέδιο νίκης. Είναι ομολογία ότι ο στόχος θολώνει όσο ο πόλεμος τραβάει.
Όσο πιο πολύ διαφημίζεται μια νίκη, τόσο πιο πολύ μοιάζει να λείπει. Γιατί όταν χρειάζεται να απειλείς ότι μπορείς να κάνεις αδύνατη την ανοικοδόμηση μιας χώρας, δεν αποδεικνύεις ανωτερότητα — αποδεικνύεις ότι δεν έχεις πολιτική λύση. Μόνο βόμβες, δηλώσεις και τηλεοπτική αλαζονεία.
Ο Τραμπ δεν πουλά ισχύ. Πουλά τηλεοπτική παράσταση πάνω στα ερείπια μιας ολόκληρης περιοχής. Και όσο το Ισραήλ πιέζει, το Ιράν αντέχει και οι θάλασσες γεμίζουν φωτιά, γίνεται όλο και πιο καθαρό ότι αυτή η “νίκη” δεν είναι τίποτα άλλο από το γνωστό αμερικανικό κόλπο: πρώτα βυθίζουν μια περιοχή στο αίμα, μετά ανακοινώνουν ότι τη σώζουν.
Μόνο που αυτή τη φορά, ο λογαριασμός δεν κρύβεται ούτε με σημαίες, ούτε με διαγγέλματα, ούτε με βαρέλια πετρελαίου.