Η Παράκαμψη Χαλκίδας – Ψαχνών παρουσιάστηκε ως έργο στρατηγικής σημασίας για την αποσυμφόρηση της πόλης, την οδική ασφάλεια και τη σύνδεση της Εύβοιας με τον κεντρικό κορμό της χώρας. Στην πράξη, όμως, το έργο παραμένει βυθισμένο στις γνωστές ελληνικές παθογένειες: καθυστερήσεις, εκκρεμείς μελέτες, απαλλοτριώσεις, εμπλοκές με αρχαιολογία και περιβαλλοντικούς όρους.
Η νέα παράταση μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2028 και η μετάθεση της προαίρεσης των 65 εκατ. ευρώ για την «Υψηλή Γέφυρα Χαλκίδας – Α/Κ Λαμψάκου» μέχρι τον Μάρτιο του 2027 δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ζήτημα. Είναι πολιτικό θέμα πρώτης γραμμής. Γιατί όταν ένα τόσο κρίσιμο έργο σέρνεται, η τοπική κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να ρωτά: ποιος σχεδίασε, ποιος ενέκρινε, ποιος καθυστερεί και ποιος τελικά λογοδοτεί;
Τι έχει συμβεί
Η συνολική σύμβαση του έργου έχει ήδη λάβει παράταση 18 μηνών, με νέο ορίζοντα ολοκλήρωσης τις 2 Σεπτεμβρίου 2028. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, το αίτημα έγινε δεκτό λόγω σωρευτικών προβλημάτων που αφορούν παραδόσεις χώρων, απαλλοτριώσεις, δίκτυα κοινής ωφέλειας, περιβαλλοντικές διαδικασίες και άλλες εκκρεμότητες που δεν επέτρεψαν την ομαλή εκτέλεση του έργου.
Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι, όπως προκύπτει από τα σχετικά στοιχεία, για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν είχε καταστεί εφικτό να ξεκινήσει ουσιαστική κατασκευαστική δραστηριότητα. Δηλαδή, ένα έργο με τεράστιο αποτύπωμα για την Εύβοια βρέθηκε να κινείται σε διοικητικό και τεχνικό βάλτο, πολύ πριν δει ο πολίτης μπουλντόζα και πραγματική πρόοδο.
Η προαίρεση των 65 εκατ. και τα νέα εμπόδια
Ιδιαίτερο βάρος έχει η εξέλιξη με την προαίρεση 1, δηλαδή το τμήμα «Υψηλή Γέφυρα Χαλκίδας – Α/Κ Λαμψάκου», προϋπολογισμού 65 εκατ. ευρώ. Η προθεσμία για την ενεργοποίησή της έληξε χωρίς να ασκηθεί το σχετικό δικαίωμα και μεταφέρθηκε έως τις 2 Μαρτίου 2027.
Η αιτιολογία που προβάλλεται αφορά κυρίως εμπλοκές με την αρχαιολογία στην περιοχή του Αγίου Στεφάνου, καθυστερήσεις στην τροποποίηση της Απόφασης Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων, εκκρεμότητες στη διαβούλευση της ΜΠΕ, αλλά και επιπτώσεις στις μελέτες και στις απαλλοτριώσεις. Με απλά λόγια: το Δημόσιο εμφανίζεται να προχωρά σε έναν σχεδιασμό μεγάλου έργου ενώ κρίσιμοι κρίκοι της αλυσίδας παραμένουν ανοιχτοί.
Και εδώ γεννάται το ερώτημα που καίει:
πώς φτάνουμε σε συμβάσεις, προαιρέσεις και μεγαλόστομες εξαγγελίες, όταν τα αναγκαία προπαρασκευαστικά βήματα δεν έχουν κλείσει;
Το πολιτικό συμπέρασμα για την Εύβοια
Η υπόθεση της Παράκαμψης Χαλκίδας δεν είναι απλώς άλλη μία ιστορία τεχνικών δυσκολιών. Είναι ο καθρέφτης ενός μοντέλου εξουσίας που εξαγγέλλει εύκολα, δεσμεύει κονδύλια, φωτογραφίζεται με «μεγάλα έργα», αλλά όταν έρχεται η ώρα της εφαρμογής, εμφανίζονται οι γνωστές καθυστερήσεις και οι πολίτες μένουν με την απορία και την ταλαιπωρία.
Η Εύβοια δεν ζητά θαύματα. Ζητά σοβαρότητα, διοικητική επάρκεια και καθαρές απαντήσεις.
Ζητά να μάθει:
- ποιο ακριβώς τμήμα είναι ώριμο,
- ποιες μελέτες λείπουν,
- ποιες απαλλοτριώσεις εκκρεμούν,
- ποιο είναι το πραγματικό χρονοδιάγραμμα,
- και αν υπάρχει κίνδυνος νέων καθυστερήσεων ή πρόσθετων οικονομικών επιβαρύνσεων.
Γιατί κάθε φορά που ένα τέτοιο έργο βαλτώνει, δεν παγώνει μόνο το εργοτάξιο. Παγώνει η ανάπτυξη, η ασφάλεια, η καθημερινότητα και η εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς το κράτος.
Η Παράκαμψη Χαλκίδας δεν μπορεί να γίνει άλλο ένα μνημείο υποσχέσεων, παρατάσεων και διοικητικής ανεπάρκειας.
Η Εύβοια δεν αντέχει άλλο έργα που ξεκινούν στα χαρτιά, μπλοκάρουν στην πράξη και παραδίδονται μόνο στα δελτία Τύπου.
Ή θα δούμε πραγματικό έργο στο πεδίο, με διαφάνεια και λογοδοσία, ή θα επιβεβαιωθεί ξανά ότι στην Ελλάδα το πιο γρήγορο κομμάτι ενός μεγάλου έργου είναι πάντα η ανακοίνωσή του.