Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πολεμά πια μόνο την «παραπληροφόρηση». Πολεμά την ίδια την ελευθερία της πληροφορίας. Με πρόσχημα την προστασία της δημοκρατίας, στήνει μηχανισμούς εξαφάνισης φωνών, μπλοκάρει μέσα, θάβει ιστοσελίδες, σβήνει αποτελέσματα από μηχανές αναζήτησης και συμπεριφέρεται σαν να έχει το δικαίωμα να αποφασίζει τι επιτρέπεται να γνωρίζει ο πολίτης και τι όχι.
Αυτό δεν είναι δημοκρατική άμυνα. Είναι θεσμοποιημένη λογοκρισία. Είναι η αλαζονεία μιας γραφειοκρατικής εξουσίας που δεν εμπιστεύεται τους λαούς, δεν αντέχει την αμφισβήτηση και θέλει πολίτες πειθαρχημένους, όχι πολίτες ελεύθερους. Δεν θέλει κοινωνίες που κρίνουν· θέλει κοινωνίες που καταναλώνουν εγκεκριμένες αλήθειες.
Το πιο επικίνδυνο είναι η υποκρισία. Γιατί όλο αυτό δεν επιβάλλεται με τη γυμνή βία ενός δικτάτορα, αλλά με το χαμόγελο του “δημοκράτη”, με τη γλώσσα του “κράτους δικαίου”, με την ψευδαίσθηση ότι η φίμωση γίνεται για το καλό μας. Πάντα έτσι λειτουργεί η εξουσία όταν φοβάται: βαφτίζει την καταστολή «ευθύνη», τη λογοκρισία «προστασία» και τον αποκλεισμό «θεσμική θωράκιση».
Από το 2005 και μετά, όταν οι ευρωπαϊκοί λαοί τόλμησαν να πουν «όχι» και οι ηγεσίες έψαξαν τρόπους να ακυρώσουν στην πράξη τη λαϊκή βούληση, η Ευρώπη πήρε σταθερά την κατηφόρα. Λιγότερη δημοκρατία, περισσότερη επιτήρηση. Λιγότερος πλουραλισμός, περισσότερος έλεγχος. Λιγότερη ελευθερία, περισσότερη καθοδήγηση. Και τώρα έφτασαν στο σημείο να θεωρούν φυσιολογικό να εξαφανίζουν από τον δημόσιο χώρο ό,τι δεν υπηρετεί τη σωστή γραμμή.
Μια δημοκρατία, όμως, που δεν αντέχει την αντίθετη άποψη, δεν είναι δημοκρατία. Είναι ένα καθεστώς που φοράει δημοκρατική μάσκα. Και η φιλτραρισμένη πληροφορία δεν είναι ασφάλεια. Είναι χειραγώγηση. Είναι ο δρόμος προς μια κοινωνία όπου η αλήθεια δεν αναζητείται, αλλά διανέμεται με δελτίο.
Ας το καταλάβουν: η σιωπή που επιβάλλεται δεν κρατά για πάντα. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται, που αμφισβητούν, που γράφουν χωρίς να γονατίζουν, το σχέδιο του πλήρους ελέγχου θα αποτυγχάνει. Γιατί η λογοκρισία δεν είναι απόδειξη ισχύος. Είναι ο πανικός της εξουσίας μπροστά στην ελεύθερη συνείδηση.
Και όταν η Ευρώπη αρχίζει να μοιάζει με αυτό που υποτίθεται πως πολεμά, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι “εχθροί” της. Το πρόβλημα είναι η ίδια.