Σε πεδίο σκληρής πολιτικής σύγκρουσης μετατράπηκε η ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Χαλκιδέων για την ψήφιση του προϋπολογισμού του 2026, με τη μείζονα αντιπολίτευση να αμφισβητεί ευθέως την εικόνα «σταθερότητας» και «προγραμματισμού» που επιχείρησε να παρουσιάσει η δημοτική αρχή.
Ο επικεφαλής της παράταξης της μείζονος αντιπολίτευσης, Γιώργος Σπύρου, εξαπέλυσε μετωπική επίθεση κατά της δημάρχου, υποστηρίζοντας πως πίσω από τους αριθμούς, τις εγγραφές και τις πιστώσεις δεν κρύβεται κανένα πραγματικό αναπτυξιακό σχέδιο, αλλά μια διαρκής ανακύκλωση κονδυλίων χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα για την πόλη.
«Ρεαλιστικός προϋπολογισμός» ή λογιστική βιτρίνα;
Ο Γιώργος Σπύρου αμφισβήτησε στον πυρήνα του τον χαρακτήρα του προϋπολογισμού που παρουσιάστηκε στο σώμα, βάζοντας στο στόχαστρο το βασικό αφήγημα της δημοτικής αρχής ότι πρόκειται για ένα «ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο» σχέδιο.
Κατά την αντιπολίτευση, ο συγκεκριμένος προϋπολογισμός δεν συνιστά σχέδιο ανάπτυξης, αλλά έναν πίνακα αριθμών που ανακυκλώνεται από χρονιά σε χρονιά, χωρίς να μετατρέπεται σε ορατό έργο, σε παρεμβάσεις και σε πραγματική αναβάθμιση της καθημερινότητας των δημοτών.
Η φράση περί «πρωταπριλιάτικου ψέματος» δεν ειπώθηκε τυχαία. Αποτύπωσε με τον πιο σκληρό τρόπο την πεποίθηση της αντιπολίτευσης ότι η δημοτική αρχή επιχειρεί να πουλήσει εικόνα αποτελεσματικότητας εκεί όπου η πόλη βλέπει στασιμότητα.
Πιστώσεις υπάρχουν, έργο πού είναι;
Η ουσία της κριτικής Σπύρου κινήθηκε γύρω από ένα κεντρικό ερώτημα: τι ακριβώς παράγει αυτός ο προϋπολογισμός για τη Χαλκίδα και τις Δημοτικές Ενότητες;
Σύμφωνα με την αντιπολίτευση, οι εγγεγραμμένες πιστώσεις μπορεί να εμφανίζονται στους κωδικούς, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι μετατρέπονται και σε έργα με αρχή, μέση και τέλος. Αντίθετα, όπως υποστηρίχθηκε, τα ίδια ποσά περιφέρονται διαρκώς μέσα στους προϋπολογισμούς και τις αναμορφώσεις, χωρίς να οδηγούν σε ουσιαστικές υποδομές, σε αναπλάσεις, σε βελτίωση υπηρεσιών και σε αισθητή αλλαγή στην πόλη.
Με απλά λόγια, η αντιπολίτευση κατηγορεί τη δημοτική αρχή πως έχει μάθει να εμφανίζει οικονομική κίνηση χωρίς πραγματική παραγωγή αποτελέσματος. Και αυτό, πολιτικά, είναι ίσως η πιο βαριά μομφή που μπορεί να δεχθεί μια διοίκηση: να διαχειρίζεται νούμερα, αλλά όχι την πραγματικότητα.
Η πολιτική γραμμή της σύγκρουσης μόλις χαράχτηκε
Η συνεδρίαση για τον προϋπολογισμό του 2026 δεν ήταν μια τυπική θεσμική διαδικασία. Ήταν μια πρόβα γενικευμένης πολιτικής σύγκρουσης για το ποιος λέει την αλήθεια στους δημότες και ποιος επιχειρεί να συντηρήσει ένα αφήγημα διοικητικής επάρκειας χωρίς αντίκρισμα.
Η πλευρά Σπύρου έθεσε ξεκάθαρα το ζήτημα της διαχειριστικής ανεπάρκειας, υποστηρίζοντας ότι η εικόνα που παρουσιάζει η δήμαρχος απέχει από την πραγματική οικονομική καθημερινότητα του Δήμου Χαλκιδέων. Από τη μια πλευρά βρίσκεται η βιτρίνα των προϋπολογισμών και των δεσμεύσεων. Από την άλλη, η καθημερινή εμπειρία μιας πόλης που περιμένει να δει έργα, παρεμβάσεις και χειροπιαστό αποτέλεσμα.
Και κάπου εκεί βρίσκεται και η ουσία της πολιτικής μάχης που ανοίγει: όχι στο τι γράφεται στα χαρτιά, αλλά στο τι φτάνει τελικά στον δημότη.
Στον Δήμο Χαλκιδέων, το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι αν ο προϋπολογισμός «βγαίνει». Το μεγάλο πρόβλημα είναι αν η πόλη προχωρά. Και όταν οι κωδικοί γεμίζουν, αλλά οι ανάγκες μένουν όρθιες, τότε ο προϋπολογισμός παύει να είναι εργαλείο διοίκησης και γίνεται πολιτικό άλλοθι. Οι δημότες δεν ζουν μέσα σε λογιστικά φύλλα. Ζουν μέσα σε μια πόλη που ζητά έργο, σοβαρότητα και αποτέλεσμα.