Συγγενείς θυμάτων του εγκλήματος των Τεμπών ζητούν άρση του τηλεφωνικού απορρήτου του εφέτη-ανακριτή Σωτήρη Μπακαΐμη, της γραμματέως του και του ανακριτικού γραφείου, για όλο το διάστημα από την ανάληψη των καθηκόντων τους έως την ολοκλήρωση της ανάκρισης. Η πλευρά των οικογενειών μιλά για «συνεχείς προφορικές εντολές», «αλλεπάλληλες επικοινωνίες» και «email» που –όπως υποστηρίζει– δεν έχουν ενταχθεί στη δικογραφία.
Αν μια υπόθεση «κινείται» με τηλεφωνήματα και προφορικές οδηγίες, τότε η δικογραφία δεν είναι αρχείο αλήθειας. Είναι σκιά.
Τι ζητούν ακριβώς
- Άρση τηλεφωνικού απορρήτου:
- του εφέτη-ανακριτή (σταθερό και κινητό),
- της δικαστικής υπαλλήλου/γραμματέως του,
- και του ανακριτικού γραφείου.
- Χρονικό εύρος: από την ανάληψη καθηκόντων έως την ολοκλήρωση της ανάκρισης.
- Στόχος (όπως διατυπώνεται): να αποτυπωθεί αν υπήρξαν κρίσιμες εντολές/συνεννοήσεις που δεν «γράφτηκαν» ποτέ μέσα στη δικογραφία.
Γιατί το ζητούν τώρα
Στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Λάρισας εξελίσσεται δίκη που αφορά τη διαχείριση βιντεοληπτικού υλικού της εμπορικής αμαξοστοιχίας. Η διαδικασία διακόπηκε (λόγω αποχής) και έχει οριστεί συνέχιση στις 5 Μαρτίου.
Η δικηγόρος των οικογενειών (Μαίρη Χατζηκωνσταντίνου) δηλώνει ότι:
- είχε ζητήσει να εξεταστεί ο κ. Μπακαΐμης ως μάρτυρας,
- η έδρα έδωσε αρνητική απάντηση για την αυτοπρόσωπη παρουσία/εξέτασή του,
- και στο μεταξύ «βγαίνουν νέα στοιχεία», που ενισχύουν την ανάγκη να ελεγχθεί το κανάλι των επικοινωνιών (τηλέφωνα/email) που –κατά την άποψή τους– δεν αποτυπώθηκαν θεσμικά.
Το θεσμικό πρόβλημα (όχι το “κουτσομπολιό”)
Δεν μιλάμε για περιέργεια. Μιλάμε για θεσμική ιχνηλασιμότητα.
Αν μια έρευνα:
- δίνει εντολές «στον αέρα»,
- μεταφέρει κρίσιμες αποφάσεις με τηλεφωνήματα,
- ανταλλάσσει email που δεν μπαίνουν στη δικογραφία,
τότε γεννιέται εύλογο ερώτημα: ποιος έδωσε τι, πότε, σε ποιον, με ποιο αποτέλεσμα — και γιατί δεν καταγράφηκε;
TIMELINE
- Σήμερα/Παρασκευή: διακοπή της διαδικασίας ενώ είχε ξεκινήσει εξέταση πραγματογνώμονα.
- Παράλληλα: κατατίθεται εγγράφως το αίτημα για άρση απορρήτου (με αφορμή όσα προκύπτουν/λέγονται στην ακροαματική διαδικασία).
- 5 Μαρτίου: συνέχιση της δίκης.
- Επόμενο βήμα (αν απορριφθεί): προσφυγή σε προϊσταμένη εισαγγελική αρχή — και, όπως προαναγγέλλεται, πιθανές μηνύσεις.
ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ
- Υπήρξαν προφορικές εντολές για κρίσιμα σημεία της υπόθεσης;
- Ποιοι τις έδωσαν και σε ποιους απευθύνθηκαν;
- Γιατί εντολές/επικοινωνίες δεν εντάχθηκαν στη δικογραφία (αν όντως δεν εντάχθηκαν);
- Ποιο είναι το θεσμικό πρωτόκολλο όταν μια ενέργεια «καθοδηγείται» τηλεφωνικά; Πού καταγράφεται;
- Αν η έδρα αρνείται την εξέταση του εφέτη-ανακριτή ως μάρτυρα, πώς διασφαλίζεται η πλήρης διαφάνεια για τις εντολές που (κατά τους συγγενείς) δόθηκαν;
- Πόσο αντέχει η κοινωνία να ακούει «δεν υπάρχει στη δικογραφία» για γεγονότα που, κατά τους παριστάμενους, συνέβησαν;
- Και τελικά: η δικογραφία θα είναι ο καθρέφτης της έρευνας ή το φίλτρο της;
Στα Τέμπη, το πρόβλημα δεν είναι μόνο τι χάθηκε.
Είναι τι δεν γράφτηκε ποτέ.
Και όταν μια υπόθεση που “καίει” κινείται με τηλεφωνήματα, τότε το αίτημα «σηκώστε τα τηλέφωνα» δεν είναι υπερβολή. Είναι ο τελευταίος τρόπος να μείνει όρθια η στοιχειώδης έννοια της λογοδοσίας.