Σε μια τηλεόραση που συχνά φοβάται τη σύγκρουση, υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι που επιλέγουν να σταθούν απέναντι στην αδιαφορία — και δίπλα στον πολίτη.
Σε μια εποχή όπου μεγάλο μέρος της τηλεόρασης αναλώνεται σε επικοινωνιακές ισορροπίες, βολικές συνεντεύξεις και αποστειρωμένες συζητήσεις, ο Σπύρος Χαριτάτος επιμένει να κάνει κάτι που μοιάζει όλο και πιο σπάνιο: να δίνει χώρο στην πραγματική κοινωνία.
Όχι στους ισχυρούς που έχουν πάντα μικρόφωνο.
Όχι στις έτοιμες απαντήσεις των γραφείων Τύπου.
Όχι στην ψυχρή διαχείριση της εικόνας.
Αλλά στους ανθρώπους που αγωνιούν.
Στους πολίτες που ταλαιπωρούνται.
Σε εκείνους που νιώθουν ότι κανείς δεν τους ακούει, μέχρι η υπόθεσή τους να φτάσει δημόσια και να αναγκάσει το σύστημα να κοιτάξει εκεί που μέχρι χθες γύριζε το βλέμμα.
Η υπόθεση της μητέρας με το βρέφος μόλις 40 ημερών ανέδειξε, για ακόμη μία φορά, τα τεράστια κενά, την αδιαφορία και την εξάντληση ενός συστήματος που πολλές φορές αφήνει τον πολίτη να παλεύει ολομόναχος μέσα στον φόβο, στην ανασφάλεια και στον πανικό.
Και εκεί ακριβώς δοκιμάζεται η δημοσιογραφία.
Γιατί η πραγματική δημοσιογραφία δεν είναι να κρατάς πάντα «ίσες αποστάσεις» ανάμεσα στον αδύναμο και στον μηχανισμό που τον συνθλίβει. Δεν είναι να μοιράζεις ευγένειες για να μη δυσαρεστήσεις κανέναν. Δεν είναι να μετατρέπεις τον ανθρώπινο πόνο σε τηλεοπτικό υλικό χωρίς ουσία.
Η πραγματική δημοσιογραφία είναι να πιέζεις.
Να επιμένεις.
Να συγκρούεσαι.
Να ρωτάς ξανά και ξανά εκεί που κάποιοι θέλουν να κλείσει γρήγορα η συζήτηση.
Ο Σπύρος Χαριτάτος, στην προκειμένη περίπτωση, έκανε αυτό που όφειλε να κάνει ένας δημοσιογράφος όταν βρίσκεται μπροστά σε μια υπόθεση κοινωνικής αγωνίας: δεν ωραιοποίησε, δεν στρογγύλεψε, δεν κρύφτηκε πίσω από ουδέτερες διατυπώσεις.
Εξέφρασε την αγανάκτηση που αισθάνεται ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας όταν βλέπει έναν άνθρωπο, μια μητέρα, ένα βρέφος, μια οικογένεια, να βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν τοίχο γραφειοκρατίας, αδιαφορίας ή ανεπάρκειας.
Και αυτό έχει σημασία.
Διότι η δημοσιογραφία δεν υπάρχει για να γίνεται αρεστή στην εξουσία. Υπάρχει για να ενοχλεί την εξουσία όταν εκείνη αδιαφορεί. Υπάρχει για να φωτίζει όσα κάποιοι θα προτιμούσαν να μένουν στο σκοτάδι. Υπάρχει για να γίνεται η φωνή εκείνων που δεν έχουν βήμα.
Σε μια τηλεοπτική πραγματικότητα που συχνά μοιάζει κουρασμένη, προβλέψιμη και ακίνδυνη, τέτοιες στιγμές θυμίζουν γιατί η δημοσιογραφία εξακολουθεί να είναι απαραίτητη.
Όχι ως θέαμα.
Όχι ως δημόσιες σχέσεις.
Αλλά ως ευθύνη.
Και ο Σπύρος Χαριτάτος αποδεικνύει ότι αυτή την ευθύνη μπορεί ακόμη να την υπηρετεί κάποιος με συνέπεια, ένταση και καθαρή κοινωνική ματιά.