Η συνάντηση της Δημάρχου Χαλκιδέων με την ΕΛΜΕ Εύβοιας επιβεβαίωσε αυτό που ήδη γνωρίζουν μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί: τα προβλήματα είναι εδώ, αλλά οι απαντήσεις παραμένουν εγκλωβισμένες σε μελέτες, εξαγγελίες και χρηματοδοτήσεις που ακόμη… αναζητούνται.
Πίσω από τα μεγάλα ποσά και τις ωραίες διατυπώσεις για έργα, πυροπροστασίες, μεταστεγάσεις και αναβαθμίσεις, μένει η ουσία: τα σχολεία δεν μπορούν να λειτουργούν με υποσχέσεις, ούτε η ασφάλεια και η αξιοπρέπεια της εκπαιδευτικής κοινότητας να παραπέμπονται διαρκώς στο μέλλον.
Το γνωστό έργο: εξαγγελίες αντί για λύσεις
Από τη συνάντηση δεν προέκυψε κάτι πραγματικά νέο για την καθημερινότητα των σχολείων. Αντί για σαφές χρονοδιάγραμμα, άμεσες παρεμβάσεις και δεσμεύσεις με μετρήσιμο αποτέλεσμα, η δημοτική αρχή επανέλαβε το γνωστό μοτίβο: έργα που εκτελούνται, άλλα που σχεδιάζονται, μελέτες που προχωρούν και χρηματοδοτήσεις που διεκδικούνται.
Με απλά λόγια: τα προβλήματα είναι σημερινά, αλλά οι λύσεις παραμένουν μελλοντικές.
Σχολικές υποδομές δεν σώζονται με δημόσιες σχέσεις
Η εικόνα που εκπέμπεται είναι πως όλα βαδίζουν προς επίλυση. Όμως η αλήθεια είναι πιο σκληρή. Ζητήματα ασφάλειας, συντήρησης, στελέχωσης και επάρκειας υποδομών δεν αντιμετωπίζονται με επικοινωνιακή διαχείριση. Όταν σχολικές μονάδες χρειάζονται φύλαξη, καθαριότητα, λειτουργικές εγκαταστάσεις και ουσιαστική υποστήριξη, δεν αρκεί να ακούνε ότι «ο Δήμος διεκδικεί».
Ο ρόλος της διοίκησης δεν είναι να καταγράφει ανάγκες, αλλά να λύνει προβλήματα.
“Αναζητούμε χρηματοδότηση”: η μόνιμη καραμέλα της ανεπάρκειας
Η πιο αποκαλυπτική φράση κάθε τέτοιας σύσκεψης είναι πάντα η ίδια: αναζητούνται χρηματοδοτήσεις. Δηλαδή, για άλλη μια φορά, η λειτουργία και η αναβάθμιση των σχολείων παρουσιάζονται σαν μια διαρκής εκκρεμότητα που εξαρτάται από το αν και πότε θα βρεθούν πόροι.
Αυτό όμως δεν είναι σχέδιο. Είναι πολιτική μετάθεσης ευθύνης. Γιατί όταν η τοπική κοινωνία ακούει ξανά και ξανά για κονδύλια, προγράμματα και εντάξεις, αλλά εξακολουθεί να βλέπει ανάγκες ακάλυπτες, τότε η διοίκηση δεν μπορεί να ζητά πίστωση χρόνου χωρίς να δίνει λογαριασμό αποτελέσματος.
Τα σχολεία δεν έχουν ανάγκη από άλλα “θα”. Έχουν ανάγκη από πράξεις, χρονοδιάγραμμα και ευθύνη — γιατί η παιδεία δεν συντηρείται με υποσχέσεις ούτε στεγάζεται σε δελτία Τύπου.