Η συνάντηση της Δημάρχου με τους εμπόρους και τους επαγγελματίες άνοιξε ξανά όλα τα μεγάλα προβλήματα του κέντρου: πεζόδρομοι χωρίς έλεγχο, τραπεζοκαθίσματα χωρίς καθαρές γραμμές, φορτοεκφορτώσεις, στάθμευση, Δημοτική Αγορά, μέδουσες και μια πόλη που ζητά επιτέλους λειτουργικότητα
Η συνάντηση της Δημάρχου Χαλκιδέων Έλενας Βάκα με εκπροσώπους των εμπόρων και των επαγγελματιών της Χαλκίδας δεν ήταν μια απλή θεσμική επαφή. Ήταν μια ακόμη υπενθύμιση ότι η αγορά της πόλης βρίσκεται εδώ και καιρό μπροστά σε προβλήματα που δεν λύνονται με ευχές, ανακοινώσεις και γενικόλογες διαβεβαιώσεις.
Οι φορείς πήγαν στο Δημαρχείο και έθεσαν τα αυτονόητα: τραπεζοκαθίσματα, πεζόδρομοι, φορτοεκφορτώσεις, κυκλοφορία οχημάτων, θέσεις για δίκυκλα, σήμανση, αστικός εξοπλισμός, αισθητική αναβάθμιση, δράσεις για την τόνωση της αγοράς.
Δηλαδή, έθεσαν το βασικό ερώτημα: πώς θα λειτουργήσει επιτέλους το κέντρο της Χαλκίδας ως πραγματική εμπορική και αστική ζώνη και όχι ως ένα μόνιμο πεδίο πρόχειρων λύσεων;
Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν γίνονται συναντήσεις – Το πρόβλημα είναι ότι η πόλη περιμένει αποτέλεσμα
Η Δημοτική Αρχή ενημέρωσε ότι υπάρχουν δρομολογημένες ενέργειες. Ελεγχόμενη στάθμευση, επικαιροποίηση κανονισμού κοινόχρηστων χώρων, Δημοτική Αστυνομία που εκτιμάται ότι θα αναλάβει μέσα στο καλοκαίρι, παγκάκια στην Αβάντων, ενίσχυση της σήμανσης, μελέτη λειτουργίας για τη Δημοτική Αγορά.
Όλα αυτά ακούγονται θετικά. Όμως η Χαλκίδα δεν πάσχει από έλλειψη ανακοινώσεων. Πάσχει από έλλειψη εφαρμογής.
Γιατί ο επαγγελματίας που παλεύει καθημερινά με τα έξοδα, την ακρίβεια, τη μειωμένη αγοραστική δύναμη και την εποχικότητα δεν μπορεί να αρκείται στο «είναι σε εξέλιξη». Θέλει να ξέρει πότε θα αλλάξει η εικόνα έξω από το μαγαζί του. Πότε θα μπει τάξη στον πεζόδρομο. Πότε θα μπορεί να κάνει φορτοεκφόρτωση χωρίς χάος. Πότε θα υπάρχει σαφής κανόνας για τα τραπεζοκαθίσματα. Πότε θα σταματήσει το κέντρο να λειτουργεί με ανοχή, συνήθεια και αυτοσχεδιασμό.
Πεζόδρομοι: ή είναι πεζόδρομοι ή δεν είναι
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι πεζόδρομοι. Δεν γίνεται μια πόλη να θέλει εμπορική αναβάθμιση και ταυτόχρονα να μην έχει απολύτως καθαρό πλαίσιο για το ποιος μπαίνει, πότε μπαίνει, γιατί μπαίνει και ποιος ελέγχει.
Οι πεζόδρομοι δεν μπορούν να είναι ούτε ανεξέλεγκτοι χώροι διέλευσης οχημάτων, ούτε πεδίο σύγκρουσης μεταξύ πεζών, επαγγελματιών, οδηγών, καταστημάτων και κατοίκων. Χρειάζεται κανονισμός, ωράριο, σήμανση, έλεγχος και συνέπεια.
Η Δημοτική Αστυνομία, εφόσον πράγματι ενεργοποιηθεί μέσα στο καλοκαίρι, δεν πρέπει να γίνει διακοσμητικός μηχανισμός. Πρέπει να έχει παρουσία, οδηγίες, αρμοδιότητες και πολιτική κάλυψη για να εφαρμόσει κανόνες. Διαφορετικά, θα είναι ακόμη ένας θεσμός που θα υπάρχει στα χαρτιά και όχι στην καθημερινότητα.
Τραπεζοκαθίσματα: καθαρές γραμμές, όχι γκρίζες ζώνες
Το ζήτημα των τραπεζοκαθισμάτων είναι επίσης κρίσιμο. Η εστίαση είναι βασικό κομμάτι της οικονομίας της Χαλκίδας. Δίνει δουλειές, φέρνει κόσμο, κρατά ζωντανό το κέντρο. Όμως χρειάζεται ισορροπία.
Ο επαγγελματίας πρέπει να ξέρει με ακρίβεια τι δικαιούται. Ο πεζός πρέπει να μπορεί να περπατήσει. Ο Δήμος πρέπει να εισπράττει δίκαια και να ελέγχει ισότιμα. Και η πόλη πρέπει να έχει εικόνα τάξης, όχι εικόνα αυθαιρεσίας.
Η επικαιροποίηση του κανονισμού κοινόχρηστων χώρων είναι αναγκαία. Αλλά δεν αρκεί να γίνει ένας ακόμη κανονισμός. Πρέπει να εφαρμοστεί χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς χατίρια και χωρίς δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Ελεγχόμενη στάθμευση: λύση ή νέα ταλαιπωρία;
Η μελέτη για την ελεγχόμενη στάθμευση παρουσιάζεται ως έτοιμη και θα σταλεί στους φορείς για διαβούλευση. Εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή.
Η ελεγχόμενη στάθμευση μπορεί να γίνει εργαλείο ανάσας για την αγορά. Μπορεί να αυξήσει την εναλλαγή θέσεων, να βοηθήσει τους καταναλωτές, να περιορίσει την πολύωρη κατάληψη του κέντρου από τα ίδια οχήματα και να βάλει μια τάξη.
Μπορεί όμως να γίνει και νέα ταλαιπωρία, αν σχεδιαστεί πρόχειρα, αν δεν συνοδευτεί από χώρους στάθμευσης περιμετρικά, αν δεν υπάρξει πρόβλεψη για εργαζόμενους, κατοίκους, επαγγελματίες, δίκυκλα και φορτοεκφορτώσεις.
Άρα το ερώτημα δεν είναι απλώς «θα μπει ελεγχόμενη στάθμευση;». Το ερώτημα είναι: θα μπει σωστά ή θα φορτωθεί η αγορά ακόμη ένα πρόβλημα;
Δημοτική Αγορά: να μη γίνει άλλη μια χαμένη ευκαιρία
Η Δημοτική Αγορά είναι ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα. Για χρόνια αποτελεί πληγή, σύμβολο καθυστέρησης αλλά και πιθανή ευκαιρία αναγέννησης για το κέντρο της Χαλκίδας.
Η ενημέρωση ότι οι εργασίες προχωρούν και ότι εξετάζεται η λειτουργία της με αυτοτελή δημοπράτηση καταστημάτων και κριτήριο την εντοπιότητα έχει ενδιαφέρον. Όμως εδώ δεν χωρούν ασάφειες.
Η Δημοτική Αγορά πρέπει να ανοίξει με διαφάνεια, σχέδιο και εμπορική λογική. Δεν πρέπει να γίνει ένας χώρος χωρίς ταυτότητα, χωρίς σύνδεση με την τοπική παραγωγή, χωρίς πραγματικό ρόλο στην οικονομία της πόλης.
Αν αξιοποιηθεί σωστά, μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς. Αν γίνει πρόχειρα, θα είναι απλώς ένα ακόμη έργο που θα παραδοθεί χωρίς ψυχή, χωρίς εμπορική δυναμική και χωρίς πραγματικό αποτύπωμα.
Co-working μέσα στη Δημοτική Αγορά: καλή ιδέα, αλλά με καθαρό σχέδιο
Η πρόβλεψη για χώρο co-working μέσα στη Δημοτική Αγορά μπορεί να είναι θετική, ειδικά για νέους επαγγελματίες, ελεύθερους επαγγελματίες, δημιουργούς και ανθρώπους που χρειάζονται έναν δωρεάν ή υποστηριζόμενο χώρο εργασίας.
Όμως και εδώ χρειάζεται καθαρή απάντηση: ποιοι θα μπαίνουν, με ποια κριτήρια, για πόσο, με ποια διαδικασία, με ποια εποπτεία και με ποια σύνδεση με την τοπική επιχειρηματικότητα;
Γιατί οι καλές ιδέες γίνονται χρήσιμες μόνο όταν έχουν κανόνες. Αλλιώς μένουν ωραίες ανακοινώσεις.
Μωβ μέδουσες και παραλίες: η τουριστική εικόνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται στο παρά πέντε
Στη συζήτηση μπήκε και το ζήτημα των μωβ μεδουσών. Η Δήμαρχος ενημέρωσε ότι η χρηματοδότηση της Περιφέρειας αφορά παραλίες του βόρειου Ευβοϊκού, όπου υπήρξε σοβαρό πρόβλημα την προηγούμενη χρονιά, και ότι η προμήθεια των πλωτών προστατευτικών φραγμάτων βρίσκεται σε διαγωνιστική διαδικασία.
Το θέμα, όμως, δείχνει κάτι ευρύτερο: ο τουρισμός και η καλοκαιρινή οικονομία δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται πάντα με καθυστέρηση. Οι παραλίες, η καθαριότητα, η ασφάλεια, η ενημέρωση, η σήμανση και η προστασία των λουόμενων πρέπει να σχεδιάζονται πριν ξεκινήσει η σεζόν, όχι όταν το πρόβλημα έχει ήδη φτάσει στην πόρτα.
Η Χαλκίδα και η ευρύτερη περιοχή έχουν τεράστιο πλεονέκτημα. Αλλά το πλεονέκτημα δεν αρκεί από μόνο του. Θέλει οργάνωση.
Τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα
Αν η Δημοτική Αρχή θέλει αυτή η συνάντηση να μην καταλήξει σε ακόμη ένα δελτίο Τύπου, πρέπει να προχωρήσει σε συγκεκριμένα βήματα.
Πρώτον, να δώσει δημόσιο χρονοδιάγραμμα για την ελεγχόμενη στάθμευση, τη Δημοτική Αστυνομία και τον κανονισμό κοινόχρηστων χώρων.
Δεύτερον, να παρουσιάσει καθαρό σχέδιο για τους πεζόδρομους: ωράρια, πρόσβαση, φορτοεκφόρτωση, έλεγχοι, πρόστιμα, εξαιρέσεις.
Τρίτον, να ανοίξει ουσιαστική διαβούλευση με τους φορείς της αγοράς, όχι απλώς τυπική αποστολή μιας μελέτης.
Τέταρτον, να υπάρξει ειδικό σχέδιο για τη Δημοτική Αγορά με σαφή ταυτότητα, κριτήρια, χρήσεις και χρονοδιάγραμμα λειτουργίας.
Πέμπτον, να γίνει άμεσα αισθητική και λειτουργική παρέμβαση στο εμπορικό κέντρο: παγκάκια, φωτισμός, καθαριότητα, σήμανση, θέσεις δικύκλων, μικρές παρεμβάσεις που αλλάζουν την εικόνα της πόλης.
Έκτον, να σταματήσει η λογική του «βλέποντας και κάνοντας». Η αγορά δεν μπορεί να δουλεύει με αβεβαιότητα.
Η Χαλκίδα δεν χρειάζεται άλλα «θα» – Χρειάζεται διοίκηση
Το συμπέρασμα είναι απλό και βαρύ: η Χαλκίδα δεν χρειάζεται άλλες συναντήσεις για να διαπιστώσει τα προβλήματά της. Τα προβλήματα είναι γνωστά. Τα ζουν οι επαγγελματίες, οι κάτοικοι, οι πεζοί, οι οδηγοί, οι επισκέπτες.
Το ερώτημα είναι αν η Δημοτική Αρχή μπορεί να περάσει από τη συζήτηση στην εφαρμογή.
Γιατί η αγορά της Χαλκίδας δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση. Ζητά κανόνες. Ζητά πρόσβαση. Ζητά καθαριότητα. Ζητά λειτουργικότητα. Ζητά μια πόλη που να σέβεται αυτόν που δουλεύει, αυτόν που ψωνίζει, αυτόν που περπατά, αυτόν που επισκέπτεται.
Και εδώ τελειώνουν οι δικαιολογίες.
Η Δήμαρχος, οι Αντιδήμαρχοι και οι υπηρεσίες έχουν πλέον μπροστά τους τα αιτήματα, τις ανάγκες και τις προσδοκίες της αγοράς. Από εδώ και πέρα δεν θα μετρήσουν οι ανακοινώσεις. Θα μετρήσουν οι πράξεις.
Γιατί η Χαλκίδα δεν μπορεί να παραμένει πόλη των συσκέψεων. Πρέπει επιτέλους να γίνει πόλη των λύσεων.