Η Χαλκίδα δεν πάσχει απλώς από καθυστερήσεις, μικρότητες ή λανθασμένες επιλογές. Πάσχει από κάτι βαθύτερο: από μια κουλτούρα ατιμωρησίας που έχει ριζώσει στο δημόσιο βίο και έχει μετατρέψει την πολιτική ευθύνη σε άδειο σύνθημα.
Εδώ, σχεδόν τα πάντα μοιάζουν να λειτουργούν με τον ίδιο μηχανισμό:
χωρίς λογοδοσία, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς αίσθηση ορίου.
Η εικόνα προηγείται της ουσίας, η δικαιολογία προηγείται του έργου και η επικοινωνία έρχεται να σκεπάσει την ανεπάρκεια σαν φθηνό πανί πάνω από ερείπια.
Η Χαλκίδα έχει κουραστεί να ακούει μεγάλα λόγια για «παρεμβάσεις», «σχεδιασμούς», «αναβαθμίσεις» και «έργα που έρχονται».
Αυτό που βλέπει, όμως, είναι μια πόλη που συχνά μένει πίσω από τις ανάγκες της.
Μια πόλη που διψά για σοβαρότητα και εισπράττει δημόσιες σχέσεις.
Μια πόλη που ζητά λογοδοσία και αντιμετωπίζεται με ύφος εξουσίας, σαν να πρέπει και να ευγνωμονεί.
Το πιο επικίνδυνο δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια.
Το πιο επικίνδυνο είναι το θράσος με το οποίο αυτή η ανεπάρκεια παρουσιάζεται ως επιτυχία.
Η προχειρότητα βαφτίζεται σχέδιο.
Η καθυστέρηση βαφτίζεται πρόοδος.
Η εγκατάλειψη βαφτίζεται «δυσκολία της συγκυρίας».
Και κάθε κριτική αντιμετωπίζεται όχι ως δημοκρατικό δικαίωμα της κοινωνίας, αλλά ως ενόχληση που πρέπει να αποδυναμωθεί, να λοιδορηθεί ή να συκοφαντηθεί.
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα της Χαλκίδας.
Όχι μόνο τι δεν γίνεται.
Αλλά το ότι όσοι δεν το κάνουν, συνεχίζουν να μιλούν σαν να μην οφείλουν εξηγήσεις σε κανέναν.
Η πόλη δεν έχει ανάγκη από άλλες φωτογραφίες, άλλες κορδέλες, άλλες αναρτήσεις αυτάρεσκης διαχείρισης.
Έχει ανάγκη από αλήθεια, επάρκεια, ταπεινότητα και αποτέλεσμα.
Έχει ανάγκη από διοίκηση που να ιδρώνει μπροστά στο βάρος της ευθύνης, όχι από εξουσία που έχει εθιστεί στην ασυλία.
Γιατί όταν μια τοπική εξουσία συνηθίζει να μην πληρώνει ποτέ πολιτικό κόστος, τότε αρχίζει να πιστεύει ότι όλα της επιτρέπονται.
Να καθυστερεί.
Να αποκρύπτει.
Να μεταθέτει ευθύνες.
Να παραποιεί την εικόνα της πραγματικότητας.
Να θεωρεί τη δημόσια σφαίρα ιδιοκτησία της.
Και τότε η παρακμή δεν είναι ατύχημα.
Είναι μοντέλο διοίκησης.
Η Χαλκίδα αξίζει πολύ περισσότερα από αυτό το πνιγηρό σύστημα μικροπολιτικής αυτάρκειας.
Αξίζει μια πόλη που να προχωρά με έργο και όχι με προσχήματα.
Με λογοδοσία και όχι με αλαζονεία.
Με αλήθεια και όχι με κατασκευασμένες βιτρίνες.
Η μεγάλη πληγή της Χαλκίδας δεν είναι μόνο όσα μένουν πίσω. Είναι ότι κάποιοι έχουν μάθει να τα αφήνουν πίσω και να απαιτούν και χειροκρότημα.