Δεν μιλάμε για ένα έργο που ξεκινά αύριο. Μιλάμε για μια μεγάλη πρόταση στρατηγικού σχεδιασμού που πρέπει επιτέλους να μπει σοβαρά στο τραπέζι.
Η Εύβοια έχει μάθει να ζει με τις δυνατότητές της μισοκρυμμένες. Ένα νησί δίπλα στην Αττική, με τεράστιο φυσικό πλούτο, παραγωγική βάση, τουριστικό απόθεμα, λιμάνια, αγροτική γη, βιομηχανική δραστηριότητα και κομβική γεωγραφική θέση, εξακολουθεί να πληρώνει το τίμημα των ανεπαρκών υποδομών.
Και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η σύνδεση Χαλκίδας – Κύμης.
Μια διαδρομή που θα έπρεπε να αποτελεί βασική αναπτυξιακή αρτηρία της Εύβοιας, παραμένει δύσκολη, χρονοβόρα και σε αρκετά σημεία προβληματική. Το έντονο ορεινό ανάγλυφο, οι μεγάλες υψομετρικές διαφορές, οι στροφές, τα στενά τμήματα και η διέλευση μέσα από οικισμούς περιορίζουν την ταχύτητα, την ασφάλεια και την πραγματική λειτουργικότητα του δρόμου.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό σε όλους όσοι ζουν, εργάζονται ή μετακινούνται στο νησί: η ανατολική Εύβοια μοιάζει πιο μακριά απ’ όσο πραγματικά είναι.
Δεν είναι ένα απλό τεχνικό έργο
Η συζήτηση για έναν νέο, σύγχρονο οδικό άξονα Χαλκίδα – Κύμη δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια ακόμη τοπική διεκδίκηση. Δεν είναι απλώς θέμα ασφάλτου. Δεν είναι απλώς θέμα δρόμου. Είναι ζήτημα αναπτυξιακής στρατηγικής.
Δεν μιλάμε για ένα έργο που αύριο το πρωί ξεκινά. Μιλάμε για μια μεγάλη πρόταση στρατηγικού σχεδιασμού, που πρέπει επιτέλους να μπει σοβαρά στο τραπέζι. Γιατί η Εύβοια δεν μπορεί να πορεύεται άλλο με μικροπαρεμβάσεις, διορθώσεις και μπαλώματα σε ένα οδικό δίκτυο που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής.
Χρειάζεται όραμα. Χρειάζεται μελέτη. Χρειάζεται πολιτική βούληση. Χρειάζεται ένας νέος αναπτυξιακός άξονας που θα ενώσει πραγματικά τη Χαλκίδα με την Κύμη και θα ανοίξει την ανατολική πλευρά του νησιού.
Μια πιο σύγχρονη, πιο ευθυγραμμισμένη και λειτουργική χάραξη, με αξιοποίηση των φυσικών διαδρόμων του εδάφους και με σύγχρονα τεχνικά έργα, θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τον χάρτη των μετακινήσεων στην Εύβοια.
Ένας δρόμος σύγχρονων προδιαγραφών
Ένας πραγματικά σύγχρονος άξονας Χαλκίδα – Κύμη δεν μπορεί να σχεδιαστεί με λογικές του χθες. Δεν μπορεί να είναι απλώς μια βελτίωση σημείων πάνω σε έναν ήδη κουρασμένο δρόμο. Πρέπει να είναι ένας νέος σχεδιασμός με προοπτική δεκαετιών.
Η χρήση σηράγγων για τη διάσχιση δύσκολων ορεινών όγκων, γεφυρών και τεχνικών έργων για χαράδρες και δυσπρόσιτα σημεία, παρακάμψεων οικισμών και ελεγχόμενων προσβάσεων μπορεί να δημιουργήσει έναν δρόμο ασφαλή, γρήγορο και λειτουργικό.
Έναν δρόμο που θα μειώνει τον χρόνο μετακίνησης. Έναν δρόμο που θα περιορίζει τα ατυχήματα. Έναν δρόμο που δεν θα περνά μέσα από κατοικημένες περιοχές επιβαρύνοντας την καθημερινότητα των πολιτών. Έναν δρόμο που θα μπορεί να εξυπηρετήσει όχι μόνο τους κατοίκους, αλλά και την οικονομία, τον τουρισμό, την παραγωγή και το εμπόριο.
Με απλά λόγια, η Εύβοια δεν χρειάζεται άλλο έναν επαρχιακό δρόμο με επιδιορθώσεις. Χρειάζεται έναν αναπτυξιακό διάδρομο.
Η Κύμη ως πύλη του Αιγαίου
Το μεγάλο ζήτημα δεν είναι μόνο να φτάνει κανείς πιο γρήγορα από τη Χαλκίδα στην Κύμη. Το μεγάλο ζήτημα είναι τι ρόλο μπορεί να αποκτήσει η Κύμη για την Εύβοια και τη Στερεά Ελλάδα.
Το λιμάνι της Κύμης έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε πραγματική πύλη του Αιγαίου. Να ενισχύσει τις ακτοπλοϊκές συνδέσεις. Να στηρίξει τη διακίνηση προϊόντων. Να εξυπηρετήσει τουριστικές ροές. Να λειτουργήσει ως κόμβος για νησιωτικούς προορισμούς. Να δώσει στην ανατολική Εύβοια έναν ρόλο πολύ μεγαλύτερο από τον σημερινό.
Όμως κανένα λιμάνι δεν αναβαθμίζεται μόνο με ευχές. Κανένα λιμάνι δεν γίνεται στρατηγικό αν δεν έχει σοβαρή οδική σύνδεση με την ενδοχώρα. Κανένα λιμάνι δεν μπορεί να παίξει ρόλο στο Αιγαίο όταν η πρόσβαση προς αυτό παραμένει δύσκολη, αργή και κουραστική.
Αν θέλουμε η Κύμη να αποκτήσει πραγματικό αναπτυξιακό βάρος, τότε πρέπει να συνδεθεί με τη Χαλκίδα με όρους 21ου αιώνα.
Τα οφέλη για όλη την Εύβοια
Η υλοποίηση ενός τέτοιου οδικού άξονα θα μπορούσε να προσφέρει πολλαπλά οφέλη σε ολόκληρο το νησί.
Θα μείωνε σημαντικά τον χρόνο μετακίνησης μεταξύ δυτικής και ανατολικής Εύβοιας. Θα βελτίωνε την οδική ασφάλεια. Θα αποσυμφόριζε οικισμούς που σήμερα επιβαρύνονται από τη διερχόμενη κυκλοφορία. Θα διευκόλυνε τη μεταφορά αγροτικών προϊόντων. Θα ενίσχυε τον τουρισμό. Θα έδινε νέα ώθηση στις τοπικές επιχειρήσεις. Θα αναβάθμιζε τον ρόλο του λιμανιού της Κύμης. Θα έκανε την Εύβοια πιο ενιαία, πιο προσβάσιμη και πιο ανταγωνιστική.
Η ανάπτυξη δεν έρχεται με δηλώσεις. Δεν έρχεται με δελτία Τύπου. Δεν έρχεται με φωτογραφίες και ευχές. Έρχεται όταν ένας τόπος αποκτά τις υποδομές που του επιτρέπουν να κινηθεί, να παράγει, να συνδεθεί και να διεκδικήσει.
Και η Εύβοια έχει καθυστερήσει πολύ.
Η πολιτική ευθύνη
Το ερώτημα είναι απλό: θέλει η Πολιτεία να δει την Εύβοια ως στρατηγικό χώρο ανάπτυξης ή θα συνεχίσει να την αντιμετωπίζει ως περιφέρεια δεύτερης ταχύτητας;
Γιατί δεν γίνεται να μιλάμε για τουρισμό στην ανατολική Εύβοια χωρίς σύγχρονη πρόσβαση. Δεν γίνεται να μιλάμε για λιμενική ανάπτυξη της Κύμης χωρίς σοβαρή οδική σύνδεση. Δεν γίνεται να μιλάμε για παραγωγή, εξαγωγές, εμπόριο και εξωστρέφεια όταν το ίδιο το οδικό δίκτυο κρατά πίσω ολόκληρες περιοχές.
Ο άξονας Χαλκίδα – Κύμη πρέπει να μπει σοβαρά στον δημόσιο διάλογο. Όχι ως προεκλογικό σύνθημα. Όχι ως τοπική ευχή. Όχι ως άλλη μια εξαγγελία χωρίς συνέχεια. Αλλά ως πρόταση στρατηγικού σχεδιασμού, με τεχνική τεκμηρίωση, χωροταξική μελέτη, περιβαλλοντική αξιολόγηση, χρηματοδοτικό πλάνο και καθαρό χρονοδιάγραμμα ωρίμανσης.
Η Εύβοια δεν χρειάζεται άλλες γενικόλογες υποσχέσεις. Χρειάζεται έργα με προοπτική.
Ο δρόμος Χαλκίδα – Κύμη μπορεί να γίνει κάτι πολύ περισσότερο από μια νέα χάραξη στον χάρτη. Μπορεί να γίνει η γραμμή που θα ενώσει ουσιαστικά την Εύβοια. Η αρτηρία που θα ανοίξει την ανατολική πλευρά του νησιού. Η υποδομή που θα δώσει νέο ρόλο στην Κύμη. Το έργο που θα αποδείξει ότι η Εύβοια δεν είναι καταδικασμένη να ζει με μικρές αποφάσεις, ενώ έχει μεγάλες δυνατότητες.
Αρκεί να υπάρξει σχέδιο.
Αρκεί να υπάρξει βούληση.
Αρκεί κάποιοι να σταματήσουν να βλέπουν την Εύβοια ως τόπο για εξαγγελίες και να αρχίσουν να τη βλέπουν ως τόπο που αξίζει πραγματικές υποδομές.
Γιατί η Εύβοια δεν ζητά πολυτέλειες. Ζητά αυτό που δικαιούται: έναν δρόμο προς το μέλλον.