Τρία παγκάκια που υπήρχαν επί 30 χρόνια στη Βενιζέλου αφαιρέθηκαν, αφήνοντας έναν δημόσιο χώρο χωρίς ούτε ένα σημείο ξεκούρασης για ηλικιωμένους, περαστικούς και κουρασμένους πολίτες
ΦΩΤΟ: Η πλατειούλα έξω από το παλιό ΠΙΚΠΑ στη Βενιζέλου, χωρίς τα παγκάκια που υπήρχαν για δεκαετίες.
Υπάρχουν παρεμβάσεις που αναβαθμίζουν έναν δημόσιο χώρο. Υπάρχουν όμως και παρεμβάσεις που τον αδειάζουν από την ίδια του τη χρησιμότητα.
Αυτό ακριβώς φαίνεται να συμβαίνει στην πλατειούλα έξω από το παλιό ΠΙΚΠΑ, στη Βενιζέλου, στη Χαλκίδα. Ένας μικρός δημόσιος χώρος, με δέντρα και σκιά, στον οποίο για περίπου 30 χρόνια υπήρχαν τρία παγκάκια για να μπορεί να καθίσει ένας κουρασμένος άνθρωπος, σήμερα εμφανίζεται χωρίς κανένα σημείο ανάπαυσης.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Τι σας πείραζαν τα παγκάκια;
Δεν ήταν διακόσμηση — ήταν ανάγκη
Τα παγκάκια σε μια πόλη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι στοιχειώδης υποδομή. Είναι η ελάχιστη πρόνοια για τον ηλικιωμένο που περπατά, για τον άνθρωπο που κουράστηκε, για τον γονιό, για τον περαστικό, για όποιον χρειάζεται δύο λεπτά να σταθεί.
Στη συγκεκριμένη πλατειούλα, μάλιστα, υπήρχε φυσική σκιά από τα δέντρα. Δηλαδή υπήρχε ακριβώς αυτό που λείπει από πολλές γειτονιές της Χαλκίδας: ένας μικρός χώρος ανάσας μέσα στην πόλη.
Κι όμως, αντί να συντηρηθεί, να καθαριστεί, να φωτιστεί και να γίνει πιο φιλικός, αφαιρέθηκε το πιο βασικό του στοιχείο: τα παγκάκια.
Δημόσιος χώρος χωρίς άνθρωπο;
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αισθητικό. Είναι βαθιά πολιτικό και αυτοδιοικητικό.
Γιατί ένας δημόσιος χώρος που δεν προσφέρει δυνατότητα στάσης, ανάπαυσης και χρήσης από τους πολίτες, μετατρέπεται σε άδειο πέρασμα. Δεν είναι πλατειούλα. Είναι πλακόστρωτο χωρίς ψυχή.
Η πόλη δεν μετριέται μόνο με έργα βιτρίνας, δελτία Τύπου και κορδέλες. Μετριέται από τα απλά: αν ο δημότης μπορεί να περπατήσει με ασφάλεια, αν υπάρχει καθαριότητα, αν υπάρχει σκιά, αν υπάρχει ένα παγκάκι για να καθίσει.
Και εδώ η εικόνα μιλάει από μόνη της.
Ποιος τα έβγαλε και γιατί;
Η Δημοτική Αρχή οφείλει να απαντήσει καθαρά:
Υπήρχε τεχνικός λόγος που αφαιρέθηκαν τα παγκάκια;
Ήταν κατεστραμμένα;
Απομακρύνθηκαν προσωρινά για αντικατάσταση;
Υπάρχει σχέδιο να επανέλθουν;
Ή απλώς κάποιος αποφάσισε ότι οι πολίτες δεν χρειάζονται πια να κάθονται;
Γιατί αν τα παγκάκια αφαιρέθηκαν χωρίς πρόβλεψη αντικατάστασης, τότε δεν μιλάμε για διαχείριση δημόσιου χώρου. Μιλάμε για αδιαφορία απέναντι στην καθημερινότητα.
Τα τρία παγκάκια έξω από το παλιό ΠΙΚΠΑ δεν ενοχλούσαν κανέναν. Αντιθέτως, εξυπηρετούσαν ανθρώπους.
Και μια πόλη που αφαιρεί ακόμα και το παγκάκι από τον κουρασμένο πολίτη, δεν γίνεται πιο σύγχρονη. Γίνεται πιο απάνθρωπη.
Βάλτε τα παγκάκια πίσω. Όχι ως χάρη. Ως αυτονόητη υποχρέωση.