Στην Ελλάδα, τα σκάνδαλα γίνονται… καθημερινότητα, αλλά ποτέ δεν είναι όπως πρέπει. Το τελευταίο «θαύμα» προέρχεται από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου εντοπίστηκε ένα κενό 2,5 εκατομμυρίων ευρώ στις δηλώσεις του γνωστού ως «Φραπές». Και τι κάνουν τα φιλοκυβερνητικά μέσα; Σιωπούν ή περιορίζονται σε «αντικειμενικά σχόλια» για το πόσο πολύ έφαγε ο πολίτης.
Να το ξεκαθαρίσουμε: ο πολίτης δεν είναι ο υπαίτιος. Ο πολίτης παίρνει ό,τι του δίνεται. Αυτό που δεν παίρνει, όμως, είναι η ευθύνη για το ότι οι έλεγχοι ήταν ανύπαρκτοι, για το ότι η διαφθορά ανθεί σε κάθε επίπεδο της δημόσιας διοίκησης. Υπαίτιος είναι αυτός που ενέκρινε την καταβολή αυτών των χρημάτων και δεν έκανε τον παραμικρό έλεγχο. Αυτός που παίζει τον ρόλο του… «αρχιμουσικού» της δημόσιας μπαγκέτας, ενώ όλοι οι υπόλοιποι απλώς ακολουθούν τη νότα.
Και πώς λειτουργεί η ελληνική δικαιοσύνη; Απλά: πιάνουμε αυτόν που «τάπιασε» το χρήμα, ενώ ο πραγματικός υπαίτιος συνεχίζει να μονοπωλεί την πηγή. Η τιμωρία των αμέτοχων δεν κόβει το πρόβλημα από τη ρίζα, αλλά το αφήνει να ανθίζει ξανά και ξανά. Κάθε κλαδάκι που κλαδεύεται απλώς βλασταίνει περισσότερο.
Αν θέλουμε να μιλάμε για δικαιοσύνη, πρέπει να κοιτάξουμε ψηλά, στους πραγματικούς μαέστρους του σκανδάλου. Ειδικός εισαγγελέας, απολογίες, ερωτήσεις, φως στο σκοτάδι. Μέχρι τότε, ο «Φραπές» θα είναι πάντα το εύκολο θύμα, ενώ οι υπεύθυνοι θα συνεχίζουν να παίζουν την ορχήστρα της διαφθοράς… χωρίς καμία ντροπή.
Και όσο η Ελλάδα κοιτάζει τον πολίτη και όχι τον μαέστρο, τα εκατομμύρια θα χορεύουν, και η ατιμωρησία θα παραμένει το πιο ελληνικό φαινόμενο.