Το 2023 οι τράπεζες κατέγραψαν τεράστια κέρδη μόνο από τη χρήση των POS και τις πληρωμές με κάρτα. Κάθε μας αγορά, κάθε συναλλαγή, κάθε χτύπημα της κάρτας πάνω στο μηχάνημα, μεταφράζεται σε προμήθειες, σε έσοδα για το τραπεζικό σύστημα. Κι εμείς, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, συμμετέχουμε καθημερινά σ’ ένα παιχνίδι όπου οι κανόνες έχουν γραφτεί χωρίς εμάς — αλλά σίγουρα εναντίον μας.
Μας έπεισαν ότι η «ψηφιακή οικονομία» είναι πρόοδος. Ότι τα μετρητά είναι ξεπερασμένα, ύποπτα, «μη σύγχρονα». Όμως πίσω από τα ωραία λόγια, χτίζεται βήμα-βήμα ένα σύστημα απόλυτης εξάρτησης. Ένα σύστημα όπου η πρόσβαση στα ίδια σου τα χρήματα μπορεί, αν χρειαστεί, να κοπεί με το πάτημα ενός κουμπιού.
Ήδη εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε χρέη προς το Δημόσιο. Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές αυξάνονται, τα εισοδήματα μειώνονται, και η καθημερινή πίεση μεγαλώνει. Και όσο αυξάνονται τα χρέη, τόσο δυναμώνει και ο έλεγχος: μέσω των τραπεζών, των πλατφορμών πληρωμών, των ηλεκτρονικών φακέλων, των «διασυνδεδεμένων» δεδομένων.
Αν αύριο καθιερωθεί το ψηφιακό χρήμα χωρίς μετρητά, όλα αυτά θα αποκτήσουν μια νέα διάσταση. Δεν θα υπάρχει εναλλακτική. Κάθε αγορά, κάθε μεταφορά, κάθε δραστηριότητα θα περνάει μέσα από το σύστημα. Και τότε, αν θεωρηθείς «ανυπάκουος» — αν καθυστερήσεις μια πληρωμή, αν εκφράσεις διαφορετική άποψη, αν αρνηθείς κάτι που το κράτος θεωρεί υποχρεωτικό — το οικονομικό σου οξυγόνο μπορεί να κοπεί άμεσα. Ούτε πρόσβαση στους λογαριασμούς σου, ούτε δυνατότητα να αγοράσεις τρόφιμα, ούτε καν να πληρώσεις το ρεύμα σου.
Δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας. Είναι μια απλή λογική συνέχεια ενός μοντέλου που βασίζεται στον απόλυτο έλεγχο και την κερδοφορία εις βάρος της κοινωνίας. Μας οδηγούν σ’ έναν κόσμο όπου ο πολίτης δεν θα έχει τίποτα δικό του — ούτε χρήμα, ούτε γη, ούτε επιλογή.
Γι’ αυτό χρειάζεται αντίσταση. Όχι βία, αλλά συνειδητή, καθημερινή ανυπακοή στην ψηφιακή υποδούλωση.
Να ζητάμε να πληρώνουμε με μετρητά.
Να απαιτούμε δικαίωμα στην ιδιωτικότητα και στην επιλογή τρόπου συναλλαγής.
Να αρνούμαστε τη λογική που μας θέλει “προϊόντα” των τραπεζών και πελάτες ενός συστήματος που πλουτίζει όσο εμείς φτωχαίνουμε.
Αν δεν αντιδράσουμε τώρα, αύριο θα είναι αργά.
Τότε δεν θα χρειάζεται να μας πάρουν τα σπίτια — γιατί απλώς δεν θα μπορούμε να τα κρατήσουμε.
Και αν χάσουμε την οικονομική μας ελευθερία, θα ακολουθήσει και κάθε άλλη.
Η αντίσταση δεν είναι ουτοπία. Είναι το ελάχιστο που οφείλουμε στα παιδιά μας.