Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη νομιμότητα και την ηθική.
Κι όταν αυτή η γραμμή χαθεί, η διοίκηση παύει να υπηρετεί τον πολίτη και αρχίζει να υπηρετεί τον εαυτό της.
Οι απευθείας αναθέσεις στον Δήμο έχουν πλέον γίνει ρουτίνα.
Ίδιοι ανάδοχοι, ίδια ποσά, ίδια διαδικασία.
Την περασμένη εβδομάδα, μέσα σε μόλις τέσσερις ημέρες, εγκρίθηκαν δύο έργα των 37.200 ευρώ, με το ίδιο όνομα, το ίδιο αντικείμενο και –όλως τυχαίως– το ίδιο ανώτατο ποσό που ορίζει ο νόμος για να αποφευχθεί η δημόσια πρόσκληση.
Σύνολο: 74.400 ευρώ με ένα copy–paste.
Και όλα αυτά στη Διαύγεια, μπροστά στα μάτια όλων.
Η επίδειξη της “διαφάνειας” γίνεται το άλλοθι της αδιαφάνειας.
Όταν κάτι παράγεται μαζικά και επαναλαμβανόμενα, παύει να είναι εξαίρεση — γίνεται σύστημα.
Η κουλτούρα των αναθέσεων
Η πρακτική είναι γνωστή: κόψε το ποσό λίγο κάτω από το όριο, βάλε τον “έμπειρο συνεργάτη”, πάτα στις τυπικές διαδικασίες και προχώρα.
Όλα νόμιμα, όλα σωστά στα χαρτιά.
Μόνο που πίσω από τις σφραγίδες και τους ΑΔΑ, χάνονται η αξιοπιστία, η εμπιστοσύνη και η ηθική βάση της διοίκησης.
Κι ενώ τα τιμολόγια υπογράφονται με ρυθμό ρεκόρ, η πόλη συνεχίζει να ασφυκτιά:
- στους δρόμους που μένουν χρόνια ανολοκλήρωτοι,
- στα σχολεία που λειτουργούν στα όρια,
- στις υπηρεσίες που υπολειτουργούν,
- στην καθαριότητα που ποτέ δεν φτάνει.
Για όλα αυτά, «δεν υπάρχουν χρήματα».
Για τις απευθείας αναθέσεις, όμως, τα χρήματα υπάρχουν πάντα.
Οι πολίτες δεν είναι θεατές
Οι δημότες δεν είναι πια αδιάφοροι.
Βλέπουν, διαβάζουν, συνδέουν τις ημερομηνίες, αναγνωρίζουν τα ονόματα.
Και όσο κι αν επιχειρείται η απαξίωση της κοινής λογικής, η κοινωνία έχει μνήμη.
Η λογοδοσία δεν είναι πολιτική πράξη, είναι υποχρέωση.
Όταν το δημόσιο χρήμα ξοδεύεται χωρίς ανταγωνισμό, χωρίς διαφάνεια και χωρίς εξήγηση, τότε η συζήτηση παύει να είναι τεχνική και γίνεται ηθική.
Κάποια στιγμή, οι πολίτες θα ζητήσουν λογαριασμό.
Όχι γιατί το επιβάλλει η αντιπολίτευση, αλλά γιατί το απαιτεί η δημοκρατία.
Γιατί στο τέλος, όποιος παίζει με τα όρια του νόμου, αργά ή γρήγορα, θα κληθεί να δώσει λόγο — όχι στις επιτροπές, αλλά στην κοινωνία.