Σε μια κοινωνία που διεκδικεί τον τίτλο της «προοδευμένης», το φαινόμενο της τυφλής μίμησης και της ακραίας επιπολαιότητας στους νέους δεν μπορεί πλέον να θεωρείται απλώς νεανική απερισκεψία. Πρόκειται για ένα ανησυχητικό φαινόμενο που τροφοδοτείται από τα κοινωνικά δίκτυα, την ανάγκη για εντυπωσιασμό και την απουσία οποιασδήποτε κριτικής σκέψης.
Το πρόσφατο περιστατικό νεαρού που επιχείρησε να καταπιεί ολόκληρο ένα χάμπουργκερ χωρίς να το μασήσει, παραλίγο να καταλήξει σε τραγωδία. Δεν μιλάμε για «πλάκα» ούτε για ατυχές συμβάν. Μιλάμε για πράξεις που αγγίζουν τα όρια της αυτοθέλητης έκθεσης σε κίνδυνο. Και δυστυχώς δεν πρόκειται για μεμονωμένο φαινόμενο. Από επικίνδυνες «προκλήσεις» μέχρι ακραίες επιδείξεις ανοησίας, οι νέοι φαίνεται πως συχνά αντιμετωπίζουν τη ζωή σαν να μην έχει συνέπειες.
Το ερώτημα είναι απλό: Ποιος θέτει σήμερα τα πρότυπα;
Η απάντηση, δυστυχώς, είναι εξίσου απλή: οι αλγόριθμοι, η ανάγκη για likes και η λανθασμένη εντύπωση ότι η αναγνωρισιμότητα έχει μεγαλύτερη αξία από τη λογική.
Η ανευθυνότητα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ως κοινωνικός κανόνας. Η προβολή τέτοιων συμπεριφορών δεν είναι αθώα — καλλιεργεί μια κουλτούρα στην οποία η ανοησία βαφτίζεται «θάρρος» και ο αυτοτραυματισμός «διασκέδαση».
Η πραγματικότητα είναι μία:
Όταν οι νέοι παίζουν με τη ζωή τους για λίγα δευτερόλεπτα δημοσιότητας, το πρόβλημα δεν είναι ο αυθορμητισμός της ηλικίας, αλλά η απουσία ουσιαστικής καθοδήγησης και ολιστικής ενημέρωσης. Η κοινωνία, οι γονείς, τα σχολεία και τα μέσα ενημέρωσης οφείλουν να αναλάβουν τον ρόλο που τους αναλογεί.
Γιατί η ανοησία δεν είναι αθώα — και κάποια στιγμή κοστίζει.
