Η δημόσια στοχοποίηση του αγροτοσυνδικαλιστή Κώστας Ανεστίδης εγείρει σοβαρά ερωτήματα όχι μόνο για την ουσία της υπόθεσης, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται να κατασκευαστεί ενοχή χωρίς θεσμικά δεδομένα.
Τι γνωρίζουμε μέχρι στιγμής με βεβαιότητα;
Ότι δεν υπάρχει κλήση, δεν υπάρχει κατηγορία, δεν υπάρχει παραπομπή. Ούτε από την Εισαγγελία, ούτε από την Οικονομική Αστυνομία, ούτε από την ΑΑΔΕ. Ο ίδιος ο ενδιαφερόμενος συνεχίζει να λαμβάνει κανονικά τις επιδοτήσεις του, γεγονός που από μόνο του καταρρίπτει τον ισχυρισμό περί δεσμευμένου ΑΦΜ ή τραπεζικών λογαριασμών.
Κι όμως, παρά την απουσία κάθε επίσημης πράξης, ένα τμήμα της δημόσιας σφαίρας έσπευσε να παρουσιάσει μια προκαταρκτική διοικητική διερεύνηση ως τετελεσμένο σκάνδαλο. Μια διερεύνηση που –όπως συμβαίνει χιλιάδες φορές κάθε χρόνο– αφορά διασταυρώσεις δηλώσεων, χωρίς αυτό να σημαίνει ούτε απάτη ούτε παρανομία.
Η ουσία που αποσιωπάται
Ο κ. Ανεστίδης δηλώνει ξεκάθαρα ότι:
- τα αγροτεμάχια είναι δηλωμένα στην εφορία,
- τα δικαιώματα είναι νόμιμα,
- πρόκειται για ιδιόκτητα και μισθωμένα χωράφια, όπως προβλέπει το καθεστώς ενισχύσεων.
Και το σημαντικότερο: δεν αρνείται τον έλεγχο. Αντιθέτως, ζητά να γίνει και να ολοκληρωθεί, ώστε να αποδειχθεί αυτό που ο ίδιος υποστηρίζει από την πρώτη στιγμή: ότι δεν υπάρχει καμία παρανομία.
Γιατί τώρα;
Δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνεται αυτή η επίθεση. Ο Κώστας Ανεστίδης δεν είναι ένας τυχαίος αγρότης. Είναι πρόσωπο με ισχυρή παρουσία στο αγροτικό κίνημα, με ρόλο στα μπλόκα, με δημόσιο λόγο που ενοχλεί.
Όταν λοιπόν η υπόνοια αντικαθιστά το τεκμήριο αθωότητας, όταν η διαρροή βαφτίζεται είδηση και όταν η έλλειψη κλήσης παρουσιάζεται ως λεπτομέρεια, τότε δεν μιλάμε για ενημέρωση. Μιλάμε για στοχοποίηση.
Το τεκμήριο αθωότητας δεν είναι τυπικότητα
Σε ένα κράτος δικαίου, κανείς δεν δικάζεται από τίτλους, ούτε καταδικάζεται από «πληροφορίες».
Αν υπάρχουν στοιχεία, ο δρόμος είναι ένας: Εισαγγελία – κλήση – απολογία – κρίση.
Όλα τα υπόλοιπα είναι πολιτικός και επικοινωνιακός θόρυβος.
Μέχρι τότε, η υπόθεση Ανεστίδη δεν είναι σκάνδαλο. Είναι ένα ακόμη παράδειγμα του πώς η σκιά της υποψίας επιχειρεί να υποκαταστήσει την απόδειξη – και πώς ο αγροτικός συνδικαλισμός γίνεται εύκολος στόχος όταν δεν είναι αρεστός.
Το αν κάποιοι ενοχλούνται από τη φωνή του αγροτικού κόσμου, είναι πολιτικό ζήτημα.
Το να βαφτίζεται όμως ο έλεγχος ενοχή, είναι θεσμικό ολίσθημα.